Vakantie?

V

Op de één of andere manier is de dreumes de laatste week rond 05:00 uur wakker, het kan een half uurtje later zijn maar veel scheelt het niet.
Ik snap er niks van, hoogstwaarschijnlijk is het weer een sprongetje.

Het werkt in ieder geval niet zo goed op mijn humeur. Als ik geluk heb dan slaap ik rond 02:00 uur, meestal is het 02:30 en dan 3 uur later al weer wakker zijn is ronduit balen.
Hij is overdag ook heel erg druk opeens…rent heen en weer met zijn autootjes en als ik hem tot de orde roep dan zie ik een pruillip en begint hij stilletjes te huilen.
Dat stilletjes huilen is een lastige, dan is hij écht verdrietig. Hij kan ook met heel veel lawaai janken, maar als het stilletjes is…dan zie je alleen die trillende lip en de traantjes die op de grond druppen en laten we de schokkende schoudertjes niet vergeten. Het is één en al aandoenlijkheid, right! Meneer de acteur tssssssssssssk

En dan heb ik het nog niet over de vakantie. Ook een lastige. De helft van de week zijn de kinderen hier in huis. De andere helft incl. het weekend zijn ze bij hun vader.
De eerste helft verliep al direct niet goed. Er werd ’s ochtends vroeg aangebeld, er stond een man met een meisje aan de deur.
De oma van de man lag ‘slecht’ en de vraag was of het meisje hier kon verblijven zodat zij naar het onderste puntje van het land konden reizen.
Ik kan geen nee zeggen, ook al zou het veel beter voor me zijn.
Dit zou dus niet ‘even’ bij elkaar spelen worden, dit ging een hele dag + een deel van de avond worden.

De man was amper vertrokken toen er al weer op het raam werd geklopt. Ik schreef laatst al over het ‘slechte’ korte termijn geheugen van de tiener,
dus ik was niet verbaasd dat er weer een kind op de proppen kwam.
Ahha…nu zat ik dus onverwacht met 2 vriendinnen opgescheept.
Het liefst had ik de tiener een enorme oorvijg verkocht. Dit soort dingen hebben we al zóóóó vaak besproken.
Dit werkt niet voor mij…en dat weet ze.
Ik weet niet in hoeverre je een 10-jarige verantwoordelijk kunt houden voor haar gedrag.
Toch lijkt het me niet raar dat ze zich aan afspraken kan houden, toch?

Om geen stennis te schoppen zat er maar één ding op en dat was de situatie onder controle proberen te krijgen.
Ik deed pogingen een leuke activiteit te verzinnen maar wat konden ze doen??
De betaalde speeltuin was gesloten en het zwembad was door het ontbreken van zwemkleding geen optie.
Het aanbod van de bios sloot ook al niet aan bij de wensen van de dames (hoezo verwend)
Grote grutten, wat bleef er dan nog over?
Hier binnen de boel op de kop zetten was zeker geen optie.
En één van de drie had geen zin in buiten spelen. Om het ff makkelijk te maken…zucht.

In de goede oude tijd had ik snel een beslissing genomen of een activiteit bedacht. Wellicht zelfs een activiteit waar ik zelf aan mee kon doen.
Of nog beter, iedereen het huis uit gebonjourd.
Tegenwoordig begin ik te hyperventileren en blokkeert mijn bovenkamer volledig.
Ik keek de puber smekend aan, drukte haar een paar euro in de hand en vroeg of ze met z’n allen niet ff een speeltuin konden gaan zoeken ergens ver weg in het dorp.
Echt blij werd ze niet van mijn verzoek, maar ze zag ook wel in dat dit de enige optie was om de boel thuis niet te laten escaleren.

Vlak voor het avondeten werd er gebeld en bleken de mensen nog in het Zuiden van het land te zijn en ook niet van plan om terug te keren in de avond.
Of er dan nog een nachtje logeren aan vast geplakt kon worden????
‘JA JOH graftak, ik geef je een vinger en je rukt direct mijn arm eraf’, dacht ik, maar uiteraard zei ik dat niet, held op doc Martens
Ook de volgende ochtend waren ze niet op het afgesproken tijdstip terug. Na een héél kort telefoontje bleek dat ze nog niet eens onderweg waren en ook nog niet voornemens op korte termijn in de auto te stappen.
voelde ik me ff ronduit genaaid! wat een waardeloze afspraken.

De situatie samengevat:
Ik wilde het meisje niet wéér de dupe laten worden maar ging vervolgens zwaar over mijn grenzen heen.
Had iedereen in huis opeens veel stress (door mij)
En heb ik over me heen laten lopen.

Conclusie:
Duidelijke afspraken maken met de tiener en eventueel op papier zetten en met ductape rondom haar hoofd plakken.
Mezelf niet meer laten overrompelen waardoor ik andere mensen help maar bij mezelf en mijn gezin het tegenovergestelde bewerkstellig.
Ik niet wéér het belang van een ander boven mezelf moet stellen.
Buiten mijn gezin om hebben anderen namelijk de verantwoordelijkheid over hun eigen zaakjes en beslissingen.

Echt een boeddhistische inslag is dit niet, wat het acceptabel maakt, is de wetenschap dat mijn situatie niet boeddhistisch is, en derhalve op dat gebied niet teveel van mezelf moet verlangen.
Zucht….

8 comments

Geef een reactie

  • Het is me inderdaad niet in de koude kleren gaan zitten. Fijn dat ik het kind heb kunnen helpen maar van de ouders was het een waardeloze actie.
    Ik laat me in ieder geval NIET meer voor hun karretje spannen.

  • Het is anders ook niet echt boeddhistisch om anderen lekker op jouw kind te laten passen ver buiten de beloofde duur van deze hulp om..!
    Het is al een hele geste van jou dat je insprong om te helpen, en dan wordt die hulp wel heel erg opgerekt, terwijl jij geen nee kunt zeggen, want zo’n meisje zet je inderdaad ook niet op straat – en zijzelf zijn niet 1, 2, 3 terug uit de andere kant van het land. Grom.
    Zo gemeen dat jij daar weer een tijd van moet bijkomen, want het zal veel van je gevergd hebben, dit logeerpartijtje.
    Ik heb slechts ervaring met pubers, niet met tieners, zoals je weet, maar je mag gerust tegen hen zeggen dat ze het uit mogen zoeken, wanneer de geboden opties niet leuk genoeg gevonden worden. Niet te schuldig over voelen! Je hebt gedaan wat je kon, en nog veel meer dan dat ook, zeg!

  • Het heeft heel lang geduurd voordat ik durfde te zeggen , nee je kan hier niet spelen want ik kan het niet verdragen of ik ben er te moe voor.
    net als jij ging ik voortdurend over mijn grenzen heen, een periode in een revalidatieoord heeft mij geleerd om mijn grenzen heel duidelijk te stellen en ik vond het moeilijk maar ik leerde wel dat als ik over mijn grenzen heen ging , iedereen de dupe werd en ik het meest.
    En ik vond (en vind ) het toch nog moeilijk om nee te zeggen , maar ik vind dat die mensen van het meisje er wel heel grof misbruik van hebben gemaakt hoor!!

  • Jeetje. Kennen die andere mensen jouw situatie niet of begrijpen ze er gewoon geen klap van?

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: