Onhandig :- (

De dag is pas op de helft maar voor mijn gevoel kan er niet zo heel veel meer bij.
Vanmorgen eerst naar therapie. De rit met de auto verliep prima! De dreiging van regens was er,maar het bleef droog. De dreumes was opperbest te spreken en vermaakte zich in de tussentijd goed.

Het therapiegesprek ging over de vakantieplannen. Twijfel of het een succes gaat worden blijft. En helaas geldt die constatering voor alle vakanties in de toekomst.
Het gesprek verliep verder ontspannen. Dat werd ook opgemerkt, dat ik meer ontspannen leek dan ooit. Fijn! het resultaat van meer rust voor mezelf zoeken en het gesprek met een vriendin hebben zijn vruchten afgeworpen.

Bij thuiskomst bood ik mijn chauffeur nog een kop koffie aan. Achteraf gezien had het beter water kunnen zijn 🙁
Ik werd namelijk KEIhard met de neus op de feiten gedrukt, de reden dat ik in mijn eentje geen bezoek ontvang. En mijn lieve kleine dreumes werd de dupe.

Terwijl mijn bezoek gezellig aan de klets was en mijn dreumes zich heen en weer bewoog in de keuken zette ik twee koppen koffie op de keukentafel.
Ik probeerde het gesprek te volgen en ondertussen deed ik mijn best om de dreumes in de gaten te houden.

En daar ging het mis…

Mijn dreumes trok een kop koffie van tafel en kreeg daardoor hete koffie over zich heen. Ik schrok van zijn gegil en gehuil – maar had de helderheid van geest- hem snel zijn kleren uit te trekken en zijn armen te koelen.
De rest verliep in een roes. Iedereen die in huis was deed iets…terwijl ik alleen maar toe kon kijken.
Hoelang het geduurd heeft weet ik niet maar op een gegeven moment zat de dreumes met ingepakte armen en in zijn luiertje op tafel.
Het leek mee te vallen. En ik leek op het moment ook rustig. Maar dat was schijn. Toen ik eenmaal boven was met mijn ventje en zijn vader aan de telefoon had kwamen de waterlanders. Ik durfde eerst niet eens te vertellen wat er was gebeurd. De ‘chef’ reageerde rustig en begripvol. Toen ik de dreumes optilde om hem in zijn bedje te leggen drukte ik hem nog even heel stevig tegen mij aan waarbij het water pas echt goed los kwam. Ik voel(de) me zo’n kluns en een onhandige hark. Dat hij nu de rekening kreeg gepresenteerd van mijn chaotisch zijn, wat afschuwelijk voor mijn mannetje.
Ik hoop dat het straks allemaal met een sisser afloopt.

Ik heb twee lessen geleerd: de eerste is dat ik echt beter moet opletten waar ik de spullen neerzet, en de tweede is dat ik geen bezoek meer moet ontvangen. De combinatie dreumes die rondloopt en een gesprek voeren ligt nog steeds niet binnen mijn mogelijkheden.

21 Comments

  • Nienke Weick

    19 juli 2012 20:51

    En ik ga me hier toch nog even bij aansluiten: het overkomt iedere ouder.
    (Ik heb het een keer gepresteerd de tuindeuren dicht te trekken… – hee, ze blijven ergens op steken, hm, nog eens extra hard trekken dan – door het gebrul van 1,5 jarige oudste zoon merkte ik dat het zijn víngers waren die de boel blokkeerden.
    VRESELIJK schuldgevoel.
    Maar later komt het besef: dit gaat vaker gebeuren. Omdat het kinderen zijn en jij als ouder niet continu alles kunt opvangen of voorzien. Ook niet wanneer het gevaar duidelijk op de loer ligt, zoals met hete drank e.d.: ze zijn zo vliegensvlug! Je kijkt even weg en ze zijn een meter verder dan waar jij dacht dat ze zaten.
    Gelukkig zie je zelf ook in dat deze schrik zal moeten slijten, en dat je er nu extra heftig door geraakt wordt – je bent immers al onzeker.
    Maar om te zeggen dat je maar geen bezoek meer moet ontvangen… kom op, onzin!
    Daarmee straf je jezelf nog eens dubbel. Niet doen.

    En een kus voor de man met zijn mooie krullen.

  • Nienke Weick

    19 juli 2012 20:43

    Maar: je bent je er (nu) van bewust dat je volautomatisch teruggrijpt naar de ingesleten patronen en overlevingsstrategieën. Wanneer je weet wanneer je dat doet (in welke situaties) kun je dit teruggrijpen, met alle bijkomende destructieve en negatieve gevoelens over jezelf, voortaan voorkomen, of in elk geval eerder stoppen.
    Je kunt ZELF die naald uit de lp trekken!
    (en dit zeg ik niet om een mooi opbeurend praatje te houden. Dit zeg ik uit ervaring.)
    En iedere keer tik je die naald weer eerder weg – oefening baart… juist. Ook in dit geval.
    Je verleden blijft altijd zijn sporen afgeven, ook al laat je het achter je; dat moet ook ik toegeven. Het zit in je karakter geëtst. Maar de máte waarop het invloed heeft: daar kun je een zekere controle over krijgen.

    En ik vind het zo stoer van je dat je je droomvakantie najaagt en straks in Londen zit!

  • jona

    19 juli 2012 20:40

    Ik sluit me aan bij de anderen;dit kan iedereen overkomen. En als het je overkomt,word je sowieso onzeker. Dat herkent iedereen denk ik. Het is gebeurd, volgende keer weet je goed dat je de koffie even ergens anders neer zet.Gaat het met de kleine man goed?xxxxx

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 23:35

    Als je mentaal al niet zo stabiel bent en je telt daar nog wat andere dingen bij op dan kan zo’n gevoel opeens ontzettend groot worden. Ik ben al sinds ik niet in orde ben bang dat er wat met hem gebeurt. In het begin deed ik hem ook niet in bad als er niemand bij was. Ik ben soms zo ontzettend afwezig…en er gaan heel veel dingen maar nét goed de laatste tijd. En dit ging dus helemaal fout. En dan wordt opeens angst waarheid…en daar ben ik erg van geschrokken…vond mezelf incompetent en voor mijn gevoel werd een grote angst van mij en anderen echt. Dat er dus echt dingen mis kunnen lopen. Ik denk……dat ik op een ander moment in mijn leven beter met deze situatie om zou gaan. Op dit moment ben ik te onzeker over alles…en dan hakt het er extra hard in.
    Voor het wachtwoord van de beveiligde berichten : stuur me even een mailtje dan mail ik je het wachtwoord.

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 23:30

    Ik ben realistisch..en de therapeut ook. Ik zou er erg mee geholpen zijn als het zou veranderen. Maar ook vandaag heb ik daar geen positief antwoord op gekregen. Sommige dingen zitten te diep in je ziel gekerfd..zijn als overleving zo gewoon geworden…♥

  • onnemeis

    18 juli 2012 21:21

    O. Maar altijd in hevige mate of kan het ook minder zijn #wilzograagpositiefdenken

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 20:18

    Ik zou willen dat ik je gelijk kon geven, maar helaas. Dit is iets wat altijd zal blijven.

  • onnemeis

    18 juli 2012 20:04

    Komt goed, echt waar. Ik kan je niet vertellen hoe en wanneer, maar ook dit gaat weer voorbij. Liefs!

  • Kaatje

    18 juli 2012 19:33

    Och nurse toch, wat een dag! Het is al genoeg gezegd hier, maar echt, het overkomt iedere ouder. Ligt niet aan een mentale toestand, maar gewoon aan het feit dat je niet elke seconde kunt bewaken en bepalen. Konden we dat soms maar! Allebei mijn kinderen zijn wel een keer van de aankleedtafel gevallen, tegen de tafelrand gestuiterd, op straat boven op hun neusgevallen, zich gebrand aan te warm eten enzovoort. Het maakt je geen slechtere moeder en dat zul je je op een later moment wel beseffen. Het schuldgevoel zal ook iedereen kennen, hoewel het inderdaad meestal en OOK in jouw geval onterecht is.
    Beterschap voor het mannetje!
    En wat betreft vakantie… je link zit achter slot en grendel.

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 19:01

    Mijn toestand maakt dat ik minder geconcentreerd ben en daardoor heel veel dingen niet meekrijg. Dus dat heeft er zeker wel wat mee te maken, helaas.

    En vwb die vakantie, ja, ik kan helaas wel stellen dat dat nooit een succes zal worden. ( zie de link in mijn vorige bericht)

    En hierboven schreef ik al, hoe het werkt als je jezelf continu diskwalificeerd. Nergens voor nodig. Maar gevoelsmatig he….dat ligt dan toch weer ingewikkeld.
    Ik heb qua therapie en doelen nog wel wat tijd nodig om handen en voeten te geven aan deze dingen.

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 18:58

    Grote grutten! dat zijn ook hele vervelende dingen! ze zijn alle drie best heftig zeg…al lijkt me twee gebroken armen wel super vervelend!

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 18:56

    nou….ik weet nog wel een paar dingen hoor 🙂 ♥

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 18:56

    Logisch gezien ga ik met je mee, gevoelsmatig blijf ik (helaas) hangen in dat k*tgevoel.

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 18:54

    Nou, dat van “te hard zijn voor mezelf” klopt helemaal. Is ook onstaan door mijn opvoeding en daar probeer ik door middel van therapie wat verandering in aan te brengen. Iets nooit goed kunnen doen als kind, en als er dan wat mis ging brak de hel los….zit er ingesleten..zoals een naald in een groef past van een langspeelplaat. Ik hoop dat ik hier op een ‘moment’ anders mee om zal gaan. Want – ook ik- vind het gevoel wat ik over mezelf oproep heel vervelend. Maar zoals ik al schreef, ik weet niet beter dan mezelf diskwalificeren, continu, vreselijk…baal er zelf ook van.

  • Nurse Martens

    18 juli 2012 18:48

    ♥♥♥

  • onnemeis

    18 juli 2012 16:43

    Dit gebeurt iedere ouder wel eens. Of iets wat er op lijkt. We zijn nu eenmaal niet perfect. Gooi dit alsjeblieft niet op je toestand, dat is niet eerlijk.
    Ik ben wel benieuwd: waarom zouden vakanties überhaupt nooit meer een succes kunnen zijn? Je weet toch niet hoe het over een tijdje gaat of mis ik nu iets?

    Niet te hard voor jezelf zijn lieve Nurse!

  • inge

    18 juli 2012 16:27

    Dit kan echt iedere ouder gebeuren: oudste viel anderhalve meter omlaag omdat een afrastering het begaf.Hij brak toen beide armen. En ik weet al niet meer wie van de 3 tussen de autodeur bleef met zijn vingertjes toen ik even niet oplette en de deur dichtsmeet. En de keer dat middelste zonder zwembandjes het diepe bad insprong …. Even hadden we niet opgelet. Gelukkig kon mijn man hem net op tijd opvissen.

  • Mammalien

    18 juli 2012 15:12

    Ik vind het zielig voor kindje. Maar komt wel goed weer, toch?

    Aan de andere kant – zonder jouw situatie verder zo goed te kennen, als ik alleen maar dit stuk lees – ben je niet te hard voor jezelf? Kan gebeuren toch? Ik heb ook vaak (bijna) ongelukjes gehad. Oudste is met zijn traphek en al naar beneden gevallen, ik heb hem bijna een hete strijkbout op zijn hoofd laten trekken. En als het druk is in huis en ik mijn bezoek probeer bezig te houden kan ik ook niet altijd opletten. Terwijl sommige vrienden mij soms verwijten dat ik steeds naar mijn kind kijk en te bezorgd ben, wil weten waar ze zijn en wat ze doen… Tja…

  • Eric

    18 juli 2012 16:08

    Eens met zuster Klivia.
    Dit is niet iets wat jou alleen maar zou overkomen.
    Conclusie zou eerder moeten zijn dat het bezoek zich van de situatie bewust moet zijn en een tandje meer oplet.
    Geen bezoek meer is geen optie.
    Jouw kanjer mag blij zijn met een moeder zoals jij.
    Tot op het bot gedreven, vol liefde. Wat wil een mens nog meer?

    Liefs!

  • Zuster Klivia

    18 juli 2012 15:15

    Neem het jezelf ajb niet kwalijk: dit soort zaken overkomt elke ouder wel eens een keertje. Echt. Je kunt geen ogen in je achterhoofd hebben of elke seconde van de dag opletten.

    Niet zo hard voor jezelf zijn!

  • Ingeborg

    18 juli 2012 14:21

    Je reageerde heel rustig en direct hoor lieve schat.
    En bedenk je wel Marjannie dat dit gebeurt omdat je een knulletje van 1,5 hebt en niet door je “toestand” Dit soort dingen gebeuren overal en iedereen. Op die leeftijd zijn ze gewoon ontzettend ondernemend.

    Ouders letten niet elke seconde op, dat lukt nou eenmaal niet want dan kan je als vader of moeder inderdaad niets meer doen en niemand meer zien (ook als je geen PPD hebt!) .
    Dus… dit is ook weer achter de rug, het zal vast niet zijn laatste ongelukje zijn! En jouw reactie is gewoon die van een ouder: geschrokken en met schuldgevoel, hoe onterecht ook.

    Ik hoop dat je een beetje bijkomt vanmiddag.
    Hoe zien de plekjes er nu uit, valt het mee?

    X Ing

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: