Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Stiekem koekeloeren….

S

Ik weet dat het niet zo slim is.
Dat het me alleen maar sip maakt.
Toch doe ik het af en toe……
Spieken op de FB accounts van de kids van mijn broer om te kijken hoe het met ze gaat.
Hoe ver ze zijn met school, universiteit, vriendjes en vriendinnetjes.

Ik ben de Benjamin van het gezin, de kinderen van mijn broer zijn ondertussen bijna volwassen.
En ik heb ze nu al ruim drie jaar niet meer gesproken, ik mis ze verschrikkelijk.

En daar baal ik heel erg van. Dat ik ze niet meer zie ligt niet aan mij, maar door rare verhalen die de  ronde zijn gegaan.
Als ik één van hen tegenkwam dan liepen ze plots met een boog om me heen.
Erg pijnlijk vond ik dat, vooral omdat ik altijd stapelgek met ze ben geweest.
Ik heb hun luiers verschoont, op ze gepast en altijd veel belangstelling voor ze gehad.

Van alle mensen waar ik het contact mee kwijt ben geraakt vind ik dit nog het ergste.

Als je een doortrapt miezerig wezen bent die ongelooflijk goed kan liegen dan rijst er een groot probleem, vooral als mensen de leugens geloven.
De eigenaar van de baarmoeder waar ik in heb gewoond kan liegen alsof het gedrukt staat.
Mijn broer en zijn vrouw hebben natuurlijk nooit geloofd dat ik heb gezegd dat ik hem beschuldigde van incest.
Maar blijkbaar heeft ze het wel overtuigend gebracht.(!!).

Zo wantrouwend zijn we geworden dat we het negatieve als waarheid aannemen, en niet durven te geloven dat het wel eens anders kan liggen..
Natuurlijk had hij beter moeten weten, toch is het dat klotewijf gelukt een wig te drijven.

Het zal iets van 25 jaren zijn geweest, dat ik niet heb geweten waarom het contact met hem zo moeizaam was.
Tot aan anderhalf jaar geleden toen zijn vrouw hier heen kwam om met mij te praten.
Hoe pijnlijk was het om deze dingen te horen, Mensch. Je hebt geen idee.
Ik ben er kapot van geweest, en niet eens zozeer over het feit dat ik geen contact heb met mijn broer.
Maar door het feit dat die eigenaar van de baarmoeder zo’n in- en in slecht mens is.

In gedachten zag ik mezelf met honkbalknuppels een schedel aan flarden meppen, pistolen leegschieten of bermbommen en ander grof
geschut gebruiken,  hoevaak gingen de gedachten wel niet door mijn hoofd dat mijn rempedaal het plots niet meer deed en ik steeds die persoon omver reed.

Helaas zou dat niks oplossen, het kwaad is allang geschiedt, het heeft al jaren gewoekerd en als ik de balans op maak dan heeft ze het krankzinnige spelletje goed gespeeld. Misschien heeft ze inderdaad wel borderline, dat er iets niet goed is in dat hoofd is wel duidelijk, maar wat…………

Ondertussen heeft niemand meer contact met elkaar én haar en zijn alle verhoudingen net zo dik bevroren als de Antarctische ijskern.
Dat komt nooit meer goed, echt nooit meer.

Ik heb de antwoorden niet op de vragen die worden gesteld, ik heb werkelijk geen idee waarom ze mensen het huis uit pestte (vriendinnen) waarom ze mijn ex-vriendjes op de mond probeerde te zoenen als ze de kans kreeg.

Maar sta er maar eens bij…zoals ik…mijn hele jeugd was ik bij haar in de buurt. Ze liet me niet alleen en ik mocht ook nergens naar toe.
Wat ik al schreef: vriendinnen werkte ze de deur uit, familie was ook niet echt welkom.
Mijn broers waren op hun 18e het huis uit gevlucht, dikke vette pech voor mij.
Al kon ik wel bij ze terecht als ik weer eens was weggelopen.
Over mijn suïcidale gedrag vertelde ik niemand in die tijd, dat was mijn geheim, vorig jaar kwam dat pas los bij de therapeut.

Zoveel dingen leken normaal maar waren helemaal niet normaal.
Natuurlijk was het niet normaal als jij op vakantie bent je moeder je huis binnengaat en alles doorspit en deuren forceert die gesloten zijn.
Natuurlijk was het niet normaal dat je neefje gewond was geraakt terwijl hij alleen was met zijn oma, hij had direct naar het ziekenhuis gemoeten zodat ze zijn hoofdwond beter hadden kunnen hechten en hij er nu niet zo’n naar litteken aan had overgehouden.
Niemand van ons geloofd dat hij per ongeluk is gevallen, wij verwachten dat zij hem tegen de deur heeft gegooid, geduwd of heeft laten vallen, you name it.
Natuurlijk was het niet normaal dat mijn jongste dochter (toen 3) een strip paracetamols in haar hand had toen oma even aan het oppassen was, en ik met dat meiske naar het ziekenhuis moest om haar maag leeg te laten pompen.

Natuurlijk was het niet normaal dat oma -als ze op de bank zat- mensen (Oeps, sorry!!) pootje lichtte en dat er altijd wel een kind met zijn hoofd tegen de tafel klapte.

Natuurlijk was het niet normaal dat er op de flessen werd gekeken hoeveel er die dag door mij uit gedronken was.
Natuurlijk was het niet normaal dat er nooit eens positief gepraat werd over mensen.
Natuurlijk was het niet normaal dat ik vroeger altijd ziek was (munchhausen by proxy) wellicht.
Natuurlijk was het niet normaal dat ik werd vernederd, voor lul werd gezet en werd af geblaft.

Nee, neee…neee..neeeeeeeeeeeeee….er zijn nog wel 1.000.000.000 voorbeelden te bedenken wat er niet normaal was.
In de therapie lullen we al 2 jaar om deze voorbeelden heen.
Het is een nogal pijnlijk onderwerp namelijk.
Iets waar ik niet goed over praten kan.
Waar ik letterlijk –bijna- van moet kotsen als je het uit me probeert te trekken.

Twee jaar lang kon hier nog niet aan worden begonnen. Omdat ik nog niet stabiel genoeg was en ze bang waren dat het helemaal mis zou gaan als het boven gehaald zou worden. Ik was bezig te overleven en probeerde mijn suïcidale gedachten onder controle te houden. Om dan te gaan roeren in een beerput is niet slim.

Maar deze week is het zover, ik weet al een paar weken dat het nu toch eindelijk gaat gebeuren.
En ik zie er best wel tegenop, maar ik weet ook dat het van levensbelang is om hier over te gaan praten.
Want alles wat er aan voorbeelden ligt, zegt iets over de manier hoe ik ben gevormd.
Het is de hoogste tijd om tot de kern van het probleem te komen.

Uiteraard wordt dit vervolgt….

 

17 comments

Geef een reactie

  • <3 You rock!

    Een verdrietig stuk waar ik buikpijn van krijg. Maar aan de andere kant meteen vol trots lees; wat ben je ver Marjan! Trots!!

  • Wat een heftige log Marjan. Pfoe.
    Kijk eens hoe je blog veranderd is. Zelf noem je al zonder slotje. Ik zag ook al een bijzondere afwisseling tussen ´heftige zaken van je afschrijven´ en andere dingen die je óok weer bezighouden. én hoe je steeds opener kunt schrijven over wat je meemaakte, waar je eerder toch wat algemener bleef, lukt het je nu – kun je het nu aan – sommige dingen steeds meer bij de naam te noemen.
    Je mag trots op je blog zijn. En met je blog als weerspiegeling van jouzelf: je mag trots op jezelf zijn.
    Een dikke knuffel.

  • Meid, wat vind ik je dapper! Je bent op de goede weg, en ooit, denk en hoop ik voor je(!!!), krijg je ook weer contact met degenen die je mist. Sterkte!!

  • Mijn mond viel letterlijk open van jouw reactie! Wat een schitterende opsteker geef je weg, ben er stil van….én dankbaar dat je de tijd neemt zoiets treffends te schrijven <3

  • Mens. Wat vind ik je dapper.
    Je bent een held, serieus waar.
    Goed ook, dat je een groot deel al hier van je af durft te schrijven: geschreven woorden maken het minstens zo ‘definitief’, zo confronterend als je het maar hebben kunt, als wanneer je straks dit soort herinneringen mondeling moet gaan opgraven tegenover je therapeut – en daarom is dat zo dapper.
    En nee… man man man, dat zijn zéker geen normale herinneringen…!

    Vergeet niet dat je al heel, heel ver (gekomen) bent! Je hébt al een hele route achter je liggen, en dat heb je allemaal reeds doorstaan. En achter je liggen. Voorgoed.
    Deze berg kun je óók aan.
    Denk je eens in hoe je hier straks uit komt..!
    Je hebt alle recht om verschrikkelijk trots te zijn op jezelf. (En anders ben ik ’t voor je, maar ik hoop zo dat je zelf nu ook al kan voelen dat je beresterk bent.)

    Deze berg met shit, … daar moet je doorheen. Dat moet uitgesproken worden, verwerkt worden, anders blijft dat eindeloos in je hoofd rondetteren, en dan blijft het je leven en je zelfvertrouwen en al je doen en laten negatief beïnvloeden. Je gaat jezelf nu als het ware schoonspoelen.
    Klinkt goed, he? 🙂 X!!!!!

  • Helaas moet het onderste boven komen, de hele beerput opengetrokken worden om verder te komen. Ik weet er -helaas- alles van. Zet ‘m op! Je bent al zo ver gekomen…

  • 🙂 Volgens mij zit het zwaarste gedeelte er ondertussen wel op. Het kost tijd maar uiteindelijk…….hoop ik dat ik dit blog op een gegeven moment kan sluiten, omdat er niets meer is om over te praten 🙂

  • Vreselijk eenzaam, en dat voel ik nu nog. Het gevoel van eenzaamheid is onbeschrijfelijk k*t.

    Ik heb er ook een jaar over gedaan om moed te verzamelen om het hier te schrijven, en ook nog zonder wachtwoord.
    Ik wil dat de wereld weet waar ik weg kom, en hoe hard ik mijn best doe een normaal leven te creëren, hoe moeilijk het is.

    Dit wordt uiteindelijk een mooi naslagwerk voor mijn kinderen. Later als ze groot zijn zullen ze -hopelijk- deze periode beter begrijpen.

  • Lief van je, ik probeer het onder woorden te brengen op dit blog, maar ik geef toe dat het soms onmogelijk is. Gevoelens zijn moeilijk in woorden te vangen, ook omdat ik nooit heb kunnen praten over wat er aan de hand was. Heb alles met me mee getorst, jarenlang. En die pijn….poe…dat is niet te bevatten.

  • Pffff, niet normaal inderdaad.
    ‘Sterkte’ is het minst wat ik je kan wensen…

  • jemig. stil van. jij dappere griet. dit is allemaal écht niet normaal. wat ben jij, ondanks dat monsterachtige figuur, toch een prachtig mooi en lief mens! ik hoop zo dat het er uit komt. alles er uit, alle rottigheid. niets meer binnenhouden. de ellende eruit en dan het besef er in, hoe mooi en lief en goed… dat wens ik je… heel veel liefs. XX

  • Ik ben er stil van, met geen pen te beschrijven wat jij zal voelen.
    Een hele dikke knuffel xxx

  • Dapper van je om dit allemaal hier zo te schrijven, alleen dat al is een teken dat je op de goede weg bent, toch? Maar wel even schrikken hoor…. wat verschrikkelijk eenzaam moet jij zijn geweest. Dikke knuffel ook van hier.

Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Most Viewed Posts

Community

Archief

%d bloggers liken dit: