Wapperende krullen

Vanmorgen fietste ik een kilometer of 17 rondom ons dorp.
Het fietsen an sich is heerlijk, het weer zat mee, de omgeving was prachtig en mijn hooikoortspillen werkten heel erg goed.
Wat ik wel als een probleempje begin te ervaren is mijn onhandigheid.
Als er onverwachte dingen gebeuren onderweg -ik denk dan aan een koe op de weg of een auto die plots tevoorschijn komt – dan schrik ik en rij vervolgens vrij vlot de berm in of tegen een paaltje aan.

Als ik vervolgens van schrik stop met fietsen en van de fiets afstap vind ik het lastig de zware fiets onder controle te houden.
Ook het wegrijden verloopt niet soepel.
Waar die onhandigheid en onzekerheid vandaan komt weet ik niet.
Ik herken het namelijk niet van voor de toestand, daar reed ik vaak als een kamikaze maniak in de auto, fearless, onverschrokken.

Kwestie van veel oefenen?
Ik blijf het wel proberen, want ik blijf het heerlijk vinden, dat fietsen. En de omgeving is ook zo rust gevend!

My Photo Stream29

14 Comments

  • Nurse Martens

    10 juni 2013 22:29

    Ja, dat denk ik ook. Maar het zal ook wel het gevoel zijn in mijn hoofd, wat de reden is dat ik ook geen auto durf te rijden.

  • Eric

    10 juni 2013 09:55

    Mooie foto’s 🙂
    Motiverend!

  • Nienke Weick

    8 juni 2013 17:34

    Ja? Dit ziet er namelijk ook zeer aangenaam uit, qua uitzicht vanaf de fiets!
    (maar je hebt zeker weten gelijk; ik mag ook heel graag, vooral op zomeravonden, de fiets nog even pakken ’s avonds, wanneer het heetst van de dag is gaan liggen. Uitwaaien, nieuwe dingen zien, kop leegmaken. Heerlijk, en zo nodig! Leuk om te merken dat jij dat ook hebt.)

  • Karin

    8 juni 2013 11:54

    Heerlijke foto’s, ik zou er ook zo maar willen fietsen. En die onhandigheid komt misschien door de nieuwe fiets, het feit dat je veel sneller gaat in combinatie met de hele toestand waar je sowiesoe al niet zekerder van wordt. Zoiets?

  • Nurse Martens

    7 juni 2013 21:46

    Ik zou best terug willen naar de plek waar jij woont..dat was een stuk leuker fietsen 🙂

  • Nurse Martens

    7 juni 2013 21:44

    hihi

  • Nurse Martens

    7 juni 2013 21:43

    Yup 🙂

  • Nurse Martens

    7 juni 2013 21:42

    Ja!! dat denk ik ook, het is de medicatie òf ouderdom 🙂

  • Dionne

    7 juni 2013 19:01

    Wat fijn dat je zo van het fietsen geniet.

  • Nienke Weick

    7 juni 2013 11:20

    (ben ik weer…)

    En inderdaad: de medicatie..?

    Als je dat wiebelige totaal niet herkent van jezelf, dan zal dat geen blijvend iets zijn. Komt goed!

  • Nienke Weick

    7 juni 2013 11:18

    in de ruG…. zucht. 😉

  • Nienke Weick

    7 juni 2013 11:18

    Je ‘toestand’ maakt je wiebelig, denk ik. Laat dat je niet onzeker maken; dat wiebelige gaat weer over, zeker met wat oefenen zoals je zelf al zegt.

    Wat heerlijk; zoveel fietsen, krullebol mee..! 🙂 <3
    Fijn ook dat je in de directe omgeving al zo snel tussen de koeien zit! Uitgestrekte weilanden, boerenweggetjes, de zon op je, windje erbij (en in de ru ;-)), fijn!

  • Zuster Klivia

    7 juni 2013 08:29

    Fietsen is ook heerlijk. Ik ben ook een fan 🙂

    En die motorische onhandigheid? Kan dat niet van de medicatie komen?

  • Miek

    7 juni 2013 09:11

    oh, die fotoos zijn heerlijk inderdaad! En goed punt van zuster klivia?

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: