Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Van het kastje naar de muur…

V

OMG wat ben ik  geïrriteerd vandaag. Op de eerste plaats is dit sowieso mijn week niet. Op maandag de psychiater op de dinsdag naar het  consultatiebureau en woensdag naar mijn therapeut. En vandaag een geïrriteerd gesprek met de maatschappelijke dienst van school.

Het verhaal is als volgt: Mijn kids worden begeleid door iemand van het maatschappelijk werk. De situatie is lastig hier in huis. Het is voor mij lastig te schetsen waarom maar geloof me, het is lastig voor iedereen. En daarom krijgen mijn kids ondersteuning hierbij.

Afijn, een aantal weken geleden had mijn jongste met haar MW (Maatschappelijk Werker) een plan gemaakt. Een plan om eens met een vriendinnetje in dit huis te kunnen spelen. Dit plan werd zonder met mij te overleggen vorm gegeven. En vervolgens kwam mijn dochter met het papieren plan thuis. De stoom kwam uit mijn oren van woede. Het is toch wonderlijk dat er plannen worden gemaakt zonder dat EERST met mij te overleggen? Zo maak je – in dit geval – een kind blij met een dooie paashaas. (paashaas klinkt leuker dan mus)

Afijn, de gesprekken bleven plaatsvinden tussen mijn dochter en haar MW. En ik probeerde in de tussentijd contact te leggen met deze aanstichter van dit achterlijke  plan.
Je kan niet zomaar iets met een kind bespreken als je niet eerst met de ouders overlegd wat de mogelijkheden zijn. Alsof een buitenstaander voor mij bepaald wat ik wel kan op dit moment. 

Maar mooi kreeg ik haar niet te pakken. Ik gaf aan diverse mensen binnen die organisatie door ik door terug gebeld wilde worden. (de keren dat ik belde, was ze er niet ofweetikveelwatvoorkutsmoesjeserwerdenopgedist)

Maar de weken gingen voorbij en ik vond het allemaal een vreemde gang van zaken dat ik haar niet te pakken kreeg, maar dat ze vervolgens herhaalde verzoeken om contact mijnerzijds ook geen geen contact opnam met mij.

Gisteren kwam mijn dochter weer thuis met de mededeling dat er volgende week weer een gesprek stond gepland. Het licht ging spreekwoordelijk ff uit in mijn hoofd. Ik kreeg er een hoestbui van. Het begon er ernstig op te lijken dat ik geheel werd genegeerd.
Dus, restte mij niks anders dan vanmorgen maar weer eens te bellen. Zonder resultaat. Ik zou worden terug gebeld door een collega.

En die belde uiteindelijk ook. Maar nadat ik het hele verhaal had uitgelegd, kwam weer het verhaal dat er een mailtje gestuurd zou gaan worden met het verzoek contact op te nemen met mij. En toen ben ik ontzettend uit mijn slof geschoten. En heb ik duidelijk gemaakt dat dit de zoveelste collega is die me dit meedeelt. Ook heb ik maar even gemeld dat ik vond dat ze het konden uitzoeken wat mij betreft. Dat ik niet in de situatie wil worden geduwd da tik van het kastje naar de muur blijf gaan zonder enig resultaat.  Bellen is voor mij sowieso al geen normale zaak. 

Owhja, de collega gaf aan dat ik wel een klacht kon indienen volgens een bepaalde procedure. 

Ik heb maar niet gezegd dat het al een opgave is mijn medicatie niet te vergeten, en dat ik op dit moment zo’n procedure helemaal onoverzaichtelijk vind.

Ik ben nog steeds kwaad.. Verdikke.
Allemaal energie naar de haaien waar ik al zo weinig van heb.

 

 

reacties

Geef een reactie

  • Wat stom zeg! Ik werk (ook) als schoolmaatschappelijk werkster, wel verbonden aan één school dus niet bij zo’n bureau als waar jij probeert contact mee te leggen. Één van de kernelementen van het beroep is dat je werkt in de driehoek van school, kind en OUDERS. Een van die drie vergeten, is je beroep niet goed uitoefenen. Sla haar daar maar mee om de oren! 😉 Succes en laat je niet gek maken!

  • Kan je niet mee naar de volgende afspraak, of dat je er bent als kind klaar is en jij de MW even kan spreken?
    Of anders (neutraal opgesteld) brief aan kind meegeven dat je graag even contact met haar hebt?
    Of opper ik nu dingen die niet tot de mogelijkheden behoren?

    Afgezien daarvan, lijkt me zo’n soort plan idd typisch iets dat in een algehele aanpak thuishoort. Dus wel met kind bespreken, maar ook met thuis.

  • Ik snap het allemaal niet goed: er zal een kind bij jou komen spelen (enfin, met je dochter natuurlijk) maar jij weet er niet van af? Hoe kan dat nu???
    Nuja, dat vraag jij je waarschijnlijk ook al heel de tijd af. Dit zorgt zelfs bij mij voor diep gezucht.

  • Wat een ellende zeg!! Dat die lui dat zonder met jou te overleggen zulke plannen met je kind maken, van de pot gerukt. Tsssss.

  • ja poeheee! keep calm and carry on. dat wil ik eigenlijk zelf ook wel op een poster an de muur, maar het is voor velen een goeie om af en toe tegen te komen: kalm blijven, gewoon doorgaan. maar lastig hoor, wat een raar MW figuur! succes ermee.

  • Hoi Ingrid,
    Dank je voor je snelle reactie. Ik werd er spontaan rustig van 🙂
    Het lost zich vanzelf wel op. Maar het maakt me zo machteloos. Ik kan al zo weinig en als ik wat probeer lukt het niet. Dat was denk ik de grootste irritatie.

  • lieve nurse martens,
    maak je niet kwaad! Ze zijn daar zo overtuigd van hun gelijk……….dat alle energie die je daarin stopt tevergeefse moeite is.
    Blijf kalm, maar blijf op je standpunt staan.Doe het voor je kids.
    Heel veel sterkte hoor!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: