Tja…daar issie dan…de vakantie

T

De vakantie is begonnen en ik heb er al wat buikpijn van.
Want ik moet het de komende week – zonder de chef- zien te rooien met 3 kinderen.
Een taak die mij niet goed past.
Ik merk namelijk weinig verschil met de extra medicatie.
Soms denk ik wel eens dat ik gewoon eens moet minderen met die zooi, wie weet ga ik me dan beter voelen.
Het afgevlakt zijn houdt ook in dat je de leuke dingen niet meer voelt.
Het gevoel van vlak zijn is constant en er zitten geen pieken in, pieken naar boven dan.

Want huilen is wel wat minder maar het lukt me nog steeds, dat is best knap…want het zou bijna niet mogen, lijkt me.
Slapen gaat slechter dan ooit, grote grutten, daar wordt een mens (ik) bijna agressief van.
En ik heb iedere dag hoofdpijn, ook zoiets wat niet fijn is. En laten we het dan al helemaal niet over het slapen hebben.
Ondanks stevige slaappillen ben ik na een uur slapen alweer wakker en rommel zo de nacht door, wat een ellende.
Ik heb al vaker geschreven over weinig nachtrust en dan de dagen niet doorkomen dus dat zal ik niet meer omhoog halen.

Er staan nog een paar dagen weg gepland. Leuk. Zou. Je. Denken.
Maar ik peins erover om niet mee te gaan.
Thuis te blijven met de peuter en 1 takkie.

Ik zie het eigenlijk niet zo heel erg zitten om weer in mijn kleine coche een takke eind te rijden met de hele familie.
Maar om nu helemaal alleen te zijn met de peuter en een takkie voor een aantal dagen………..?
Dat is ook best wel wat.

Ben ik opeens het opperhoofd van de casa en moet zodoende dan ook opletten dat de deuren goed op slot zitten voor de nacht, en met de takkie uit ’s avonds laat.
Beide scenario’s zijn niet aanlokkelijk maar ik heb nog even om me daar druk over te maken.
Eerst maar eens de komende week doorkomen met 3 stuiterballen in huis………..pffff

Jullie nog plannen voor de komende periode?

 

8 comments

Geef een reactie

  • Ga toch maar mee die paar dagen weg. Heb zo de idee dat het je toch goed zal doen.

  • Zucht moeilijk hoor, ik herken het, vakantie is een doorbreking van het vaste ritme en voor iemand als ik die heeel veel van structuur houd is het even waar aanpassen.
    Ik kan je het advies geven, go with the flow maar ik weet zelf dat het niet zo werkt. Wens ik je heel veel sterkte en toch veel plezier!

  • Lastige keuze..!
    En een tussenweg..? Valt er een ‘escape’ in te bouwen? Dat je bijvoorbeeld – als het niet gaat, zo alleen thuis met 1 taksel –, alsnog aansluit bij de gezins-dagen-weg? (Of is dat qua reisafstand niet te doen?)
    Of dat je iemand onder de noodknop, onder speed dial, hebt zitten die naar je toe kan komen mocht er wat zijn?
    Dat zou de spanning er wat af kunnen halen. Hoef jij je kop er ook minder over breken.

    Wat klote is dit alles toch!
    Niet alleen het beroerde slapen en vooropgesteld hoe je je voelt, maar ook: het tegen dé dingen opzien waar anderen over het algemeen hun energie mee aanvullen: even eruit, nieuwe omgeving, iets met het gezin ondernemen, uitje, iets leuks..!
    Hoe ontzettende frustrerend moet dat zijn..!
    Maar doe wat goed voelt: mee of thuisblijven. Een van beide situaties geforceerd door moeten maken lijkt me ook niet aangenaam…

    X!!

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: