Roerige tijden

R

Het zijn roerige tijden in huize Martens en ik maak het ook nog maar eens half mee. Vandaag ging ik met echtgenoot mee naar het zknhs, weer eens een andere reden dan voor mijzelf. Het was de 3e x in korte tijd dat echtgenoot in het zknhs werd verwacht, en voor mij de eerste keer dat ik mee kon. Volgende week mag hij weer en dan is het afwachten wanneer hij op de operatietafel belandt.

Hij is uiteraard erg met zichzelf bezig en dat is logisch, nooit eerder was er serieus iets mis. Ik merk dat ik nauwelijks tot steun kan zijn. Ik overleef, zoals ik al jaren doe alleen komt er steeds meer op mijn bord te liggen. Zelfs mijn shrink vind het nu wel genoeg, zoveel meer ‘nieuwe’ shit kan er echt niet meer bij.

Ik maak me zorgen om echtgenoot en ik vraag me af hoe ik alles moet gaan organiseren als hij wordt opgenomen en geopereerd. Per slot van rekening mag ik geen auto rijden, hoe kan ik hem daar tot steun zijn? Daar ben ik erg mee bezig. Hoe minder hij me verteld en minder ik weet, hoe beter ik hier mee kan handelen, ik ben nogal van het ‘paniek’ raken en daar is niemand bij gebaat.

Dat de puber bij haar vader is gaan wonen heeft me ontzettend uit balans gebracht, het is voor haar beter, dat is een feit. Maar dat neemt niet weg dat ik haar ontzettend mis Er is ondertussen een maand voorbij gegaan en het gemis wordt alleen maar erger. Het breekt mijn hart dat ze niet meer bij me is.

Ik mis de verhalen van school, de verhalen over een vriendje, en …………nouja….gewoon alles. Ze is pas 16 en ik heb zolang voor haar gezorgd dat het voelt alsof er een deel van mijn lijf is geamputeerd.

Contact met ex is er niet, dat heb ik jaren geprobeerd maar ten koste van mijzelf, ik ben er klaar mee, het maakt het nu wel wat gecompliceerd, op de hoogte gehouden van het wel en wee word ik dus niet. Dat. Is. Ongelooflijk. Pijnlijk.

De afgelopen maand werd ik een aantal keren wakker van mijn eigen geschreeuw en droomde ik hele nare dingen. Af en toe sta ik duizelig naast mijn fiets en besef dan dat ik wéér mijn medicatie ben vergeten. De verhalen van vriendin M. vergeet ik stante pede.

Dissociatie.

Mijn manier om in lastige situaties op de been te blijven.

Godzijdank heb ik voor elkaar gekregen dat echtgenoot morgen mee gaat op schoolreis. De juf had wel begrip voor mijn verhaal, het was snel geregeld, hoef ik mij een dag lang geen zorgen te maken om de kleuter, hij is is vertrouwde handen. Hij is pas vier en gaat een uur in de bus op weg naar de schoolreis locatie. Bizar! en ik was niet de enige ouder die het niet zo heel erg zag zitten.

Ik loop op glas ijs met mijn dissociatie en voel me ontzettend alleen en het verdrietig.

Living a rollercoaster life, hoe waar is dat, op dit moment.

9 comments

Geef een reactie

  • Ook van mij veel sterkte… Het is een troost van niks natuurlijk, maar ik ga binnenkort een heel lang plog voor je maken.

  • Het verhaal van de puber had ik laatst in een beveiligd blog geschreven, het lijkt erop dat de mail die ik mijn volgers heb gestuurd met het wachtwoord niet is aangekomen. 🙁
    Op dit moment heb ik eigenlijk geen contact, denk dat het nog te vroeg is, en het moet van beide kanten komen. Het is ongelooflijk ruk in ieder geval. Heel raar ook, eerst heb je je kids altijd om je heen..en zo is er plots eentje foetsie…en dan moet je er maar op vertrouwen dat ze het goed heeft.

  • Dit zijn geen roerige maar pittige tijden voor je! Wat een boel zorgen weer zo opeens. Een kind uit huis, man in medische molen en doe daar dan ook een kleuterschoolreis bij. Niet gek dat je bovenkamer overuren maakt en je dissocieert. Hou je staande en blog, dat kan soms toch weer relativeren en inzichten geven. Sterkte Nurse xxx

  • Lieve nurse..! Er ligt ook wel HEEL extreem veel op jouw schouders, nu – en al een tijd..! Ik hoop van harte dat het de Chef goed gaat, dat het allemaal mee blijkt te vallen en goed afloopt (!!). En dat hij en jij meer rust in jullie donder zullen kunnen krijgen. Want rust is hard nodig, om alles draaiende te houden, en om alles te kunnen verwerken.
    Wat hartverscheurend dat je van dagelijks contact met de oudste ineens naar vrijwel nul contact gegaan bent… for the better dat ze uit huis is, duidelijk, maar dat neemt niet weg dat het zoveel fijner was geweest als het allemaal wat… wat anders was geregeld en gelopen. Ex had hier een andere rol in mogen spelen (qua informatievoorziening, hoe summier en sporadisch ook) in mijn ogen – maar goed, dat zit er blijkbaar niet in (?).
    En dan de zenuwen om zo’n schoolreis – zulke dingen zijn dan net even te veel bovenop de al wankele stapel.
    Ik snap het ook niet; wáárom zo’n lange busreis met dat kleine spul?! Waarom is een ritje naar de plaatselijke grote speeltuin (bijvoorbeeld) of een bos ofzo in de omgeving niet genoeg voor de eerstegroepers? Kijk, dat de bovenbouw naar ‘de andere kant van het land’ getransporteerd wordt; leuk, prima, maar voor die kleineren is het feit van een uitje al spannend. En; de bus an sich vinden ze vaak het indrukwekkendst, ook als het een kort ritje is. 😉

    Sterkte lieverd! Goed dat je dit allemaal van je af blijft schrijven; dan ben jij het (voor even) kwijt, het schept misschien/hopelijk wat overzicht, en anderen weten zo wat er speelt en kunnen erop reageren. Ben trots op hoe je het doet!

  • Woont je oudste bij haar vader? Dat had ik helemaal gemist maar jeetje wat lijkt me dat ontzettend moeilijk. Heb je ook geen contact meer met haar of appen jullie nog wel regelmatig? Ik wens je heel veel sterkte met al deze shit.

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: