Therapeutisch babbelen

T

De shrink zag er net als ik zomers uit. Hij had een luchtig linnen pak aan met bijpassende kaki-schoenen. Ik daarentegen had een mouwloos shirtje aan, een korte broek en sandalen.
Nooit eerder kwam ik zo luchtig gekleed opdagen bij een afspraak.

Waarom niet? vraag je je misschien af.
Mijn lichaam zit nogal onder de euh….littekens; al vallen die minder op dan de wonden die ik moedwillig open houd.

Nooit eerder was mijn automutilatie zo zichtbaar.

Maar goed, ze weten ervan, we hebben het er regelmatig over en het is tegenwoordig geen issue wat op de agenda staat. Ooit zal ik daar mee moeten stoppen en zal ik daar ook stevige begeleiding bij moeten krijgen maar voorlopig moet het maar even gaan zoals het gaat. Rome is ook niet in één dag gebouwd, toch?

Op de tafel die voor de bank stond lagen twee formulieren, dat bleken documenten te zijn voor de verzekering.

Een behandelplan, zoals de shrink het noemde. Alle nieuwe patienten hadden deze al voorbij zien komen maar voor de oude garde moest dit nog worden opgetekend.

Er waren maar drie vragen die beantwoord moesten worden:

Wat is de diagnose – in mijn geval PTSS.
Wat is de behandeling – in mijn geval Verwerking.
Wat is het doel – hier kwam ook weer verwerking te staan.

De shrink las de vragen hardop voor en beantwoorde deze ook meteen. Terwijl hij nog aan het schrijven was wilde ik wat toegevoegd hebben bij punt 3, namelijk: zelfmoordpreventie. De pen bleef even boven het papier hangen terwijl ik hem zag denken. ‘Natuurlijk, zet ik dat erbij als je dat wilt’ was zijn antwoord.

Als laatste ondertekenden we het document en kon het echte gesprek gaan plaatsvinden.

Hij ging direct goed van start, de verslagen van de therapeut had hij goed doorgelezen en daardoor stak hij direct van wal.
“Hoe is het met de dochter?”

De tranen begonnen direct te druppen.
“Ik heb het er nog heel erg moeilijk mee,” vertelde ik. Maar ach, dat had ik helemaal niet hoeven toe te voegen, ze woont nu al dik drie maanden niet meer bij me, en dat is gewoon ronduit k.t.
“Met haar gaat het heel erg goed als ik haar mag geloven” shrink bleef me onderzoekend aankijken.
“Niemand kan zonder zijn moeder!!” was op een gegeven moment zijn reactie.

We babbelden nog wat langer over dit onderwerp en hij deed echt heel hard zijn best om mij een hart onder de riem te steken.
Als afsluiter bespraken we de medicatie en of het afbouwen goed gaat, Ja! dat gaat zeker goed, ik mocht dan deze week alweer een halve pil weglaten. Dat houdt dus in dat ik in een week tijd een hele pil ben kwijtgeraakt. Nog 2 te gaan, maar dat is nog niet aan de orde.
Het is nu de eerste dag dat ik één pil minder slik, en ik merk het wel een beetje, mijn omgeving ook.

Ik ben nog steeds vol goede moed!

En hey, wat is het lekker koel buiten!! dat maakt het weer nét iets aangenamer

 

 

4 comments

Geef een reactie

  • Dapper dat het je (van je af) durft te schrijven. Ik herken veel in je blog… Eens kijken we lachen achterom naar ons verleden!
    groetjes Kakel

  • Dat lijkt me lastig, je kind niet thuis.. Maar dat komt ongetwijfeld goed. dat hoop ik in elk geval van harte! X

  • Waar: niemand kan zonder moeder(figuur). Dochter gaat dat ook inzien – misschien doet ze dat al, maar is het te moeilijk om dat voor zichzelf te erkennen en er dan ook nog eens naar te gaan handelen.
    Daar heb jij voor nu geen ene donder aan, maar ik denk echt dat het zo werkt.
    (Goed bezig, ben je!)
    En die koelte is inderdaad een verademing. 🙂

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: