Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Melancholiek

M

In de supermarkt zag ik ze staan, met z’n tweetjes voorover gebogen keken ze in een vitrine met aanbiedingen.
In ging direct op een plek staan waar ik hen wel kon zien maar zij mij niet.

Het laatste waar ik trek in had was een gesprek wat absoluut zou plaatsvinden als ik werd gespot.
Ik had geen zin in opmerkingen over de inhoud van mijn boodschappenmandje of wat dan ook.

Van afstand gluurde ik naar ze en ik zag iets nieuws.
Ik zag twee oude mensen die beiden niet aan de tand des tijds waren ontkomen.
Zij liep moeilijk en ik wist uit verhalen van anderen dat haar gezondheid achteruit gaat.
En hij, hij draagt sinds kort een bril en lijkt steeds meer af te vallen.

Ik stel me zo voor dat ze iets ‘lekkers’ halen voor bij de koffie en dat dat verder onaangeroerd blijft staan het hele weekend. Omdat niemand hen bezoekt.

Ik voel al een poos geen haat meer als ik aan ze denk. Het is meer een soort van medelijden.
Hoe kun je iemand die mentaal beperkt is nu haten?
Uiteraard valt het niet goed te praten hoe dingen zijn gegaan al die jaren.
Er is veel mis gegaan en ontzettend veel schade aangericht maar ik zie nu steeds meer dat het voortkomt uit domheid of een vorm van beperkt zijn. Dat maakt het voor mij een stuk(je) draaglijker.

Een paar maanden geleden raakte ik toevallig met ‘haar’ in gesprek en het voelde verre van prettig.
Ik raakte er opgefokt van en ik wilde alleen maar weg, weg, weg…vluchten!
En in een tijdsbestek van weken vonden er een paar korte ontmoeting plaats, geheel toevallig.
En alle keren brak het zweet me uit en had ik helemaal geen zin om nog langer in haar buurt te vertoeven.

Dat ik nu wat milder naar ze kijk en zie dat ze vanuit domheid o.i.d. hebben gehandeld geeft geen ruimte tot meer contact.
Het verandert namelijk niets aan hoe ze in het leven staan en hoe ze zich uiten, dat blijft allemaal hetzelfde en ik heb al bewezen dat ik er niet mee uit de voeten kan.
Ze zijn al oud en ze zullen nog ouder worden in eenzaamheid. Ze zullen het nooit begrijpen waarom de kinderen en kleinkinderen niet graag of bijna nooit langskomen.

En die gedachte voelt voor mij – hoe vreemd ook – melancholisch.

3 reacties

Geef een reactie

  • Dank je voor je lieve woorden. Het is inderdaad niet tof dat je maar 500 meter bij elkaar woont en als je pech hebt dagelijks kunt treffen op straat.

    Het fijne van bovenstaande constatering is dat mijn gevoel op dit gebied eindelijk aansluit bij de ratio. Want verstandelijk is het allemaal best te begrijpen en begreep ik het in feite ook wel.

    Maar om het gevoel nu ook op dat niveau te hebben geeft ontzettend veel rust en berusting.
    Ik heb dit stukje (shit) verwerkt, zo voelt het.
    Fijn weekend lieve Nien x

  • Ik vind het zoiets heftigs dat je hen zo dicht ‘op je hebt zitten’: ze leven (hun eigen leven) zo dicht bij het jouwe: jij kunt letterlijk een supermarkt binnenstappen en hen tegen het lijf lopen (!).
    Ronduit knap vind ik het, dat je daar zo goed mee omgaat. (Volste gelijk trouwens, om je dan verdekt op te stellen, zodat het niet tot een gesprek hoeft te komen.)

    En dit: “Er is veel mis gegaan en ontzettend veel schade aangericht maar ik zie nu steeds meer dat het voortkomt uit domheid of een vorm van beperkt zijn. Dat maakt het voor mij een stuk(je) draaglijker.” maakt me zo gelukkig (voor jou!) om te lezen..! Dat is precies het inzicht (en het bijbehorende gevoel van erboven staan, ermee kunnen/leren dealen) wat jou verder gaat brengen in het verwerken van al wat gebeurd is. In het jezelf losmaken van hen. In het leven van jóuw leven.

    Maar wat zat er nou in je boodschappenmandje? ;-P

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: