Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Soms kun je dingen beter niet weten

S

Het gaat niet zo lekker met de peuter op de peuterspeelzaal.
Tegenwoordig zie ik al een trillende onderlip als ik de school binnenloop en klemt hij zich uit alle macht aan mijn been vast.

Het afscheid mag niet te lang duren in dit geval dus ik probeer hem dan over te dragen aan een leidster om daarna direct te vertrekken.
Het gegil en gehuil van hem achtervolgt me de hele weg naar huis.

Bij het ophalen is het hetzelfde probleem.
Of ik zie hem huilend naast de juf op een stoeltje zitten, en bij het zien van zijn moeder gaat hij pas echt hard huilen.
Of ik zie hem aan komen lopen in de gang als ze terug komen van het buitenspelen.

Hij loopt altijd voorop en aan zijn gezicht kan ik aflezen dat hij heeft gehuild. Ook nu klampt hij zich weer aan mijn been vast maar moet vervolgens toch mee met de rest naar binnen om de ochtend af te sluiten.
Het gegil en gehuil overstemt alles.

Nu kan ik nog wel redelijk omgaan met deze ellende. Ik besefte me vanmorgen dat ik dit met de tiener ook heb gehad.
Alleen bleef die ook nog huilen terwijl ze al in groep 3 (!!) zat. Iedere ochtend hetzelfde geduvel met haar. Negen van de tien keer kon ik gewoon weglopen; de andere keren werd ik op mijn werk gebeld of ik haar kon ophalen omdat ze – yeah right- buikpijn had die vervolgens direct foetsie was als we thuis waren.
Het waren barre tijden en ik zie een soort van herhaling ontstaan.

De tiener zit trouwens op de dezelfde school als waar de peuter heen gaat; in haar pauze loopt ze wel eens voorbij en ziet hem dan in het lokaal spelen.
Soms komen ze elkaar ook tegen op het schoolplein. Ze vinden het erg leuk om elkaar te zien en te knuffelen.
Vanmorgen stond hij achter de – glazen – deur te brullen om zijn moeder toen de tiener langsliep.
De tiener stond even stil bij de deur en zag de armpjes van het mannetje uitgestoken worden om opgetild te worden.
De tiener kon niet anders dan het mannetje zonder knuffel te laten staan en door te lopen.

De deur openen is namelijk uit den Boze.
Ze vertelde er wel bij dat ze – toen ze hem zo zag- ook moest huilen. Vooral omdat hij enorm over zijn toeren was.
Nou…mijn eetlust was direct foetsie toen ze mij dit net aan tafel vertelde.
Ik kijk het nog een poosje aan, maar ik weet niet of ik ermee doorga als het zo’n drama blijft.

12 comments

Geef een reactie

  • Misschien helpt het iets als je nog meer benadrukt dat mama altijd weer terug komt? Als je zegt dat hij thuis ook steeds jou zoekt. Verstoppertje spelen, het kan ook heel leuk zijn om even weg te zijn bij mama… dat idee?
    Lastig, dit!

  • Ik weet van de psz-juf die Ocker had (zo’n hele fijne oude rot in het vak, lief mens!) dat ze die kleinsten altijd bewust bij haar (en anders over de stagiaires verdeeld ;-)) op schoot liet zitten, zodat de groep tijdens bijvoorbeeld een groepsafsluiting van die ochtend minder heftig op hen over kwam: een veilige plek gecreëerd.
    En dat Dreumes nu extra naar je toe komt om te knuffelen en extra goed in de gaten houdt waar jij je bevindt, dat herken ik ook, van toen. Het is nogal een overgang joh; van voornamelijk thuis bij je moeder zijn en ineens zónder haar (en andere bekenden) in een groep vol kinderen zijn. En misschien hebben wij daarbij ook nog gevoelige jongens..?
    Ik vind het lastig hierover iets te zeggen, Nurse; ik kan niet veel meer dan mijn eigen ervaringen met de oudste delen (Otis fietst namelijk altijd overal lekker doorheen, die geeft weinig blijk van het missen van ons, zolang hij het ergens naar zijn zin heeft. 😉 Maar Ock is ook bij familie vaak wat verlegen, in het begin.)
    Doe wat goed voelt! Als alles in jou roept dat dit niet goed zit, dan zou je ‘m altijd nog over een paar maanden of wat naar de psz kunnen laten gaan..? Sterkte hiermee, want het zal ongetwijfeld veel met jou, als moeder, doen.

  • Ik hoop voor jullie dat het echt nog een kwestie van wennen is. En dat de peuter zich snel meer op zijn gemak voelt. want dat kan hè, dat het bij hem een langdurige kwestie van wennen is.

  • Nou dames, wat ik begrijp van de leidster is dat hij buitenspelen wel leuk vindt. Maar voor de rest hangt hij in de buurt van de leidster en wil het liefst op schoot zitten ‘dan heeft hij namelijk wel praatjes’, vertelde ze. Voor de rest lijkt hij heel erg te moeten wennen 🙁

    Wat me vandaag verder van hem opviel is dat hij continu naar mij op zoek is thuis…hij wil steeds bij mij op schoot zitten en knuffelt dan ook meer dan anders. Dus hij is plots een stuk aanhankelijker..hebben jullie een idee wat het kan zijn?

    De tiener verklaarde zelf vanavond dat ze altijd huilde omdat ze graag bij me was. Dat ze zich prettig voelt in mijn gezelschap…de schat! ♥

  • Ik krijg nog even weinig hoogte van de leidsters. Wat ik wel weet is dat hij ook geen vaderdagkadootje heeft gemaakt aangezien hij het vertikte om te verven.

  • Wat zegt de leidster ervan? Misschien ook even haar kijk erop inwinnen..? Hoe is hij tussentijds in de groep: is hij dan ook aan het huilen, of teruggetrokken, of speelt dat vooral wanneer er spannende momenten zijn; zoals het afscheid, het ophalen, het buitenspelen?

    Ik herken exact dit namelijk van Ocker, van in het begin. Dan hoorde ik ook van de juf dat ‘ie op het schoolplein tijdens het speelkwartiertje langs de muren had geschuifeld, niet wetend wat ‘ie aanmoest met al die kinderen, die door elkaar raceten met trapauto’s… Dat knauwde dan in mijn hart.
    En bij het wegbrengen en ophalen: dikke tranen, huilen. En een stagiaire die duidelijk alleen maar haar verplichte stagetijd uit zat, en zich nauwelijks bekommerde om de huilende peuter(s)… och, argh..! Bij het ophalen spiekte ik door het raampje bovenin de deur, en zag hem vermoeid op zijn krukje zitten… en dan de opluchting als ik binnen kwam lopen..!.., vaak ook weer gepaard gaand met huilen. Zo sneu!
    Maar: dat was het begin, de eerste weken.

    Ik denk… dat het de ellende loont om dit nog even aan te kijken… Eenmaal gewend was Ocker heel graag bij de psz, en was het een groot gemis toen het een jaar later werd wegbezuinigd. Hij kijkt nu uit naar het naar school gaan, omdat hij van ons weet dat dat soortgelijk zal zijn als de peuterspeelzaal.

    Hopelijk troost mijn geleuter je een beetje.
    Maar ik geef je ook groot gelijk wanneer je nu al je hart zou volgen, en hem er van af haalt. Zo’n situatie wil je dan niet langer laten duren… Maar toch: vraag eerst eens hoe de leidster hem (bezig) ziet, mocht je dat natuurlijk nog niet gedaan hebben. Dan weet zij meteen ook jouw gevoelens en twijfels hierbij.
    X!

  • He wat naar zeg, dat is niet leuk weggaan of ophalen. Is er een duidelijke reden voor??

  • Jee. Meestal is het wel over als ze even binnen zijn toch… Althans, dat zèggen de juffies! Kan me voorstellen dat je hier geen tof gevoel bij hebt. XX

  • Mh, bah, dat s niet fijn. Wat zeggen de leidsters daar? Wat is wijsheid?

  • Jeetje wat naar voor je peuter en voor jou. Waar ik eigenlijk benieuwd naar ben is wat de peuterleidster verteld hoe het gaat. Speelt hij wel als je eenmaal wegbent of is het meer een kwestie van de tijd uitzitten tot zijn mama weer terugkomt? Kun je hem helpen door iets van thuis mee te geven wat hij de hele ochtend bij hem mag houden (of heeft hij dat al). Negen van de tien peuters die verdriet hebben bij het afscheid zijn hier na enkele weken overheen, of vermaken zich eenmaal uitgehuild prima. Een enkeling blijft verdrietig de hele ochtend zijn mama missen. Ik zal voor je duimen dat het snel beter gaat. Liefs Karin

Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Most Viewed Posts

Community

Archief

%d bloggers liken dit: