Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Oude mensen

O

De griep is in al zijn vormen/kleuren en geuren  op zijn retour, gelukkig!
Na twee weken kwakkelen en thuis rondhangen kon de peuter vanmorgen zonder koorts naar de peuterspeelzaal.

Ik blij. Hij blij.

Op school aangekomen schoot de juf mij aan met de vraag of ik zin had om in de loop van die ochtend mee te gaan naar de ‘oude’ mensen.
(Aan de overkant zit een groot verzorgingshuis)
Lichtelijk voor het blok gezet duurde het een poosje voor ik er antwoord op kon geven: “ja, prima!”

Ruim op tijd stond ik weer op school en liepen wij niet veel later met een klein groepje kindjes het zebrapad over richting de wachtende ouderen.
Er zat een grote groep mensen op ons te wachten, de ouderen vielen bijna uit hun stoelen van enthousiasme, die kleintjes maken veel emoties los.
“Heet ze Henkie?” vroeg een oudere demente man aan mij, ik keek naar mijn peuter en kon alleen maar glimlachen.
Met de peuter op schoot zag ik zijn gezichtsuitdrukking niet en zo had ik totally niet in de gaten dat hij tranen met tuiten zat te huilen.
Op mijn vraag ‘of ik zo vals zong en hij daarom zo moest huilen?’ viel het gebit bijna uit de lachende mond van mijn andere buurman.

De peuter zat eerst stilletjes te huilen dus bleef ik braaf liedjes meezingen, tot het moment dat hij heel hard begon te huilen.
Tjee!! wat is dit? iedereen viel stil en hij plengde er nog meer tranen uit, de juf wees met haar hoofd naar de deur met de bedoeling dat ik kind en jas op zou pakken en maar weg zou gaan.
Amper tien minuten binnen geweest en ik was alweer op de terugweg met de luid jankende peuter. Ik baalde als een stekker, wat was het leuk om met die oude mensen liedjes te zingen, wat genoten ze ervan.

Ik besloot stante pede dat als ik wat beter in mijn vel kom te zitten ik vrijwilligerswerk ga doen bij oude mensen.
De tranen bleven maar lopen bij de peuter, daarom besloot ik op school aangekomen maar direct door te gaan naar huis. Half elf zat ik alweer thuis met de peuter.
Wat een rare ochtend!

reacties

Geef een reactie

  • Het zal ‘m overdonderd hebben, denk ik..?
    Geeft niets; kan gebeuren.

    Maar jij hebt mooi een idee voor vrijwilligerswerk te pakken: wat goed!

  • Ik heb het hem nog wel en paar x gevraagd maar kreeg er geen duidelijk antwoord op. Het zal wel iets met lange tenen te maken hebben gehad, ik liep op de heenweg met twee kindjes aan de hand en hij moest een ander kindje aan de hand vasthouden…..dat waren de eerste tranen die vielen…
    Verder denk ik ook een kwestie van wennen, een tijdje thuis geweest en dan plots weer onder de mensen….het werd hem ff teveel 😉

  • Haha, zie het zo voor me!
    Ben je er niet achter gekomen waarom hij moest huilen?

    Ik heb daar vrijwilligerswerk gedaan toen Saar klein was.
    We bezochten saampjes mensen:-)

    Blij dat iedereen weer fit is!
    Hier ook na drie weken kwakkelen (wij niet hoor, alleen de meiden).
    Liefs!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: