Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Nee toch….:(

N

Afgelopen maandag begon de dag met wat milde buikpijn die ik wel een klein beetje verdacht vond, maar verder weinig aandacht aan besteedde.
Dat veranderde toen ik aan het begin van de avond plots veel meer pijn kreeg.
Tijdens het eten maken merkte ik nog beschimpt op dat de ‘chef’ de volgende ochtend maar even langs de huisarts moest gaan met een potje.
Amper een half uur later hing ik zelf al aan de telefoon met de huisartsenpost.

Het half uur wat hier aan vooraf ging bestond uit meerdere toiletbezoekjes waarbij ik enorm veel pijn had bij het plassen. Echt niet normaal hoe vreselijk de pijn was. Op een gegeven moment trok ik bijna het fonteintje van de muur. Het leken wel weeën, ik zat in ieder geval mee te puffen met de pijn.
Dit kon ik echt niet langer volhouden, en toen ik ook bloed zag was de maat vol.
Ik ging bellen met de huisartsenpost.

Uiteraard moest ik langskomen en reden we voorzichtig richting het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
Blaasontsteking is mij niet vreemd, maar dit steeg boven alles uit wat ik me kon herinneren.
Lopen ging erg lastig en in een half uur tijd moest ik ook nog eens 4x plassen.

Ik was blij dat ik naar huis gestuurd werd met een kuur antibiotica.
We zijn nu al twee dagen verder en het is op zich wel beter geworden maar helaas nog steeds pijn. Bah!

Maar toen kwam de dinsdag………..

Ik lag slapjes op de bank toen de telefoon ging.
Het nummer kwam mij niet bekend voor. De stem wel.
Het was mijn therapeut.

Ze belde om door te geven dat ze in ieder geval tot volgend jaar zal wegblijven.
De reden daarvoor klonk plausibel maar sloeg bij mij in als een bom.
Ik moest heel hard de neiging onderdrukken om te vertellen hoe het met me ging, hoe ik de therapie mistte en wat voor gevolgen dat nu al een paar maanden op mij heeft.
Het lukte me, ik vertelde er niets over.

Wat er wel gebeurde en wat ik niet kon onderdrukken waren de tranen die ik omhoog voelde komen.
God! Zit je dan….ik schaamde me voor mijn mental breakdown.
Terwijl ze een aantal opties op noemde die voor mij belangrijk kunnen zijn hoopte ik alleen maar dat we het gesprek zo snel als het kon konden beëindigen.
Het enige waar ik op dat moment zin in had was heel hard janken.

Ik had al giga buikpuin en nu kwam dit er ook nog eens bovenop.
Ik neem haar niets kwalijk. Maar ik vind het wel ontzettend k*t voor mezelf.
Het heeft me al zoveel tijd en energie gekost om met haar op een niveau te komen dat ik me open durfde te stellen en dan nu opnieuw beginnen met een andere therapeut?

Ik loop op dit moment over een dun draadje. Er moet niet teveel gebeuren anders flikker ik ernaast en ga ik heel veel stappen terug.
Ik neem op dit moment bijna geen risico’s. Ik spreek bijna niets af met mensen. Ik onderneem eigenlijk ook helemaal niets. Dit alles om ervoor te zorgen dat ik me zo veilig mogelijk kan blijven voelen en ik niet weer terug val in het dissociëren.

Eerder nam ik die risico’s wel; per slot van rekening had ik toen nog de back-up van de peut.
Die back-up is nu al een half jaar foetsie, en zo staat mijn herstel ook stil.
Dus….zit er niets anders op dan binnenkort met de shrink te overleggen over hoe-wat-wie.

Ik vind het erg spannend en eng. Toch denk en hoop ik dat ik nu al wat sterker ben dan een poos geleden en wie weet: gaat het straks ook prima met de nieuwe peut.
Het is ook niet zo dat ik per definitie al de kont tegen de krib gooi, maar ik heb helaas al weinig energie en met een nieuwe peut heb ik dat wel nodig.

Afijn, wordt vervolgt.

6 reacties

Geef een reactie

  • He f•ck.
    Nou ja; er is nu in elk geval duidelijkheid over het al dan niet terugkeren van de therapeut… al was het vele malen fijner geweest wanneer je dat even een paar maanden eerder had kunnen weten. (Ja sorry hoor, maar ik zit me even kwaad te maken.)
    Dan had je al eerder een andere oplossing kunnen inbouwen in samenspraak met de shrink…
    Maar goed; het is wat het is, en er komt heus weer een mouw en een staart aan.
    Ondertussen sta jij al dik een halfjaar helemaal zelf op eigen kracht op je draad (zoals Dionne al opmerkte)..! Dat is eigenlijk wel echt iets om verdomde trots op te zijn.
    Ik hoop alleen met je mee dat je nu eens vérder kunt.
    En dat die blaasontsteking zich laat indammen. Sterkte!

  • Pittige dingen die je voor je kiezen krijgt, maar voorlopig sta jij nog mooi op je draadje! Houden zo. Beterschap ook. Knuffel!

  • Zo’n acute blaasontsteking doet echt mega veel pijn en ik kan het weten. Hopelijk is alles snel weer beter. En wat balen dat je na al die maanden wachten toch naar een andere therapeut moet, had je dan misschien liever meteen geweten toch? Hou je taai, liefs Karin

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: