Onder de steen vandaan

Bij het wakker worden merkte ik het al.
Het voelde anders dan de afgelopen dagen, minder moe, minder uitgeput.
Goed teken!

Mij werd op het hart gedrukt dat ik helemaal N I E T S in huis moest gaan doen.
Gewoon ergens in huis gaan hangen en proberen te relaxen.
Dat vind ik een beetje lastig.
Stofzuigen, dweilen, beetje was vouwen, er is altijd wel wat te doen.
Ik kan al deze dingen wel door de chef laten doen, maar dat is niet fair.
Hij heeft een volle werkweek en zit ’s avonds ook niet te wachten op huishoudelijke klusjes.
En ik kan dan wel ziek zijn, maar ik mankeer niks aan mijn handjes.

Oké, oké, doseren is nog lastig maar toch ben ik wel aan de slag gegaan.
Ik laat me toch goddikkie niet in de luren leggen door zo’n depressie? Kom op zeg…dat was gisteren…vandaag is het een geheel andere dag.

Na het stofzuigen en dweilen was het tijd voor een bak thee met de Esta, Viva en Flair.
Lekker onderuit gezakt op de bank met de dreumes die braaf op het kleed met zijn autootjes aan het spelen was.
En wat maakt zo’n moment dan helemaal compleet?

Juist ! Een lekker muziekje.
Heel toevallig, en dat is écht toevallig, lag er een cd van Depeche Mode naast me.
Dus niet veel later hoorde ik Personal Jesus en de rest van hun greatest hits uit de boxen komen.
Hij ging nog eens een tandje harder…….en nog een tandje harder….Yeah….hoorde ik mezelf nu echt meezingen??
Aan de dreumes te zien was er absoluut iets aan de hand hij keek met zijn mond open naar me  🙄
Niks gewend he, dat mannetje.

Even helemaal zen zijn op de bank, wat fijn.
Gewoon ff de signalen van teveel prikkels, bliksemflitsen achter mijn oogbollen of een zeurde hoofdpijn negeren.

Ik voel me meer zen dan ooit. Eerder moest ik hard mediteren om de aanwezige gedachten te temperen.
Tegenwoordig is er weinig hersenactiviteit, tenminste, in de zin van veel nare gedachten die me teisteren.
Ik leef gewoon in het moment.
Niet nadenken, gewoon alles maar doen.
En het werkt.

Oké, ik zit dan wel bijna op de hoogste dosis anti-dep dus is nadenken sowieso bijna niet mogelijk…maar dat is dan juist ook wel weer goed.
Maakt niet uit of ik het op dit moment op eigen kracht doe of met medicijnen, feit blijft dat het werkt.
En ik weet het, het kan straks of morgen wel zo weer anders zijn, dat heb ik dinsdag wel gemerkt.
Maar dat zie ik dan wel weer.
Niet een zorg voor nu.
Nu is het tijd voor een (girl) powernapje.

 

8 Comments

  • Jona

    4 december 2012 16:49

    En ik spring hier heel hoog in de lucht!

  • Nienke

    3 december 2012 11:36

    Ooooh, ik zie de dreumes zo voor me, met zijn mond open van verbazing… 🙂 Mooi plaatje!

    En: ieder moment waarop je je zó voelt is er weer één. Meegenomen. Pakt niemand je af.

  • Nurse Martens

    29 november 2012 17:15

    Ik zal proberen uit de buurt te blijven van die stenen. Vooral van die zware, waar je zo lastig onder vandaan komt 🙂

  • Mieke

    29 november 2012 16:32

    Jeeeeej!! Wat fijn!

  • giensie

    29 november 2012 16:14

    Laat je de stenen nu liggen i.p.v. eronder te kruipen 😉

    Stenen laten liggen kost mij ook moeite!

  • Dionne

    29 november 2012 16:02

    Yeah baby!

  • Corinne

    29 november 2012 15:13

    Fijn om te lezen! 🙂

  • Zuster Klivia

    29 november 2012 14:55

    Jieha! 🙂

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: