Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Mededelingsdrang deel 3

M

Ieder jaar schrijf ik een blog over mededelingsdrang. Tussen deel 1 en deel 2 zit op een paar dagen na precies een jaar.
Tussen 2 en dit blog zit maar iets van 8 maanden.

De reden dat ik het niet langer kon rekken is de kloppende koppijn en de spanning die ik voel in mijn schouderbladen.
Die zitten er sinds vanmorgen, want daar ging het mis.

De hoogste tijd om weer op papier te zetten waar én waarom het weer mis ging.

Bij school vanmorgen raakte ik in gesprek met een moeder en dat hele gesprek liep volledig uit de hand. Uit de hand in de zin van het onderwerp en de tijd die het al met al heeft geduurd. Om precies te zijn kwam ik rond 09:40 mijn huis weer binnen, kort rekensommetje: dat gesprek heeft meer dan een uur geduurd. Zij was haar ei kwijt en ik was een forse hoofdpijn rijker.

Aangezien ik niet veel geleerd heb tussen blog 1 en 2 wil ik nu een hulplijn inschakelen. DAT ZIJN JULLIE !

Mijn vraag is: Hoe kap je nu met goed fatsoen een gesprek af?

reacties

Geef een reactie

  • Zelfkastijding…

    door
    andere mensen
    niet te willen kwetsen

    pijnigt men heel dikwijls zichzelf
    ’t is zo overal onder het hemelgewelf

    hopelijk
    moet ik er
    geen tekening bij schetsen

    Lenjef 🙂

  • Ik herken het maar al te goed. Soms staat iemand tegen je aan te kletsen terwijl je al bij de tweede zin denkt, ik WIL DIT NIET. Maar het blijft dan ongepast voelen om er vandoor te gaan. Soms is het zelfs zo dat ik van tevoren al een smoes/afspraak/whatever bedenk voor het geval dat ik iemand tegenkom, als ik weet dat ik daar op dat moment even heel geen behoefte aan heb. Natuurlijk, eerlijk zijn is het beste maar je wil toch niet bot overkomen. Succes met oefenen op Takkie 🙂

  • Hier heb ik geen problemen mee. Ik zeg dat ik naar een afspraak moet (dat kan net zo goed een afspraak met mijn laptop zijn) of ‘iets’ moet doen of wat dan ook. De meeste mensen hebben het al snel door wanneer je een gesprek wilt afronden. Die paar die echt een huid als een olifant hebben en niets door hebben, zullen ook niet zo snel gekwetst zijn wanneer je de boel wat op een gegeven moment wat resoluter afkapt. Zijn ze wel gekwetst? Jammer dan. Ik vind het ook niet leuk om door hun oeverloos geklets in een soort gijzeling terecht te komen 😉

  • Eigenlijk is de oplossing voor álle personen waar je even geen plek voor hebt (in je hoofd) dezelfde (ongeacht dus of je close met iemand bent of dat het een schoolpleinmoedercontact-of-iets-soortgelijks betreft); duidelijk aangeven dat je graag het gesprek op een ander moment wilt voortzetten (als je dat ook echt zo voelt) maar dat het nu echt even niet uitkomt. Een reden (excuus, smoesje) hoef je in feite niet eens te noemen; dat het niet uitkomt lijkt me reden genoeg, en iets wat je niet nader hoeft te verklaren.
    Wil je het gesprek juist níet verder voortzetten op een ander moment (want geheid dat je dan op dat andere moment alsnog ongewenst en langdurig de sjaak bent ;-)), dan laat je dat deel achterwege.
    We hebben allemaal weleens even geen tijd, of dat de kop er simpelweg niet naar staat om nóg meer informatie tot ons te nemen, toch? Zeker als je het met een glimlach brengt, desnoods een geforceerde, hoeft niemand zich persoonlijk geraakt te voelen (en als dat onverhoopt toch een keer gebeurt… dan mag je dat ‘wijten’ aan een stuk onzekerheid/frustratie/weet-ik-het bij de ander…).
    Blijft iemand toch onverstoord doorkleppen, dan staat het je vrij om je simpelweg om te draaien met een afkappend ‘Oh, ja, nou, sorry, maar ik MOET nu ECHT weg, doei!’ en dan ook direct weg te lopen. Iemand moet wel heel blind voor sociale signalen zijn, om dan achter je aan te komen lopen. 🙂 (in dat geval: stevig doorbenen en je doof houden! :-)). Reageert iemand lomp of nukkig; jammer dan. Niet jouw probleem, niet door jou veroorzaakt.
    (wat mij in dezelfde kwesties erg geholpen heeft, is het oorspronkelijk Poolse gezegde; Not my circus, not my monkeys.)
    Want het kan niet zo zijn dat ‘iedereen’ zijn/haar ei bij jou neerlegt, en dat jij daar vervolgens maar mee rond te zeulen hebt. Dat ei mag je gerust terugschuiven. Naar waar het vandaan kwam.
    Misschien voel je je even lullig als je een dergelijk gesprek hebt afgekapt, maar ik denk eerder… dat je je naast opgelucht ook trots gaat voelen. Het valt namelijk wel onder de categorie ‘voor jezelf opkomen’.
    Graag aardig gevonden willen worden is een mooie karaktertrek, maar het is een gevaarlijke, want je loopt al heel snel jezelf voorbij om een ander maar niet te hoeven kwetsen (voor je gevoel zou je dat doen door iemands verhaal af te breken). Maar iedereen (dus ook die blatende ander) is bij duidelijkheid gebaat.
    Weet je; raszuivere spraakwatervallen hebben er vaak ook een geoefende neus voor; voor gesprekspartners die ze aan kunnen klampen en die zich niet snel uit de voeten zullen maken; kat in het bakkie voor hen. En als je je dan eenmaal wél een keer ontworsteld hebt, is de boodschap misschien ook direct voor alle volgende keren duidelijk: praatje prima, maar niet een uur lang tijd opslokken (terwijl jij al genoeg aan je hoofd hebt).
    Oefen raak op de takkies en zet ‘m op en kap ‘m af! 😀

  • Mag ik jullie allen HEEL hartelijk bedanken voor de tips en trics die zijn genoemd?! Ik heb alles goed doorgelezen en in mijn heugen geprent en ik zal de komende dagen op wat mensen gaan oefenen.

    Wordt vervolgt!!

  • Gewoon het precies zo zegggen zoals het is, op het moment dat jij denkt tot hier en niet verder, want ik trek het niet meer, ben je gewoon heel duidelijk en zeg je sorry, maar ik moet nu echt weg, misschien kunnen we op een ander moment verder praten, snapt zij dit niet, of heeft ze er geen begrip voor, dan moet je je afvragen of ze hoe belangrijk zij voor je is.

  • Andersom: ik kom iemand tegen, heb haar lang niet gezien/gesproken, ze is oma geworden, m.a.w. wil haar even spreken en feliciteren. Al van ver gaat haar hand omhoog: “Hoi, alles goed? Geen tijd nu, doei!”. Kijk, zij kapte al vóór het gesprek plaats kon vinden, af. Niet leuk voor mij op dat moment maar wel duidelijk voor mij: ik wist/weet nu waar ik aan toe was/ben bij haar.

    Ik zou ook gesprek afkappen: “sorry, moet hoognodig weg/afspraak maken/dokter bellen/naar huppeldepup”

  • Haha. Go girl! Je kunt het. Oefening baart kunst.
    Ik heb een onderbuurvrouw die altijd tegen me lult, als ik thuis kom, ze zit ook altijd op haar balkon (te roken). Zeker na een lange dag werken kan ik dat er echt niet meer bij hebben, die onzin. Ik heb dus ruimschoots ervaring met het afkappen van gesprekken waar ik geen zin in heb. En het ergste nog: de buurvrouw heeft het helemaal niet door, ze vindt me hartstikke aardig. Blijkbaar komt de boodschap niet rot over. Ze vindt me alleen een gestresseerd persoon, omdat ik blijkbaar altijd haast heb, haha!

  • Als het iemand is die echt niet doorheeft dat ze als een kip zonder kop aan het kakelen is, verzin in een smoesje. Ik moet plassen. Ik moet rennen, heb een afspraak, moet naar de tandarts etc. Sorry!
    Maar bij “normale” mensen zeg ik het gewoon: joh, het komt nu rot uit. Vind het lullig voor je, alles, maar ik moet weg. En gewoon inbreken in dat verhaal, niks moment afwachten.
    Succes de volgende keer. Gaat je lukken!

  • Kijk op je horloge en zeg “oeps is het al zo laat? sorry, maar ik moet echt gaan nu.” Draai je om alsof je haast hebt zeg gedag en maak je uit de voeten. Maar vooral let op je eigen signalen wanneer het je teveel wordt, het eerste gevoel van irritatie zegt al genoeg alleen slaan we hier vaak geen acht op.

  • Door je grens aan te geven. “Ik merk dat je veel te zeggen hebt, maar het komt mij nu even niet uit.” “Sorry dat ik je onderbreek, maar ik moet nu verder.” “Nu even niet.”
    Vooral niet het goede moment afwachten, maar echt afkappen.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: