The days after

De afgelopen dagen bonkte het in mijn hoofd alsof Quasimodo de kerkklok aan het luiden was, een fikse hoofdpijn was onderweg!
Daarna volgde de misselijkheid en een hoofd wat niets meer op kon nemen.
Weer een gevalletje van overprikkeld en gedissocieerd zijn.
Teveel indrukken, gesprekken, lawaai en mensen om mij heen gehad.

I’ve been there, done that.

Het is niet de eerste keer en zeker ook niet de laatste.
Maar het is wel weer het begin van een aantal pittige dagen/nachten.
De eerste dagen kan ik mijn vermoeide lichaam moeilijk in beweging krijgen.
En als het dan in beweging is dan voelen mijn ledematen zwaar, loodzwaar.

Deze malaise kwam opzetten na 1e kerstdag. Het was gezellig, het was druk en het was allemaal ook weer heel erg wennen. Met de één iets korter dan met de ander maar feit blijft dat er gemiddeld 5 jaar geen contact is geweest.
En er gebeurt een hoop als je een tiener bent, of student.

Het was leuk om te zien hoe mijn peuter in hun hart werd gesloten, het was de eerste keer dat ze hem zagen. Er waren genoeg ‘nieuwe’ momenten die mij later, toen ik thuis was, melancholisch maakten.
Gevoelens van verdriet, gemis, schaamte en spijt kwamen allemaal boven borrelen.
Had ik alles wel zo handig aangepakt de afgelopen jaren?
Ik plengde er wat tranen om maar mijn aandacht werd afgeleid door mijn lichamelijke dip.

Schuldgevoel is iets wat bij alles aanwezig is, of het nu terecht is of niet.
Altijd het gevoel hebben dat je iets niet goed doet of hebt gedaan.
Op dit moment parkeer ik dat gevoel, mijn hersenen werken niet optimaal om hier een goed oordeel over te vellen.
Als ik er teveel overna begin te denken valt het fijne gevoel van de kerstdag in het honderd, niet doen dus!

5 Comments

  • 4 jaar ago

    Klopt ook, het zijn van die dingen die door je kop gaan spoken en me blijven lastigvallen…ik hoop dat door het vuurwerk…zucht….de spoken uit mijn hoofd zullen verdwijnen 🙂
    Jij ook een hele goede jaarwisseling! xx

  • 4 jaar ago

    Ja! dat is wellicht het juiste uitgangspunt 🙂

  • 4 jaar ago

    Niet je hoofd breken over dingen die achter je liggen; het heeft zo weinig zin (tenzij je het gevoel hebt dat je ergens gevoelsmatig nog lang niet klaar mee bent, en het nadenken en ‘herbeleven’ je juist rust geeft natuurlijk – maar zo klink je niet. ;-))
    Wat je jezelf daarmee maar al te makkelijk aan kunt praten is spijt, schuldgevoelens, verdriet. Bitterheid zelfs.
    Het gaat om wat nu is. En wat komt en kan komen.
    Je hebt contacten van lang geleden weer aangehaald, en met groot succes: dat is een gegeven om trots op te zijn.

    Ik zal aan je denken en op je proosten, vannacht. Heb een hele goede jaarwisseling!

  • Eric
    4 jaar ago

    Eens met Sannah. Je hoeft jezelf niets te verwijten.
    Beslissingen waren toen goed, ook deze van nu.
    Knuffel!!!

  • 4 jaar ago

    Soms krijgen alle betrokkenen de kans een nieuwe start te maken en hoef je niet meer te plussen en te minnen over wat daarvóór was.

Geef een reactie

Related Posts

%d bloggers liken dit: