Over risico’s gesproken

Vandaag nam ik weer een risico, de zoveelste in korte tijd.
Ik had namelijk een afspraak met mijn oude therapeut, lees hier over ons afscheid.
Vorig jaar, bij het afscheid drukte ze mij op het hart dat als ik behoefte had haar nog eens te zien zij gerust naar mijn woonplaats wilde reizen om ergens met een kopje koffie bij te kletsen.

Ik vond dat eigenlijk een heel vreemd voorstel, want normaliter spreek je never nooit af met een hulpverlener in je vrije tijd.
Dat is op zijn zachts gezegd, not done!
Neemt niet weg dat ik met haar emailadres in de pocket het zknhs verliet in de wetenschap dat mocht ik haar weer eens willen spreken daar minstens een jaar tussen moest zitten.

In mijn berichtenhistorie, die godzijdank sinds gisteren is bijgevoegd, zag ik dat ik bijna niks heb geschreven over dat afscheid toentertijd. Niet gek ook want ik ben er echt ziek van geweest.
Afijn, vanmorgen werd ik door echtgenoot afgezet op een idyllisch plekje ergens midden in het bos. Van alle opties die door haar waren aangedragen vond ik deze de leukste. Daar in dat bos stond een heel mooi restaurant waar de koffie inmiddels goed te ruiken was.

Niet veel later was echtgenoot met kleuter aan de wandel rondom het restaurant en zaten A. en ik in de ruim opgezette tuin met een kopje koffie.
Ons weerzien was hartelijk en het leek alsof de tijd had stilgestaan.
Het heeft zoveel indruk op me gemaakt dat ik er nu nog niet echt een gevoel bij kan oproepen, in mijn geval duurt dat vaak een paar dagen.
Het moet eerst allemaal bezinken.

Wat ik wel heel duidelijk voel is dat er iemand is voor wie ik er toe doe.

Zij zag mij op mijn allerslechtst, compleet kapot, suïcidaal en gedissocieerd. Ze heeft mij met vallen en opstaan 2 jaren ondersteund en heeft voorgehouden dat ik niet zomaar iemand was die op gesprek kwam; dat ze er voor mij wilde zijn. Ook dat ons afscheid haar niet in de koude kleren is gaan zitten. En dat zij mijn afscheidscadeau voor haar nog dagelijks gebruikt bij het ontbijt. Dat ze veel aan mij gedacht heeft het afgelopen jaar. Dat ze blij is dat ik er nog ben.

Ze was blij dat ik het gered heb.
Blij dat ik contact met haar had gezocht.

Zij heeft haar belofte aan mij waargemaakt.
Hoe mooi is dat?

6 Comments

  • Mieke

    18 juli 2015 07:07

    Wat bijzonder! Topmens! En blijkbaar vindt ze dat ook van jou.

  • Nienke Weick

    11 juli 2015 20:06

    Kippevelopwekkend mooi, is dat.

  • Lenjef

    11 juli 2015 16:15

    Alleen in de woestijn

    sommigen worden
    soms ervaren
    als de oude Klaagmuur van Jeruzalem

    dit werkt als een rem
    het ontneemt de stem

    om in de woestijn
    te roepen naar hun schaduw
    die gevangen zit in een emotionele klem

    Lenjef

  • alice

    11 juli 2015 10:45

    Heel bijzonder dat je iemand treft die zo begaan is met je. Die luistert en echt
    interesse heeft in jou. Dat gevoel dat iemand jou geeft kom je niet vaak tegen.

  • Colin

    11 juli 2015 09:43

    Wat mooi dat zij maar vooral jij BLIJ hier van zijn, een woord wat een paar jaar geleden qua emoties waarschijnlijk niet eens zoveel bij je opriep en kijk nu eens … genietmoment. Hou het vast!!

  • kliefje

    11 juli 2015 08:12

    Dat is heel mooi. Blij voor je.
    Ik kwam mijn psychiater vorige maand bij AH tegen en ik geloof niet dat ze me herkende. Vond ik op zijn minst raar.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: