Latest Posts

Sinds een poosje luister ik weer muziek en kan daar ook weer van genieten. Wel mijn eigen muziek: Radiohead, Oasis, Depeche mode en meer van die Britse popmuziek. Ik houd ervan, heb er altijd van gehouden en dat zal ook niet veranderen. Af en toe duikt de jongste achter me op die een mooie voorstelling luchtgitaar spelen geeft.

Deze week heb ik een gesprek met mijn huidige en mijn nieuwe therapeut tegelijkertijd.  De puntjes worden op de i gezet, zogezegd. Best spannend maar zie er ook naar uit. Het einde nadert en doet donders zeer maar het is ook goed dat het afgesloten gaat worden.

Het zijn nog steeds pittige tijden. Het CJG heeft mijn vraag van een poos terug tè zwaar opgepakt en vervolgens zijn er allemaal ballen gaan rollen die nauwelijks tot stilstand komen. Mijn god zeg, waar ben ik aan begonnen denk ik dagelijks. Godzijdank worden ze afgeremd door de mensen om mij heen, is ook nodig, al die poeha om niks. Heb ondertussen wel met meer mensen mijn verhaal moeten delen wat ik lastig blijf vinden.

Iets waar ik met bijna niemand over gepraat heb is de operatie van echtgenoot. Een heftige operatie waarvan ik hoop dat hij er helemaal bovenop komt. De operatie vind plaats in Amsterdam en ik ben van plan met de kleuter op de dag zelf aanwezig te zijn en vervolgens daar in de buurt te overnachten. De kleuter neem ik mee als veiligheidsmiddel voor mezelf. Met hem in de buurt is het dissociëren goed behappen. Ik wil sowieso in de buurt van echtgenoot zijn die dag. Die operatie wordt nog wel een dingetje voor mij…ik probeer de gelederen dan ook goed om mij heen te sluiten om zoveel mogelijk ellende te voorkomen. En dan heb ik echtgenoot ook natuurlijk, echt veel steun zal ik niet voor hem zijn. Dit is tè groot tè heftig voor me.

Voor nu is het dag bij dag…en dan gaat het.

Afscheid nemen loopt de laatste tijd als een rode draad door mijn leven en ik vind het lastig. Neem mijn tuinbuurman, afgelopen donderdag bezocht ik hem nogmaals en ook nu was het een verdrietige toestand. Hij aaide over mijn wang en mompelde dat het niet lang meer zou duren. Daar was geen woord van gelogen, vrijdagochtend is hij overleden.

Een ander afscheid wat er aan zit te komen is van mijn broer. We hadden jaren weinig tot geen contact maar de laatste tijd gaat dat een stuk beter. Wat hij gaat doen is nogal……….extreem. Hij  ligt in scheiding, heeft zijn huis verkocht en vertrekt over een paar maanden met de noorderzon met de bedoeling niet meer terug te komen. Zonder doel maar met de bedoeling de wereld over te gaan. Ik was er al een poos van op de hoogte maar had niet zo gedacht dat het ook daadwerkelijk zou gaan gebeuren.

Mijn andere broer is met zijn gezin verhuisd en niemand weet waar hij nu woont. Ook best wel raar. Mijn kinderen proberen het te begrijpen maar dat lukt niet. En het lukt mij ook niet om het uit te leggen. Ze vragen zich af of alles te herleiden is naar opa en oma, voor mij zo klaar als een klontje maar kinderen zien dat anders. Ik heb ze recentelijk verteld dat als er dingen niet goed in je opvoeding je daar schade door kunt oplopen, uiteindelijk wraakt zich dat en bij ons drieën uit zich dat op verschillende manieren.

Mijn oudste heeft sinds een poosje een relatie met een voetballer en als alles goed blijft gaan kan het zijn dat zij over een poosje met hem naar het buitenland vertrekt.
Dat is per definitie helemaal geen slecht nieuws natuurlijk, voor mij ook een uitdaging om broer en kind in het buitenland te bezoeken 🙂

Ik stond vanmiddag naast het bed van een tuinbuurman. Het bed in een verpleeghuis waar hij op de afdeling palliatieve zorg ligt.

Ik heb dit nooit eerder gedaan, ook niet echt bij de veter gehad om eerlijk te zijn. Ik wist ook niet hoe je dat aan moest pakken. Ziekenbezoek is toch een heel ander verhaal dan bij iemand zijn sterfbed zitten. Ga je het ergens over hebben of gaat dat niet meer lukken, en wat doe je dan?

Hij was ondanks de medicijnen helder en verheugd mij te zien. We hielden elkaars hand vast, en voor iemand die een fractie van zichzelf is had hij me stevig beet. Ik had beloofd niet lang te blijven, want hij gaat hard achteruit en heeft vreselijke pijn. Ik moest glimlachen om de manier hoe hij mijn hand vasthield, hij was niet van plan los te laten, hij prevelde wat woorden waaruit ik kon opmaken dat hij het leuk vond dat ik er was, de tranen drupten van mijn wangen terwijl ik hem hetzelfde vertelde. Er kwamen van allerlei dingen op in mijn hoofd maar kon niet veel uitbrengen.

Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat ik hem ga missen, dat ik hem nu al mis. Zijn vrolijke aanwezigheid en onuitputtelijke optimisme. Ieder dag loop ik langs zijn stuk land en mis ik zijn aanwezigheid. Niet dat we zulke dikke vrienden waren, maar ons contact was leuk en gezellig.

Na een paar minuten wilde ik weggaan en vroeg hij nog snel of ik nog een keer langs wilde komen. Dat ga ik deze week nog doen, want je weet maar nooit hoe snel dit kan aflopen. En een belofte is een belofte vind ik.

Het was een drukke week met veel en langdurig contact met alle hulplijnen die we open hebben staan. Met ieder gezinslid speelde wel iets deze week. We kregen bezoek van een coördinator van een nieuw project wat binnen ons dorp is opgestart. Het staat nog in de kinderschoenen maar het loopt en wij doen eraan mee.

Ik mis een sociaal netwerk om mij heen wat op bepaalde momenten ondersteuning kan bieden voor de jongste telg. Ik heb vorig jaar zo’n beetje alles doorgespit wat er voor handen is voor kinderen in deze situatie maar er was niets.

Tot aan nu dus. Het project brengt kinderen in situaties zoals de mijne samen met mensen/gezinnen die daar graag -en op vrijwillige basis- iets in willen betekenen. Er is geen sprake van hulpverlening maar meer als -langdurige -opvang voor een kind.  Voor mij zou het al fijn zijn als mijn jongste een keer in de week bij anderen kan spelen of mee kan naar sport of iets dergelijks. Een ‘normaal’ gezin waar hij de dingen kan doen die hier thuis lastig zijn. Ik gun hem namelijk het allerbeste en ik denk dat het goed is dat anderen mij daarbij helpen. Echtgenoot gaat namelijk deze maand verhuizen met zijn kantoor waardoor hij van s’ ochtends 06.30 tot minimaal 19.30 van huis is. Dat houdt in dat ik lange dagen maak waarbij ik zelf ook nog energie sluperende dingen doe zoals therapie volgen en dat nog wel op twee verschillende plekken.

Met alle veranderingen die eraan zitten te komen kan ik extra steun en hulp goed gebruiken. Eind februari horen we meer en hopen we dat er een match is voor onze jongen. Het gezin of wie dan ook moet wel met hem klikken. We hebben een goed beeld kunnen schetsen van wat hij leuk vindt en waar hij op zijn plek zou zijn. In de praktijk is het een kwestie van “klikken”.

Ik heb afgelopen week met veel ‘nieuwe’  mensen contact gehad tegen wie ik openhartig moest wezen over mijn diagnose en mijn beperkingen. Niet leuk, niet simpel en ik voelde me er erg ongemakkelijk bij. Het overlijden van mijn allermooiste kip werkte ook niet mee. Toch sta ik nog steeds rechtop, heb ik me prima door alles heen geworsteld.

Ik heb ook een afspraak gepland waarbij ik met mijn ‘nieuwe’ behandelaar op bezoek ga bij mijn oude behandelaar. Zodat  we samen kunnen kijken hoe we de overgang voor mij zo prettig mogelijk kunnen maken. Het voelt voor mij een beetje alsof ik mijn nieuwe vriend kom voorstellen en ik hoop dat hij door de keuring komt, wat natuurlijk helemaal niet zo is.

Pittig weekje dus, en ik heb vandaag ook al lekker bijgeslapen, morgen nog een rustig dagje en dan staat er weer een pittige week te wachten.