Uitslag onderzoek

U

Vandaag was het moment suprême, een dag waar ik al vanaf het testen naar uit had gezien. Eindelijk duidelijkheid, meer inzicht en een beter behandelplan voor de toekomst.

Een antwoord kreeg ik alleen niet, alleen maar meer vragen. En volgende week mag ik terugkomen om nog een lading vragen te beantwoorden. De vragenlijsten hebben schijnbaar wel verheldering gebracht maar daarentegen des te meer vragen opgeroepen bij het team die ze bestudeerd heeft.

De psycholoog bracht haar vragen zo voorzichtig en omslachtig dat ik er wat onzeker van werd, echtgenoot vertelde later dat het vast te maken had dat ze mij als een bijzonder kwetsbaar persoon ziet, wat ik ook ben, maar ik ben geen mietje zogezegd, ik kan best een zuchtje wind hebben. Ik hoef niet met zijden handschoenen benaderd te worden omdat ik anders een zenuwinzinking krijg. Nee joh, ik ben zeker kwetsbaar ook ook strijdvaardig. En stoer, en moedig. Zo! laat ik dat even gezegd hebben 🙂

Het merendeel van de patiënten die worden opgenomen hebben beduidend minder klachten dan ik heb.

Dat nieuws kwam best even binnen, ondanks dat ik dat zelf ook donders goed weet, ik heb er per slot van rekening al vaker over geblogd en nog vaker over gesproken met shrink en therapeut.

Wat ook duidelijk was geworden was mijn schreeuw om hulp. Niet dat ik me kan herinneren dat er specifiek vragen stonden waar ik om hulp vroeg. Ze zullen het door de regels door hebben gelezen neem ik aan. En heel misschien waren er ook wel vragen waaruit duidelijk is geworden hoe wanhopig graag ik het anders wil, niets liever dan dat zelfs.

Volgende week dus weer terug, en dan ook nog eens alleen, hoe erg is dat. Hoe eenzaam kun je je voelen als je op je kwetsbaarst bent in je eentje..ik kan je vertellen dat het een vreselijk gevoel is, ook dat er gewoon niemand is op wie ik terug kan vallen.

Vanmiddag belde ik bij thuiskomst direct met therapeut en spraken we kort over de voorlopige bevindingen.  We kwamen beiden tot de conclusie dat het niet wenselijk is dat dit allemaal nog langer gaat duren en ik vaker die kant op moet om inzichten te verschaffen. Toch is het stukje zorgvuldigheid wat hierbij komt kijken ook geruststellend. Ze willen tot de kern komen en mij vanaf dat moment de juiste zorg bieden.

Na het telefoongesprek zette ik mijn pokerface op en sprak ik via FaceTime met de meiden die in het verre buitenland zitten. Ondanks dat ik me zwaar kut voelde, kon ik gewoon met ze lachen en was ik geïnteresseerd in de dingen die ze daar doen. Ze hebben niets aan me gemerkt.

Zoals zo weinig mensen wat aan mij merken, ik heb het me zo eigen gemaakt, die pokerface, dat stukje overleven. Ondanks dat het bakken met energie kost is dat iets waar ik  me krampachtig aan vast houdt, dat ik het met vlagen op de achtergrond kan duwen.

Maar ik vermoed dat dat zijn langste tijd heeft gehad, mocht er een behandelplan komen en mocht ik daar verder mee komen dan hoop ik ook er eindelijk een stukje kwaliteit van leven zal zijn. Niet gefaket, maar gewoon echt!

Hoe mooi zou dat zijn.

4 comments

Geef een reactie

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: