Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Omgaan met teleurstellingen

O

Deze zonnige dag eindigt met een donker wolkje.
Laat ik beginnen met het telefoontje van vanmiddag.
Tijdens mijn heerlijke slaapje werd ik gebeld door mijn therapeut.

De boodschap was helder: ze zal door omstandigheden voorlopig niet werken.
Ze noemde een tijdsspanne waar het koud van werd rondom mijn hart.
Uiteraard leef ik met haar mee, want ze lichtte iets toe van de omstandigheden.

Maar als ik even egoïstische naar mezelf kijk, dan zie ik wel weer een probleem naderen.
Hoe ga ik deze periode overbruggen?
Overstappen naar een tijdelijke vervanging is beslist geen optie.
Ik zou wat vaker met de shrink kunnen afspreken, en wellicht wat ook wat langer.

Mijn therapeut is niet ‘zomaar’ een hulpverlener, zoals een dokter ofzo.
Of een fysiotherapeut…die zijn makkelijk te vervangen.
Mijn therapeut is niet te vervangen, dat zie ik niet goedkomen.
Maar stel nu dat de tijdsspanne van haar stiekem langer gaat duren?
Dat ze langer weg blijft dan ze denkt?
Ik vind dit toch best wel lastig.  Ik moet maar even zien hoe zich dit verder ontwikkelt.

Er is nog iets wat ik lastig vind.
Vanmiddag stond ik bij een kassa toen ik van de kassadame de vraag kreeg wat er met mijn arm aan de hand was.
Het leek wel een  déjà vu, deze vraag kreeg ik twee dagen geleden in de Ikea ook bij de kassa.

Kak!!
Kakkerdekakkerdekak!!!

Een hele normale vraag van de medemens.
Wel een lastige vraag.
Mijn antwoord was dat ik me had verbrand……
De tegenvraag was; ”waaraan dan? ben je wel bij een dokter geweest? en wat smeer je erop?”

Zomaar een paar vragen die werden gesteld terwijl ik probeerde te pinnen.
Wat godzijdank ook nog is gelukt.
De vragen werden half door mij beantwoord.

Ik was er wel op voorbereid dat als ik minder kleren heb mensen naar mij zouden kijken.
Dat ze zich wel zouden afvragen ‘what the fuck’ er met mij is gebeurt???!
Ik heb alleen nooit pasklare antwoorden bedacht op deze vragen.
En liegen kan ook niet zo goed.

images

11 comments

Geef een reactie

  • Wat en berg uitdagingen. De peut die afwezig is, het mooie weer. Ik heb de andere reacties genezen en er is al veel wijs gezegd. Ik stuur je een dikke knuffel en veel moed.

  • Dat lijkt me inderdaad een goede eerste handeling; informeren wat de shrink ervan zegt. Wie weet met wat voor oplossingen hij komt..!

    En X terug!

  • Ik weet nog niet zo goed wat ik ermee aan moet.
    Ik denk dat ik eerst eens met de shrink bel om te kijken wat die ervan zegt.

    Ben blij met opperaars:-) vaak zitten er goede adviezen bij xx

  • Qua logica snap ik je volkomen. Gevoelsmatig is het gevoel alleen precies tegenovergesteld. Zo raar!

    En net wat je zegt: iedereen heeft wel wat…en daarbij ook nog eens het volgende; ik baal wel van meer dingen die er nu aan de hand zijn met mezelf…neem alleen mijn gewicht wat de pan uit is gerezen…maar ik kan daar niets aan doen op het moment, net zo min als de enorme littekens op mijn armen.

  • Precies: het is al heel stoer van jou om kleding aan te trekken waarbij de plekken zichtbaar (kunnen) zijn. En dat zou dan een knauw kunnen krijgen door dergelijke blikken en opmerkingen… (niks ‘eigen schuld’: de plekken zijn ontstaan door uitingen van niet te houden (geestelijke) pijn, door een verdriet, dat buiten jouw schuld om ontstaan is; verdriet wat eruít moe(s)t). Ga jezelf dat niet kwalijk nemen, ook al doe je het jezelf – letterlijk dan – aan.)
    Blijf bij jezelf!
    En bedenk maar dat er altijd mensen zijn die over anderen lullen (in wezen doen we dat allemaal wel ‘ns). Bij jou vallen die plekken op, een ander is te wit/heeft een lelijke scheef gezette tattoo/etc etc. Zo werkt het uiteindelijk wel, en dat is waar de vragen vandaan komen: daar denken mensen niet eens zozeer bij na, dat flappen ze eruit.

  • Je mag een pasklaar snedig antwoord gaan bedenken, hoor, tegen dit soort veel te directe vragen (en dan nog door gaan zitten vragen ook..! ‘Wat smeer je erop?’: je staat toch bij de fucking Ikea, niet bij de apotheek! En dan nóg..!) van wildvreemde mensen die het ongetwijfeld helemaal niet verkeerd bedoelen, maar die veel, veel te persoonlijk zijn. Je zou daar niet eens op hóeven antwoorden.

    En wat rot, te horen dat de therapeut zo lang niet bereikbaar zal zijn… heftig! (Is ze ook echt helemaal niet bereikbaar in de gestelde periode, ook niet per telefoon, mail, alleen bij spoed..?)
    Je hebt nu al gedurende zo’n tijd zo’n vertrouwensband met haar opgebouwd, dat krijg je inderdaad niet zomaar weer hup, met een vervanger. Al wil dat niet zeggen dat eenzelfde gevoel van veiligheid en vertrouwen niet bij een vervanger zult kunnen ontwikkelen, misschien zelfs ook wel in rap tempo (sommige mensen kunnen heel snel heel dichtbij je komen, en je doorzien). Zou je het niet toch een kans willen geven..? Al is het ‘maar’ om een wat geruster gevoel te krijgen, omdat je dan weet dat er wel iemand ís, voor je? Ik opper ook maar wat, hoor.

  • Je hebt gelijk….het is inderdaad een -soort van- oefenen of ik ook langer zonder haar kan. Ik vind het alleen stressvol omdat er nu niemand is die inzicht kan geven in de dingen waar ik mee worstel, snap je?
    De verklaring van dingen, de geruststelling, stukje kracht wat je meekrijgt…dat moet ik nu een poos zonder…dat is lastig.

    En die vragen, ik zou inderdaad gewoon moeten zeggen dat ik er niet over wil praten. Ook daar zal ik eens mee gaan oefenen.
    Tnx kliefje…lieve reactie! x

  • Die eerste zin van jou: iets met spijker…en kop 🙂

    hihi..ik weet ook niet welk woord je kunt geven voor de actie van de korte mouwen…maar je moet toch wat he?
    Al vind ik het wel vreselijk hoor…maar goed…ik zie het ook als “eigen schuld, dikke bult”.

  • Is het geen optie om te kijken hoe lang je zonder haar kunt? Zou het niet zo kunnen zijn dat alleen de gedachte al aan het haar moeten missen, je stress geeft? Dat je het in je hoofd moeilijker maakt? Ik kan me bijvoorbeeld tijdens het druk maken, van te voren, -eh- drukker maken dan wanneer de situatie zich echt voordoet.

    En wbt die vragen: dat doen mensen altijd. Of je nou dik bent, of dun, of moeilijk loopt, of littekens hebt.

    Is gewoon eerlijk zeggen “ik heb geen zin om daar over te praten” een optie?

    Ik heb er “last” van dat mensen me vaak aanspreken, een heel lulverhaal beginnen in het ov ofzo. Blijkbaar heb ik een heel open uitstraling. En soms heb ik daar geen zin in dus, in die flauwekul, omdat ik tijdens mijn werk al veel luister. En dan zeg ik dat ook heel eerlijk/to the point. Nu even niet.

    Take care! x

  • Wat ontzettend rot voor je, nu je juist zo uitkeek haar weer te kunnen spreken.
    Vind het overigens wel heel ´stoer´ (stoer is absoluut het woord niet, maar wat dan wel, moedig, tof, knap, ofzoiets, weet het niet) dat je dan met ´minder kleren´ (korte mouwen?) op pad gaat.

    Vertrouw erop dat ook dit (ook al zou je nu niet weten hoe) z´n weg weer zal weten te vinden.

    !!!

Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Most Viewed Posts

Community

Archief

%d bloggers liken dit: