Vluchten

V

Vluchten kan niet meer, ik zou niet weten waar naar toe
Vluchten kan niet meer, ik zou niet weten hoe

Deze tekst vliegt regelmatig door mijn hoofd en over mijn lippen. Als het over mijn lippen komt dan is dat wel zo stil dat niemand het hoort.
Ik denk dat de onderliggende reden van het oppoppen van de tekst ook verklaarbaar is in mijn dromen.
Regelmatig droom ik dat ik in mijn oude huis woon en dat ik daar in mijn eentje ronddool. Zonder dat er gezinsleden of honden aanwezig zijn.

Het kan me zó erg aanvliegen, dit met vlagen beklemmende huis(houden).
Het liefste zou ik vluchten, weg van dit alles.
Ik kan ook *genieten van de momenten dat ik ‘even’ alleen kan zijn zowel thuis als buiten.

Het breekt me op, dat ik continu bezig lijk te zijn met het huishouden. Daarnaast is de dreumes ontzettend ondeugend.
Hij is op ontdekkingsreis en alles in huis wordt derhalve verplaatst.

De puppy die ook zindelijk aan het worden is – maar helaas nog tè vaak in huis kakt en piest-breekt daarnaast ook de keet af als ze de kans krijgt.
Neem daarbij de puber: die zit voornamelijk op haar mobiel of achter de laptop te koekeloeren en als je haar niks vraagt, dan gebeurt er ook bar weinig.
De tiener daarentegen is juist wel van het opruimen en doet ook pogingen mij uit haarzelf te helpen.
Maar zij heeft weer wat last van haar kortetermijngeheugen, afspraken die ik met haar maak worden vaak vergeten.
Het is gewoon druk.
Een huishouden met drie kinderen en drie honden.

En wat ik hierboven beschrijf klinkt als een doodgewoon huishouden.
Maar in dit gezin zit geen doorsnee moeder.
En ik kan er met vlagen niet meer tegen.

Ik wil een kabouter!
Zo één die zonder dat ik hem zie het huis schoonmaakt, pis ruimt, hondekak schept en luiers verschoont. De kinderen na school vermaakt en de was vouwt.
Mijn schouders overdag masseert en de boodschappen doet.

Ik heb dringende behoefte aan hulp in huis!
Ik weet uit ervaring dat hulp niet altijd brengt wat je afspreekt en daardoor een last kan worden.

Ik heb niemand op wie ik kan terugvallen of een beroep op kan doen.
Ik denk dat wat ik nodig heb, ook niet haalbaar is.
Ik ben er wel van overtuigt dat mijn herstel voorspoediger kan gaan als ik minder zaken heb die zo moeizaam zijn.
Maar hè, sluit maar aan in rijen van drie hoor ik jullie denken.
Uiteraard is dit een bekend iets voor oververmoeide moeders.
Iedereen tobt wel met ‘iets’ wat niet tof is.
Iedereen wil wel een kabouter, het voorbeeld van deze kabouter las ik laatst bij een vriendin op FB trouwens.

Helaas bestaan er geen kabouters. Of misschien toch wel?
Mocht er ooit een kabouter aan zijn komen lopen, dan is de kans aanwezig dat hij met knapzak en al is verslonden door de Takkies 🙂
Dus óf ze echt bestaan, zullen we nooit weten.

*naar omstandigheden

8 comments

Geef een reactie

  • De puber en de tiener zet ik wel eens in hoor, er zijn zat kleine klusjes die ze kunnen doen. Zoals: honden uitlaten, broertje boterhammetje geven, vaatwasser uitpakken. Maar ik weet niet of het pedagogisch verantwoord is om ze voor grotere klussen in te zetten.
    Helaas kun je ook niet al te grote verwachtingen hebben van kinderen, meestal is iets met de Franse slag gedaan en kan ik er alsnog mee aan de slag.

  • Mijn schoonouders zijn ook al te oud om op terug te vallen. Het zou wel de beste oplossing zijn geweest. Alleen al voor de dreumes, maar om dat kleine mannetje goed te monitoren de hele dag, heb je een goede conditie nodig en is strammigheid uit den boze.

  • Van kabouters weet ik niet of ze bestaan. Paashazen wel volgend mij. Maar daar heb jij dan weer niks aan 😉

  • Alleen al het idéé dat er iemand is op wie je terug kan vallen (oppas, schoonmaken,…) dat is zo prettig. Maar kun je je andere kinderen niet wat meer inzetten als hulp (o, eh, puber, euh…. dat is mssch niet de juiste leeftijd?!) of een huishouidelijke hulp zonder verplichtingen inhuren, op losvaste basis of bijv een keer per maand? (Ik had er een elke week, en dat werd inderdaad meer een psychische belasting voor mij dan dat het me werk scheelde…)

  • Mijn kabouters? Mijn schoonouders. Op hen kon ik altijd terugvallen als alles te veel en te zwaar was. Zij zijn nu op leeftijd (82 en vijand 86) dat we graag iets voor ze terugdoen.

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: