Mijn blue monday

M

Een typische blue Monday gisteren.
De ochtend begon al slecht toen ik de voordeur open deed en de chauffeur zag staan die ik nooit, en dan ook echt nooit meer hoopte te zien.
Met een slepende tred liep ik achter de lapzwans aan en stapte in de door hem geopende deur de auto in.
De rit verliep vervolgens beter dan eerder, waarschijnlijk had hij toch een standje gehad 😉

Ik had meer tijd nodig bij de peut dan waar ik voor ingepland stond. Er was dan ook zoveel voorgevallen de afgelopen weken, genoeg om over te praten.
Ik kreeg ook nog op het hart gedrukt dat áls er wat aan de hand was, en ik dringend hulp in wat voor vorm dan ook nodig had, te allen tijde kon bellen met het ziekenhuis.
Ik wist dat niet.
En dat had mij al een paar keer goed van pas kunnen komen.

Neem nu twee weken geleden. Ik kreeg een verontrustend whatsappje van een familielid.
Het was te laat om direct de telefoon te grijpen dus sliep ik er een nachtje over en belde de volgende
ochtend. Het enige wat ik op dat moment kon doen was praktische hulp bieden: ja! Ik had wel kleingeld voor de betaalautomaat in het ziekenhuis, en ach, dat lekkere eten waar ik uren mee bezig was geweest mocht ook zonder problemen meegenomen worden.
Meer kon ik niet doen, sterker nog: meer wilde ik ook niet doen.
Dat ik niet meer wilde doen, en ook niet deed viel verkeerd en daar werd ik op aangesproken.

Wat er toen allemaal volgde tart ieders voorstellingsvermogen.

Dat was een goed moment geweest om contact te zoeken met therapeut of psychiater.
Ik maakte de keus dat ik niet zou bellen maar nog twee weken zou wachten tot de geplande afspraak.
Dat was niet nodig geweest maar wist ik veel!
Goede leer voor een volgende keer want ik verwacht op hele korte termijn wel een vervolg.

Vorig jaar sprak de psychiater over een ‘extra’ medicijn wat hij mij wilde voorschrijven.
Een pil die naast de anti-dep geslikt moet worden.
Ik was huiverig, en besloot het toen nog niet te doen, ik koos voor oxazepams en temazepams.
Vandaag heb ik er toch om gevraagd, morgen ga ik eraan beginnen. Ik vind het spannend en het heeft ook wel – behoorlijk- wat nadelen maar volgens mij heb ik geen keus.

Ik vertelde de psychiater dat ik het als een nederlaag beschouw, dat ik 3 jaar na het beginnen met anti-dep tóch de beslissing heb moeten nemen extra ondersteuning te gaan slikken.

De psychiater vertelde mij dat het geen nederlaag is maar dat  ik ze eigenlijk al die tijd al nodig heb gehad.
De lieve en vaderlijke manier hoe hij dat bracht zorgde ervoor dat de tranen in mijn ogen sprongen.

Ik ben zo blij dat hij er is…..dankzij hem ben ik er namelijk ook nog.

3 comments

Geef een reactie

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: