Lief kind….

L
[widgetkit id=4956]

Dit kindje doet me denken aan mijn zoontje.
De leeftijd van mijn dreumes, ik zie zelfs wat kleine krulletjes.
Wat een leuk, lief, klein meisje!

Het doet me verdriet om het kindje te zien.
Zo onschuldig nog, zo puur, zo kwetsbaar.
Zo schattig die haartjes, die beentjes…….

Dat kindje ben ik.
Kon ik maar terug naar die tijd, en dan mijn leven overdoen.

Vanavond kreeg ik van mijn vader de dikke stapel foto’s.
Zoals ik hem laatst gevraagd had.
Ik ben er minder blij mee dan ik had gehoopt.

Met ogen die nu zoveel jaren ouder zijn, kijk ik naar de foto’s en zie
alleen het kind wat al zo gebukt ging onder de tirannie van haar moeder.
Ik zie het aan de blik in mijn ogen, mijn houding.
Het liefst trek ik mijzelf van de foto om heel stevig te knuffelen.
Om haar te zeggen dat alles heus goed gaat komen.
Maar nu, zoveel jaren verder weet ik niet eens of alles wel goed gaat komen.

De foto’s geven mij een miserabel gevoel.
Het enige voordeel is, dat ze nu in mijn bezit zijn.

Er zitten foto’s bij van mij met mijn konijn, een pony en de hond.
Zo jong al zocht ik troost bij dieren, die liefde is er nog steeds.
Meer positieve dingen heb ik er niet uit kunnen halen.

5 comments

Geef een reactie

  • Dat weet ik, en dat doe ik graag. X!

    Goed idee: om de foto’s mee te nemen. Wie weet kunnen jullie daar samen wat mee!

  • Wat is het toch mooi dat je zoveel tijd neemt om over blogjes na te denken en vervolgens ook nog eens uitgebreid te antwoorden. Ik waardeer dat, dat weet je wel he? 🙂

    Wat jij zegt klinkt zo logisch….en wat tragisch ook, dat jij dit soort dingen ook hebt moeten doen. Ik voel met je mee.
    Ik denk dat ik de foto’s meeneem naar mijn therapeut en aan de hand van de foto’s kijk wat wij daar samen mee kunnen. Ik wil naar aanleiding van de reacties hier wel mee aan de slag.

  • Het schijnt wel zo te werken, he, dat je dat kleine meisje van toen nú kan troosten, kan knuffelen, liefde kan geven, veilig kan ‘maken’.
    Ook omdat je haar dan misschien een klein beetje meer ‘los’ kunt maken van de vrouw die je nu bent. Los in de zin van: dat was toen, dat was ik als kínd, nu ben ik wie ik nu ben.
    Sommige therapeuten zweren daarbij. 😉

    Ik kreeg die opdracht ook, tijdens de EMDR-therapiesessies, waarbij ik de pijnlijkste herinneringen moest herbeleven om ze opnieuw te ‘programmeren’ (en dan zonder de gevoelens van angst daarbij): alsof er een nieuwe groef in dezelfde lp-plaat wordt aangemaakt, waar de naald vanaf dan in blijft hangen/steeds op terugkomt. (Het werkt!)
    Ik moest ‘de kleine Nienke’ zeggen dat alles goed zou komen.
    Ik barstte bijna in lachen uit, dwars door de huilbui heen, maar hee: uiteindelijk hielp het me wel. Om meer in het nu te leven, met de Nienke die ik zelf ‘gevormd’ heb, en nog verder kan ontwikkelen.

    Hele dikke knuffel!

    Toch bijzonder, om die foto’s nu in je bezit te hebben.
    Ook omdat het zo leuk is om de vergelijkingen met je eigen kinderen (terug) te zien. En om je de mooie dingen te herinneren.
    Wat je zegt over de troost die dieren je kunnen geven, dat herken ik helemaal. Dat was voor mij ook de eerste manier om échte onvoorwaardelijke liefde te ervaren (en terug te krijgen).

  • Weetje, ik denk dat dit best belangrijk kan zijn. Misschien dat de Marjan van nu, lief kan proberen te zijn voor dat meisje van toen. Geef aandacht aan wat ze oproept, zeg haar dat t ok is dat te voelen. Koester haar. Je weet, denk ik juist als je naar die foto’s kijkt, dat ze dat verdient.
    xx

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: