Lotgenoten in de somberheid

De somberites is er nog, het zou fantastisch zijn geweest als ik wakker was geworden zonder…maar helaas.
Afgelopen nacht was een nacht die je zelden meemaakt, en ik denk dat dat ook heel goed is, die zeldzaamheid.

Toen ik rond 03:00 bedacht dat het weer een kort nachtje ging worden werd de dreumes ook nog wakker.
Gillen om autootjes. Ik dacht aan een nachtmerrie en liet hem een poosje roepen.
Het werd hardnekkiger dat geschreeuw. Het werd huilen.
Ik stapte maar uit bed om hem streng toe te spreken wat uiteraard voor geen meter hielp.
Het heeft een uur geduurd en uiteindelijk werd het stil.

Dus ja, de somberites heeft nog geen kans gezien te vertrekken.
Zat ik trouwens nog ff aan het voorgaande blog te denken. Die zelfingenomenheid, de vooroordelen en de kortzichtigheid bij mensen stoort me echt enorm.

Ik moest er ontzettend aan wennen dat mijn collega’s geen contact meer met me zochten in het begin.
“Vonden ze moeilijk”, vertelde mijn teamleider. WTF ? vonden ZIJ dat moeilijk?? Why? Ik mankeer toch iets? Zij niet.

Ook vertelde ik laatst aan iemand dat ik mijn werk ging verliezen. Die persoon vroeg me:” of ik niet gewoon een uurtje kon gaan werken ofzo, ik zou het toch allicht kunnen proberen?” Mijn broek zakte bij wijze van spreken af.

Nu zie ik bijna geen mensen, dat scheelt ook. Ik heb voornamelijk te maken met mensen die “iets” van doen hebben met mij als patiënt/cliënt. Die mensen zeggen eigenlijk nooit iets vreemds of raars. Ook de wijkverpleegkundige van het consternatiebureau (geniaal woord) heeft veel inzicht en begrip.

Ik was twee jaar geleden nog niet klaar voor lotgenotencontact in patiëntenverenigingen, maar nu wel.
Het lijkt me fijn om contact te hebben met lotgenoten.
Iemand hier een ervaring met een patiëntenvereniging?

 

3 Comments

  • Evelyn
    5 jaar ago

    Zou fijn zijn als er groepen zijn met écht gelijkgestemden. Ik heb ervaring met groepstherapie met mensen met ongeveer dezelfde klachten. Maar dat was geen succes, wat een zeikerds. En dan niet zeiken zoals klagen over moeilijkheden mbt de depressie, want daar kan ik wel tegen. Maar gewoon, over idiote dingen (bladmuziek, laat komen, eten :S). Ik denk wel dat het positief zou kunnen zijn om een goede groep of vereniging te kunnen vinden.

  • 5 jaar ago

    Het klinkt behoorlijk suf ‘lotgenotencontact’ maar ik vind het heel fijn. Lekker praten (en zeuren) met mensen die precies begrijpen wat je bedoelt zonder dat het je het gevoel krijgt een zeur te zijn. Zelf heb ik tegenwoordig ook een coach die ik een keer per maand zie en mij een beetje op het rechte pad houdt. Zij zegt ook nooit iets vreems of raars en laat mij de positieve dingen van mijn ziekzijn zien.
    Geen idee over er een patiëntenvereniging bestaat voor mensen met een PND. Misschien weet je behandelaar dat? Zelf heb ik tegenwoordig enkele mailvriendinnen via fora en mijn blog opgedaan (waaronder jij ;p).
    Hou je taai, liefs Karin

  • Dionne
    5 jaar ago

    Nee, geen ervaring mee, maar ook geen behoefte aan denk ik. Genoeg mensen begrijpen er niks van, ook in de vriendenkring. “Ja, van dat sombere weer word ik ook niet zo vrolijk.” “Ja,maar als de dagen zo weer langer worden.” En dat zijn er maar twee.

    Misschien zou het ook wel goed zijn. Bestaat er eigenlijk zoiets?

Geef een reactie

Related Posts

%d bloggers liken dit: