Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Recapituleren

R

Het zou kunnen dat ik ondertussen bijgeslapen ben. Ik heb dan bijna vanaf vrijdagavond tot en met deze ochtend geslapen.
Ik voelde me gisteren gewoon ziek van vermoeidheid, ken je dat?
Bah!
Mijn hele lichaam doet dan zeer en ik daarnaast irriteer ik me kapot aan mijn omgeving.
Mag ik wel zeggen toch?

Al die energie die ik dan om mij heen zie, en mensen die heel veel willen vertellen, ik kan alleen maar denken dat ik met rust gelaten wil worden.
Dat zijn van die momenten dat ik het liefst op zou gaan in rook.
Dat ik niet meer zichtbaar ben, niks meer mee krijg en niets meer hoor.
Alleen mijn eigen ademhaling.

Tijdens de vakantie heb ik veel nagedacht. Er waren zoveel momenten dat ik achter mijn gezin aansjokte en mijn gedachten mooi kon laten gaan.
Ik moest dan denken aan al die kinderen die in korte tijd een eind aan hun leven hebben gemaakt.
Het traject naar hun dood toe, daar kan ik me wat bij voorstellen, ik ben alleen gestopt waar hen de laatste drempel hebben genomen.
Ik vind dat niet zo raar. Als je jong bent dan weet je nog zo weinig van het leven, je hebt alleen je ouders en je vrienden.
En wat stelt het leven dan voor als je 13 bent? Ze hebben geen idee wat er nog voor hen zou liggen.

Ik wel, want ik liep en loop alle dagen achter mijn gezin aan. En besef dat er tijden zijn geweest dat ik ontzettend gelukkig was met ze.
Met de geboorte van mijn kinderen, dat zijn vast fijne momenten geweest.
Toen ik mijn huidige echtgenoot leerde kennen, dat was extatisch, dat  moet wel, want we trouwden binnen een jaar.
Knettergek op elkaar.

Als ik héél héél diep nadenk heb ik mensen ontmoet waar ik erg van onder de indruk was.
Dingen gezien en meegemaakt waar ik hele intense emoties bij heb gevoeld.

In mijn hoofd kan ik het terughalen. Maar mijn gevoel kan dat niet.
Ik kan de mooie of fijne herinneringen niet meer terug voelen.
Ik neem aan dat ik ervan genoten heb, dat ik ooit wel een gelukkiger mens was dan dat ik nu ben.

Maar hoe meer de tijd vordert hoe lastiger het wordt om te beseffen dat het allemaal echt ooit beter was.
Het voelt al zo vertrouwd dit klote gevoel. Het lijkt alsof het er altijd is geweest.
Laatst schreef een lieve vriendin dat ‘ik’ niet de depressie ben, dat het is iets in mij, iets wat mij in de greep houdt.
Ik heb die show van Najib live gezien, over zijn depressie, en toch lijkt het alsof hij het anders heeft beleeft dan ik.
Toch zal dit een universeel gevoel zijn, anders was het niet gediagnosticeerd als depressie.
Zoveel varianten van depressies zijn er niet. Je hebt het, of je hebt niet.
Ik heb wellicht de zwaarste vorm, oké………………….

Het was fijn geweest als ik tijdens mijn vakantie het gevoel had gehad dat dit een verschil zou gaan maken.
Dat deze vakantie de sleutel zou zijn tot happiness.

Maar nee, deze week heeft op geen enkele manier verbetering gebracht in mijn hoofd.
Ook het gegeven dat deze vakantie echt wel anders is verlopen dan alle vorige vakanties geeft geen goed gevoel.
Rationeel gezien vind ik het mooi, maar gevoelsmatig doet het me eigenlijk niets.

Er is eigenlijk verdomd weinig wat een mijn gevoel positief doet opleveren. Als er al wat is dan is het van verdomd korte duur.
En dat vind ik eng worden.
Het voelt heel naar en duister.
Het gevoel van gehele desinteresse.
Maar ook het gebrek aan fijne gevoelens, zowel in herinnering als in mijn dagelijks bestaan van nu.
Gisteren raakte ik er bijna van in paniek, want stel, stel nu dat ik eigenlijk mijn hele leven al zo ben als nu…
Dat het nooit anders is geweest????
Dat zou dan inhouden dat dit nooit beter kan worden, dat het zo blijft.

Het kan zijn dat ik me nu erg laat meeslepen, ik ga er maar van uit dat dat zo is.
Morgen weer naar therapie, hopen dat ik deze gedachten daar kan ombuigen, want dit is eigenlijk helemaal niet tof.
Of anders is het misschien een idee om met de medicatie te minderen, want die zooi zorgt er ook voor dat mijn hersenen geen emoties meer voelen.

8 reacties

Geef een reactie

  • Nog voor ik je laatste zinnen las, dacht ik echt: zou dat niet aan de medicatie liggen, dat vlak gevoel? Het feit dat je rationeel wel beseft dat het beter IS, maar het niet voelt, dat lijkt mij (maar wat weet ik ervan natuurlijk) echt daardoor.
    Wat zei de psy erover? Dat wil ik wel eens weten.

  • Dat komt weer… Maar voor nu lijkt het me zwaar k•t om je zo… afgestomd te voelen. Ik hoop dat je daar vandaag (al) wat hulp bij krijgt: om de gedachtenspiraal naar beneden af te breken, te stoppen. Het helpt misschien al enorm om dit ter sprake te brengen: deze zorgen van je af te kunnen zetten en de gedachtengang van de therapeut hierover te horen.

    En onthoud vooral die inderdaad wijze woorden: jij bént niet je depressie, en de depressie is niet jóu. Het is een ellendig herstelproces, waar je nu nog tot de nek en verder in zit.
    Wat jij nu doormaakt en herbeleeft in de therapie (en daarbuiten) is zó heftig, daar kan weinig ander, weinig nieuw gevoel bij. Ik denk dat dat het is, waardoor jij het gevoel hebt afgestompt te zijn en níets meer te kunnen voelen, en weinig nieuwe indrukken kunt verdragen. (Dat laatste herken ik overigens maar al te goed: wanneer je zelf oververmoeid en overprikkeld bent, kunnen de energie en de verhalen van anderen overkomen als zwáár hinderlijk gestuiter. En dat kun je er inderdaad dan even níet bij hebben. Maar wie neemt jou dat kwalijk, als je je dan even afzondert om in alle rust bij te trekken? Niemand toch? Dus neem het dan ook niet jezelf kwalijk. X!)

  • Ik zag gisteren ook de show van Najib, en moest meteen aan jou denken. Wat vreselijk naar lijkt me dat, zoals jij je nu voelt. Ik zal voor je duimen dat de therapie helpt om je gedachten om te buigen.
    Knuffel en een kus.

  • Hey lieverd! Wat een rotgevoel. Ik hoop dat de therapeut en de psych je gerust kunnen stellen; je vooruit kunnen helpen. Sterkte. Het was trouwens wel mooi om te zien dat je man en dochters het (op de foto’s op FB in elk geval) erg naar hun zin hebben gehad. Dikke kus. XXX

  • Dat is allemaal heel heftig, dat snap ik wel. Ik kan wel zeggen het komt goed maar dat klinkt als een dooddoener.
    Ik denk dat elke depressie anders is, omdat iedereen het anders beleeft.
    Toch hoop ik dat voor jou er snel verbetering komt ♡

  • Misschien is het vandaag, misschien is het dat niet. Ik denk aan je en wens je succes morgen bij de therapie! Wanneer mag je weer naar de shrink?

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Populaire berichten & pagina’s

Community

Follow

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 25 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: