Onverwachte ontmoeting…

O

Afgelopen week schrok ik me rot toen ik het plaatselijke krantje opensloeg. Bij de overlijdensadvertentie zag ik een naam staan van iemand die ik ken. Een jonge vent (ahum) iets ouder dan ik iig. Direct moest ik denken aan zijn vriendin. Ik ken haar van vroeger. Ze woonde bij mij in de straat. Ook kwam ik haar weer tegen toen ik jaren later als uitzendkracht ging werken bij haar werkgever. We hadden leuk contact, maar ik vond een andere baan. Jaren later woonde ze opeens met haar vriend bij ons in de straat. We zagen elkaar daar ook weer regelmatig en spraken dan ff de afgelopen periode met elkaar door.

Tot ik ging verhuizen een jaar of drie geleden. We verloren elkaar uit het oog. Heel toevallig kwam ik haar vervolgens in ons stadspark tegen waar wij onze hondjes uitlieten. Ook daar raakten we natuurlijk weer aan de praat. Ik was ondertussen zwanger en dat was voor velen toch een verrassing, ook voor haar. Dus weer genoeg gespreksstof.

Afijn, een lang verhaal iets inkorten. Ik zag dus de krant met het bericht dat haar vriend was overleden. Ik las de tekst goed door. Wellicht kon ik daaruit opmaken wat de reden was van zijn overlijden. Maar dat werd me niet duidelijk. Dus stuurde ik een sms naar vriendin A, zelfde leeftijd, veel gezamelijke bekenden. En, ons kent ons hier in dit stadje. Afijn, vriendin A kon inderdaad iets meer van de sluier oplichten. We waren er beide wel ff stil van.

Ik kreeg na het lezen van de advertentie sterk het gevoel naar de condoleance te aan. Maar bij nader inzien is dat op dit moment natuurlijk verre van verstandig. Wat dan te doen? ik schoof het ff voor me uit. Wellicht kwam later in de week wel een passende oplossing.

En die kwam vandaag. Het is werkelijk niet te geloven maar het is waar. Ik verliet tussen de middag het huis met kind en hond om deze in het park uit te laten. En wie liep ik daar toch opeens zomaar tegen het lijf? Juist! deze oude bekende. Toen ik snel op haar afliep en haar omhelsde voelde ik weer iets van mijn oude ik terugkomen. Ik drukte haar stevig tegen me aan en vertelde haar dat ik zo ontzettend blij was haar te zien. Uiteraard was ze verdrietig. En ze vertelde over alles wat er de afgelopen dagen was gebeurt. Vaak viel ze even stil om wat tranen weg te slikken. Maar ook lachte ze af en toe. En gaf ze aan te genieten van de kleine dingen die er de afgelopen dagen nog waren geweest.

Ze was ook heel erg geïnteresseerd in mijn ‘toestand’ probeerde me met lieve woorden een hart onder de riem te steken en op te beuren. En ik probeerde dat bij haar. Maar iemand opbeuren als je beide naar de kloten bent, is eigenlijk onmogelijk. Neemt niet weg dat we heus wel aanvoelden dat woorden soms te kort schieten. Maar dat je met een simpel gebaar ook je medeleven tonen kan.

We kletsten lang. Als er even een stilte viel pakten we elkaar even vast. De honden en mijn kind waren het wachten ondertussen zat. We moesten afscheid nemen. Snel noteerde ze mijn telefoonnummer in haar telefoon. Op een rustig moment als bij haar alles is gedaald en het met mij iets beter gaat, ga ik bij haar op bezoek.

Morgen is de begrafenis. In gedachten ben ik bij haar. En ondanks dat ik heel erg moe ben van het gesprek en de emoties die ermee gepaard gingen. Ben ik zooooo blij dat ik haar even gezien en gesproken heb. En heb kunnen knuffelen!

Het is pas donderdag en het was me het weekje wel zeg. Eerlijk gezegd hoop ik dat er de komende dagen ff niets meer voorvalt. Het is echt mooi geweest, er is weer teveel gebeurt voor mij. Mijn gedachten beginnen weer te malen. Ik heb spierpijn (spanning) en ik ben moe, ooohhhh…wat ben ik moe. S’nachts lig ik weer veel wakker en als ik slaap, nachtmerrie ik er op los en als ik buiten ben zijn mijn angsten groter.

Ik voel me verder wel oke, maar als ik NU meer info krijg over wat dan ook, ga ik daar ook veel over prakizeren. Als dat gebeurt, dan wordt alles van hierboven, en nog veel meer, erger en erger.

Ik ga dus even een paar dagen cocoonen thuis……………………….echt!! (ik had me dat gisteren namelijk ook al voorgenomen)

3 comments

Geef een reactie

  • Iets betekenen voor een andere, kan ook jezelf een beetje opmonteren. Je hebt het gevoel dat je iets voor haar gedaan hebt, dat is mooi. Je kan haar toestand niet veranderen, zij de jouwe niet, maar steun vinden bij iemand is altijd goed. Dikke knuffel!

  • Onverwachte ontmoeting.
    Maar ook mooie, goede, misschien wel ‘nodige’ ontmoeting.
    Voor beiden.
    Laat ‘m maar even indalen tijdens het cocoonen.

  • wat fijn dat je (ondanks dat het je veel energie gekost heeft) er toch even op deze manier kon zijn voor deze bekende. Voor jullie beiden erg fijn denk ik! Ik wens je een paar hele rustige dagen toe dat je even weer op adem kunt komen

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: