Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Spotten en spoorzoeken

S

Met open mond keek ze (therapeut) mij laatst aan. “Waarom doe je het?”
Het antwoord is niet zo eenvoudig om in één zin- of kort verhaal-  samen te vatten.
Vandaag deed ik het wéér, met de nodige gevolgen.

……….Ik ging naar Schiphol, echtgenoot had cursus in de buurt en ik kon op het Panoramadak samen met de peuter vliegtuigen kijken.
De vorige keren was echtgenoot mee en wist precies waar we moesten zijn, ik had vandaag geen idee.

Ik liep van links naar rechts en uiteindelijk sprak ik de Marechaussee aan voor hulp.
Het zweet drupte van mijn hoofd en lekte ook heel gemeen van mijn rug de rand van mijn broek in.
Ze keken mij verder niet vreemd aan ofzo, ik liep met hun aanwijzingen verder tot ik bij een lift kwam.
aiiiiiiiiiiiiiii………………..een lift.

Al zwetend drukte ik op de knop en wachtte tot de deuren open zouden gaan.
Gebeden werden verhoord, er stonden mensen in, godzijdank niet in mijn eentje de lift in.
Op het Panoramadak aangekomen bleek al vlotjes dat de peuter daar helemaal niet wilde zijn.
Jammer……………want het was er niet druk………….ik had dringend behoefte aan een stoel onder mijn kont en wat te drinken.
Ik kon ons vertrek van het dak rekken door hem te wijzen op een vliegtuig wat aanstalten maakte om op te stijgen.
Een blik op de klok vertelde me dat het bijna tijd was dat ik weer opgehaald zou worden, onze terugreis naar de uitgang kon beginnen.

Ik zweette me een ongeluk, ik had hartkloppingen en knikkende knieën.
Toch haalde ik nog een koffie bij de Starbucks en bij de AH een bio sapje voor de peuter.
Hij ging samen met mij nog een plasje doen en vervolgens konden we weer bij echtgenoot in de auto stappen……………

Terugkomend bij de vraag: Waarom doe ik dit?

Ik weet het niet eigenlijk, misschien is het de hoop dat het wél een keer goed zal gaan, ergens zit de vechtlust er nog steeds om vooral NIET toe te geven aan al die angsten.
Het scheelt ontzettend veel dat echtgenoot mij overal door dik en dun door steunt, hij is zo trots op me als ik weer iets gedaan heb.
Sinds een poosje besef ik dat dít het is; veel beter dan dit zal of kan het niet worden.
Dus wachten op een ‘goed’ moment bestaat niet meer in mijn hoofd, ik moet de dingen maar gewoon doen als ze op mijn pad komen.

Accepteren dat dit het is (voor nu)

Hoop houden mag, toch?

IMG_8311 IMG_8312

IMG_8316

6 reacties

Geef een reactie

  • Hoop houden zou ik zeker doen. En voor nu is het GEWELDIG dat je je angsten recht in de bek aan blijft kijken, dat je tóch zo’n lift in gaat, toch dat dak op.

  • Hoop verloren al verloren, dus hoop houden mag zeker. En in de tussentijd vanuit dat acceptatie dat het nu is zoals het is toch op pad gaan is dapper en goed.

  • Hoop houden mag zeker. Dit is wat het nu is en daar moet je het nu mee doen. En je hebt het er mee gedaan. #trots

  • Veer in je kont, echt. Je had ook thuis kunnen blijven, lekker veilig. Maar het is toch maar mooi dat je dingen onderneemt, ook voor je zoontje. Goed gedaan jij!

  • Je had ook thuis kunnen blijven lekker veilig je hebt het toch maar gedaan! WEES TROTS OP JEZELF, en het wordt eens anders zeker blijf erin geloven!

    X

  • Nou, dat ís toch ook gaaf! Je doet het wel! Ik vind je stoer. En eens wórdt het anders. Vast. X

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: