loop je met me mee???

l

Dagelijks trek ik het zwaard om in de catacomben van mijn geest de demonen te vermoorden / lam te slaan.

Niets is zo lastig voor iemand zoals ik, die een bepaald pad bewandelt te dealen met de situatie waarin ik nu verkeer.
Als boeddhist weet ik maar al te goed dat het gehele Boeddhisme te gestaafd op Lijden. Hoe wij als mensen onszelf kwellen en laten lijden. Ik ken de materie heel erg goed. Ik heb het jaren bestudeerd en er gaat geen moment voorbij op een dag dat ik er niet mee bezig ben. Ook op deze dagen dat ik niet oke ben.

Ik kan gerust zeggen dat ik op dit moment veruit het ergste lijd van alle jaren hiervoor. En dit zal zeker een bedoeling hebben bedacht ik me net. Ik ben nog lang niet vergeten hoe ik mijn pad bewandelen moet. Al voel ik zoveel intense pijn op dit moment. Dat het bijna ondraaglijk wordt. Er worden door mij enorme knopen ontward, situaties transparant gemaakt en banden verbroken. En liefde gevoelt. Voor mijn gezin, mijn geweldige echtgenoot en een paar hele dierbare vrienden.

Ja, er is geen weg terug voor mij. Ik moet vooruit. Ik moet mijn demonen nu voorgoed verslaan en verjagen. Dat houdt in dit geval ook in dat ik afscheid moet nemen van een aantal personen. Dat proces is vorig jaar begonnen. Maar nog niet op zijn eind. Door mijn depressie zijn de korsten op de wonden in mijn hart weggeslagen. En liggen er overal open wonden in mijn ziel. De waarheid over een aantal zaken is mij geheel duidelijk geworden. En dat doet zeer. Oohw My God. It  hurts so much.

Mijn grote goedheid…..je kan beter over de kop slaan met je fietsje. Voor die pijn kun je nog een pijnstiller slikken, been there done that! Maar geestelijke pijn kun je niet wegslikken.
Gut, die pillen die ik en anderen slikken, ja, die verdoven alles. En zorgen dat je niet ten onder gaat. Maar de pijn is er wel hoor. Althans, bij mij. Alleen niet meer zo intens. Ik kan er nu op afstand naar kijken. Maar ik herken de pijn wel als iets wat bij mij zit.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Zowel in mijn geestelijke ontwikkeling op het Boeddhistische pad, als in mijn gevecht met de depressie en aanverwante zaken.

Volgens mij ben ik nog nooit zo hard bezig geweest mijn levensdoel in de praktijk te brengen als nu.
En ondanks dat ik af en toe stiff sta van de medicatie is mijn geest helder en weet ik donders goed waar ik uiteindelijk naar toe ga/wil.

Ik ben er 100% van overtuigd dat ik straks een stuk wijzer en nog meer boeddhist zal zijn als dit voorbij is.

En nee, een lastige situatie maakt een mens niet sterker. Zoals er de dooddoeners zijn als: “je komt hier sterker uit.” Nee!!! je komt hier nooit sterker uit. Kom op zeg, wat een fucking bullshit. Wat is sterk?? leg het me maar eens haarfijn uit dan. Wie weet geloof ik je en zakt mijn depressie verder op de achtergrond.

Je komt hier wel een stuk wijzer uit

Welk pad je ook volgt.

Als je geluk hebt.

(en wellicht ook cynischer)

3 comments

Geef een reactie

  • Dat heb je mooi geschreven Dionne!
    Jij hebt er kijk op! 🙂

  • Oneens.
    Wel sterker.
    Op een adere manier.
    En ook wijzer.
    Geloofde ik niet.
    Maar ervaar het nu wel.
    De band tussen man en mij is nog sterker en dieper.
    Ik ben nog kwetsbaar, maar op een andere manier dan eerst.
    Ik ben nog kwetsbaar, omdat ik nog onderweg ben naar (volledig) herstel.
    De basis is steviger en niet meer een wankel bouwsel van allerlei aannames en veronderstellingen.
    Ik denk dat daar het sterker in zit.
    En vanuit die basis kan ik iets veel sterkers opbouwen.

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: