Overpeinzing nr. 2

Gisteren vroeg een goede bekende aan mij hoe het nu eigenlijk met me gaat.
Ik was verrast door de vraag, aangezien mensen het niet meer zo vaak vragen.
Normaliter antwoord ik daar wat ontwijkend op, want ik kan mij niet voorstellen dat mensen werkelijk zitten te wachten op een antwoord.

Het verhaal laat zich steeds makkelijker vertellen. Ik begin met het uitleggen van mijn diagnose en vertel dan langzamerhand
de dingen waar ik dagelijks mee worstel.

Want dat is nogal wat, dat geworstel.

Ik vertel over de nachtmerries, dat ik altijd droom dat er iets vreselijks mis  is met de peuter, dat hij dood gaat, dood is, verdrinkt of zoek is.
Dat ik dan de chef probeer te bellen maar dat er altijd wat aan de hand is met mijn telefoon, de batterij is op of de nummers staan er niet meer in,
of mijn blik is zo vertroebeld dat ik niet kan lezen wat er op het display staat.
Die nachtmerries ontregelen me, ze zorgen ervoor dat ik badend in het zweet en doodsbang wakker word, me midden in de nacht om sta te kleden, en dan een droog plekje zoek onder het dekbed.
Dat ik dan ’s ochtends wakker word en me miserabel voel omdat de dromen zo echt aan hebben gevoeld. Dat ik zo moe ben.

En ik vertel nog meer, over de strubbelingen buitenshuis…de enorme angsten die me plots kunnen overvallen en die me zo uitputten.

Tot ik kom bij de samenvatting van alles: het gevoel te hebben dat mijn leven zo zinloos is.
Dat ik er nog steeds van overtuigd ben dat iedereen beter af is zonder mij, dat ik alleen maar last veroorzaak.
Er is zoveel in mijn basis kapot gemaakt dat ik daardoor beperkt ben voor de rest van mijn leven ik hoop dat ik nog vooruitgang boek maar dat is nog helemaal niet zeker.

Dat mensen vinden dat ik er WEL toe doe is een uitspraak waar ik totaal niets mee kan.
Dat ik er nog steeds van overtuigd ben dat ik beter dit leven kan verlaten en zodoende de pijn en de misère niet meer hoef te voelen en anderen niet meer belast, is MIJN gevoel, dat moet ook gerespecteerd worden denk ik dan.

Deze laatste alinea is iets waar ik eigenlijk nooit met mensen over praat, zover komen we eigenlijk nooit om eerlijk te zijn, er is altijd wel een vorm van
afleiding waardoor het niet hardop gezegd kan worden.
Mijn onderbuik zegt ook altijd dat het beter is om deze dingen niet hardop uit te spreken.

Mijn gesprekspartner van gisteren was de 4e in het afgelopen jaar die hierom in tranen uitbarst en mij het liefst wilde knuffelen, iets wat ik liever niet heb, ik kan daar niet zo goed mee overweg.

Mijn kinderen hebben mij nodig, dat wordt gezegd. Ik zelf denk dat mijn kinderen ook heel goed zonder mij kunnen, ze worden er heus wel groter
door en misschien is het juist beter.
Wat hebben ze nu aan een moeder die reuze beperkt is en die vaak niet te genieten is?
Die iedere dag weer hard moet vechten tegen de negativiteit die er van jongs af aan in is gestopt?

Maar goed, denk nu niet dat ik van plan ben uit het leven te stappen.
Deze gedachten heb ik al een jaar of drie heel sterk en ik heb geaccepteerd dat die er zijn.
Er zijn nog genoeg momenten dat ik blij ben dat ik leuke dingen meemaak, of geniet van kleine dingen.

Er zijn ook een hele hoop momenten dat ik het niet meer zie zitten.
Dat ik besef dat ik alles heb om gelukkig te kunnen zijn, maar dat ik niet gelukkig ben, niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik dat niet kan voelen.

‘Eenzaam en alleen zijn’ dat gevoel werd versterkt door het vertrek van mijn therapeut, de vrouw die ik graag als moeder had gehad.
Maar ik moet nu verder zonder haar, dat is werkelijk een hele zware kluif, en ik denk niet dat er mensen zijn die begrijpen hoe het voelt.

In ons laatste gesprek drukte ze me op het hart dat ik sterker ben dan ik zelf besef, alleen al door het feit dat ik er nog steeds ben.

JA! Ik.Ben.Er.Nog.

Mijn lichaam leeft dan wel maar het zou mooi zijn als ‘ooit’ mijn hoofd ook weer zal leven.

4 Comments

  • 4 jaar ago

    Wauw. Wat vind ik jou dapper. Je staat op volle sterkte voor jezelf op te komen, hier, met dit stuk.
    Want je hebt gelijk; waarom zou jij niet mogen voelen wat je vóelt, denken wat je denkt. Het is juist goed dat je die gedachten eruit dondert.

  • 4 jaar ago

    ♥ xx

  • 4 jaar ago

    (((X)))

  • Sannah
    4 jaar ago

    Een eerste reactie, lieve Nurse M. Bijzonder hoe je dit allemaal zo op ´papier´ weet te krijgen. Je hebt een logje geschreven dat me raakt, niet zo zeer vanwege je gevoelens er uit te willen stappen, want hoewel het me ongelooflijk zwaar lijkt om dat mee te dragen, verbaast het niet. Wel de manier waarop je het neer kunt schrijven. En het antwoord dat je hierin aan het eind eigenlijk op mijn vorige vraag geeft. Het is dan in bepaald opzicht – hetzij nu met een positief mens – een herhaling. Het afgesneden zijn cq worden. En nee, anderen kunnen zich niet zomaar invoelen hoe dat is, bedenken hoe dat zou zijn zou niet eens in de buurt komen en zelfs een eenmaal meegemaakte pijn kan anders voelen dan een pijn waar een ander op dit moment volop in zit.
    Maar ik denk wel dat ze gelijk heeft. En hoewel je daar misschien niet vrolijker van wordt, laat het je hopelijk wel een beetje zien dat je ergens tóch op jezelf kunt vertrouwen, ook als je dat (nog) niet durft.
    Ik denk nog steeds aan je.

Geef een reactie

Related Posts

%d bloggers liken dit: