Tot nu toe mag ik niet klagen

T

Het is dag drie van het project “minderen” en het gaat tot nu toe zonder problemen. Ik heb goede hoop.

Wat ik helemaal niet had verwacht was dat ik vandaag toch pittig aan de tand werd gevoeld door therapeut.
Ze wilde weten waarom ik wilde minderen, of het mijn eigen keuze was en waar ik op hoopte als ik mijn doel zou bereiken.

Het voelde niet verkeerd hoor, juist heel betrokken. Ze heeft meer kennis in huis en daarnaast een helikopterview, logisch daar heeft ze voor geleerd.
Ik moet eerlijk toegeven dat al die vragen aan mij ook weer vragen oproepen. Want ik ben achteraf dan wel benieuwd wat haar gedachten zijn; waarom ze tot die vragen stelt. En of er ook foute antwoorden bestaan.

Ik heb ontzettend veel redenen om te minderen. laat ik er eens een paar opnoemen:

De dosis die ik slik is zó hoog dat ik vlakker ben dan vlak. En daar begin ik somber van te worden. Ik weet heus nog wel hoe mijn leven eruit zag voor ik anti dep slikte. Op heel veel fronten herken ik mijzelf niet meer.
Ik heb op een aantal zaken uit mijn verleden een nieuwe kijk gekregen, ik ga er anders mee om, sommige dingen heb ik zelfs af kunnen sluiten.
Als ik bijvoorbeeld aan mijn familie denk, dan doet het uitblijven van contact en mentale steun mij geen pijn meer. Ik heb er geen verdriet meer van.

Ik ben ervan overtuigd dat anti dep van essentieel belang is als je mentaal naar de kloten bent, maar uiteindelijk is het symptoombestrijding. De bedoeling is dat de combinatie van therapie en anti dep het herstel in werking zet.

Ik vind het wel een beetje spannend, maar ik ben ook van mening dat wie niet waagt, die niet wint.

 

4 comments

Geef een reactie

  • Het is juist heel knap te noemen om voor je zelf te kiezen en alle gevoelens weer te laten komen.
    Je kan trots zijn op jezelf meis.

  • Het is een mooi doel: proberen of het minder kan. En ook precies dat. Niet: het moet zonder, want dat is geen realistisch doel. Je kunt namelijk een bepaalde hoeveelheid van een bepaald stofje maar gewoon nodig hebben als medicatie omdat je lijf/hersenen het zelf nu eenmaal niet op het juiste peil weten te krijgen.

  • Ik ben het helemaal met je eens. De genezing moet vanuit jezelf komen. Op een gegeven moment moet je durven proberen of het ook zonder medicatie kan. Lukt het niet, jammer. Dan heb je je best gedaan en mag je trots zijn op jezelf. Lukt het wel, dan is dat toch een enorme winst?

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: