Rots

Afgelopen week zag ik mijn psychiater. De beste man nam uitgebreid de tijd voor me, ik zat er een half uur ipv een kwartier.
Toch hebben we in korte tijd veel besproken, prettig dat deze man de pysche zo goed kent, je hoeft dan minder uit te leggen of te vertellen.

We hadden het over de ‘kern’ van mijn probleem, waar ik nu sta in het leven en wat ik verder wil of kan. Als je het gevoel of idee hebt dat je er niet toe doet – geen bestaansrecht denkt te hebben- dan loop je rond met een gevoel wat verder en dieper gaat dan een ‘gewone’ depressie. Dat vertelde hij mij en ik beaam dat.

Als voorbeeld vertelde ik hem een paar voorvallen van vorige week. Zo was ik wezen koken bij de buuf. Ben er bijna de hele dag druk mee geweest en het resultaat mocht er zijn. Vond ze, de buuf. Alleen ging ik er met een verschrikkelijk leeg en naar gevoel vandaan. Het feit dat ze er blij mee was maakte mij achterdochtig en onzeker. Dat heeft niets te maken met de buuf maar met de manier hoe ik in het leven sta.

Af en toe walg ik van mezelf, dat het leven zo lastig is, dat mijn geest zo moeilijk doet. Ik kan er alleen niet zo heel veel aan doen, het gaat me volgens de psychiater nog jaren kosten om een manier te vinden om hier mee om te gaan. Het liefst sluit ik mezelf op en heb dan geen contact met de buitenwereld, dan is het voor mij een stuk draaglijker.
Dat is niet de bedoeling vertelde hij, ik moet zeker wel proberen in contact te blijven met mensen.

Tja, als het maar eens wat makkelijker zou worden, dat zou een hoop schelen.

2 Comments

  • Sannah

    11 september 2014 20:49

    Het probleem met jezelf opsluiten zou zijn, dat je dan minder een manier kunt vinden om ´hier´ mee om te gaan en dus feitelijk in die zin niet vooruit komt.
    En dat voelt niet makkelijk nee.

    Fijn als zo´n man dingen zo makkelijk van je snapt.

  • Dionne

    10 september 2014 21:03

    Ik ken hem als een kundig man. En de afgelopen 4,5 jaar heb ik hem vaak gesproken. Naar mijn idee heb ik nu “eindelijk” een goed spoor te pakken in mijn behandeling. Maar als dat het al is, dan is het nog steeds een lange reis. Ik ben er nog lang niet. En naast het spoor gaapt nog altijd die inktzwarte afgrond. Nog altijd is het idee daar dat ik er niet mag zijn. En dat is zo KiloUtrechtTango. Ik denk dat ik je een heel klein beetje begrijp. Geen idee of jij daar wat aan hebt. Maar ik denk aan je.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: