Rustig door blijven ademen Nurse…

R

 

De dag begon al vroeg vandaag, en in zekere zin was ik wel gespannen maar ik had er ook  vrede mee.
Toch een soort van afsluiting van iets, waar ik al lang tegenop had gezien.

De tijdslimiet die in de brief voor het gesprek werd genoemd – 1 uur- had me van te voren al wat hoofdbrekens gekost.
Een uur lang ouwehoeren is iets wat ik al in geen jaren meer heb hoeven doen.
Zelfs mijn therapiesessies zijn korter.

Toch ging de tijd snel voorbij en was de arts prima op de hoogte van het dossier.
Er werden goede vragen gesteld waar ik zelf allemaal antwoord op kon geven.

Was het pijnlijk? Ja!
Ik was mentaal gebroken toen ik het gebouw uitliep. De tranen biggelden langs mijn wangen maar het kon me niet schelen.
Ook al liepen er veel mensen links en rechts langs mij heen, ik probeerde er niet op te letten.
Ik kon het ook niet tegenhouden, en voor mijn gevoel was ik na dit gesprek het laatste stukje waardigheid toch al verloren, dus ach….

Er zijn eigenlijk geen mensen op de hoogte hoe het echt met mij is gesteld.
Ik heb niemand ooit eerlijk durven vertellen hoe ontzettend moeilijk mijn leven op het moment is, hoe ongelooflijk zwaar het is iedere dag weer op te staan en mezelf door de dag te sleuren.

Er zijn paar redenen dat ik hier nooit echt over heb durven praten.

  1. Ik zie eigenlijk geen vrienden of bekenden;
  2. Als ik mensen zie wil ik ze niet belasten, is er te weinig tijd of wil men het eigenlijk niet weten.
  3. ……………………omdat ik diep van binnen aanvoel dat mensen hier moeilijk mee kunnen dealen.

Dat laatste punt heb ik goed aan gevoelt.
Want ook de arts die ik vanmorgen sprak vond mijn situatie zorgelijk.
Ons gesprek werd afgesloten met de mededeling dat hij een opname van mij niet onverstandig zou vinden.
Het zwarte gat waar ik inzit met alles wat me zo gevangen houdt, dat is voor een buitenstaander shocking.
De chef vertelde me laatst ook dat een hulpverlener die hij sprak bijna achterover sloeg van het verhaal.

Bij thuiskomst knuffelde ik mijn kleine ventje en dook in bed om vervolgens in een diepe slaap te vallen.
Vervolgens werd ik twee uur later wakker met koppijn en na een frisse douche stapte ik weer in de auto voor het tweede gesprek van deze dag.

Voor het eerst in tijden liep het gesprek bij de shrink uit, er was dan ook genoeg gebeurt sinds de laatste keer.
“Dus je hebt nog steeds zelfmoordgedachten?”, vroeg de psychiater nadat ik hem over de ochtend had verteld.
“Ja, ik heb nog steeds wel momenten dat ik het niet meer zie zitten.”
Het gesprek nam plots een heel andere wending toen de chef begon te vertellen hoe ontzettend trots hij op mij is, hoe ik toch probeer voor mijn zoontje en mijn dochters te zorgen terwijl het mij zo ontzettend veel moeite kost. Hoeveel hij van me houdt en dat hij niet kan wachten tot het beter gaat zodat we weer weer van het leven kunnen gaan genieten. De shrink begon ernstig mee te knikken, hij was het volledig met de chef eens, trots zijn ze allebei op mij, ik werd er bijna verlegen van.
Uiteindelijk verliet ik het ziekenhuis met een glimlach.

Ook nu knuffelde ik bij thuiskomst mijn kleine liefje en ging er maar weer bij liggen.
Kapot, was ik. Helemaal naar de klote.
Maar het is achter de rug.
Alles is geregeld, dit is gedaan.
Nu alleen nog de ontbindingsovereenkomst tekenen van mijn werkgever en ik ben voorlopig een vrij mens.
Geen verwachtingen meer van re-integratie, leuk contact met mijn collega’s of het hebben van een baan.

Er vallen dingen weg, en er komen op termijn vast dingen voor terug.
Maar op dit moment is voor mij echt het belangrijkste om rustig door te blijven ademen.
Ik moet verdomme de moed niet laten zakken, het is net als met stoppen met roken, er zijn steeds momenten van zwakte, maar je moet er niet aan toe geven.
Rustig blijven ademen, proberen te genieten van het spaarzame wat ik heb en blijven geloven in de liefde van mijn gezin.
Dit moet goddomme toch een keer voorbij gaan?

6 comments

Geef een reactie

  • Tjezus, wat een dag heb jij achter de rug..! Een mens zou van minder breken.
    En hoe MOOI, om de chef zo te horen praten over je. Hoe waardevol is dát. (En met een instemmend knikkende therapeut ernaast, ha, mooi beeld!).

    Rustig blijven nu, de blik voorlopig richten op nú, en daarna weer langzaamaan verder zien… dat komt allemaal wel weer.
    Je bent voor nu, voor altijd, dat hele grote brok verdriet en geregel en gezever en die druk vanuit de oude werkgever kwíjt. Dat is reden voor een vreugdedansje, hoor, hee!

  • Poeh… Over een emotievolle dag gesproken. Dit was een heftige voor je. Heerlijk dat je iig een dikke streep hebt kunnen zetten, geeft even lucht en rust en ruimte.

    Vandaag zeker helemaal leeg?

    Take care!
    x

  • Gelukkig het is achter de rug! Dat is heel fijn, en hele dikke knuffel vanaf hier en probeer rustig door te blijven ademen!

  • Heavy stuf. Gelukkig is het gesprek bij de instantie achter de rug en geeft dat wat rust. Inderdaad rustig blijven ademen en maar weer wachten tot het ooit goedkomt. Hou je taai, liefs Karin

  • Lieverd, ik zou willen dat ik je een stevige knuffel kon geven, een schouder om op te huilen ( niet mijn kapotte schouder, mind you!)een praatpaal… Ik hoop dat je veel met de chef kunt delen, knuffelen met je kinderen en met de takkies… Het enige wat ik kan doen is virtueel op het grote www, maar je mag altijd mailen en ik zal proberen zo eerlijk mogelijk te antwoorden. Mijn depressie heeft op dit moment plaatsgemaakt voor de grote pijn, ik slik zoveel pijnstillers dat ik op dit moment bijna de hele dag “high” ben, dus ook de mentale pijn zit even op de achtergrond… Lieverd, sterkte en je weet mijn e-mail toch? Doen? Beloofd?

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: