Wennen

W

De kleuterschool is behoorlijk wennen voor de p(kl)euter. Geheel naar verwachting trouwens. Iedere ochtend gaat hij met tegenzin de school binnen en houdt in zijn klas met zijn kleine handjes mijn hand stevig vast en weigert deze vrijwillig los te laten. Ondertussen kijkt hij je met een witte snuit aan en klaagt erover dat hij zich niet lekker voelt.

Er wordt weer in de broek geplast en hij is erg driftig thuis. Helemaal niet raar want het jochie heeft 4 jaar met z’n moeder in een prikkelvrije omgeving gezeten en zit nu plots in een klas met 28 kinderen en is hij ook nog eens de jongste. Het is een combinatieklas dus zitten er ook al kinderen die ruim een jaar ouder zijn.

Al met al is het geen ideale situatie voor hem. Dat doet mijn moederhart wel zeer.

Ik voel met hem mee als ik in zijn oogjes kijk die smeken om hem weer mee terug te nemen. Potjandorie, dit geduvel gaat me niet in de koude kleren zitten.

Wat ik ontzettend knap van hem vind, is dat hij wel probeert mee te doen in de groep. Hij doet echt zijn best, alleen is het voor hem een hele nieuwe- en vooral drukke – wereld. De juf praat mij iedere dag even bij als ik hem ophaal en het blijkt dat hij graag ergens in een hoekje met auto’s wil spelen. Van de juf krijgt hij die ruimte en hoeft hij niet per se overal aan mee te doen.

Viel hij trouwens even lekker met zijn neus in de (Sinterklaas)boter. Wie gaat nu voor het eerst naar school een paar dagen voor Sinterklaas? En dan direct door met de kersttoestanden en ondertussen is hij ook nog ergens jarig. Achteraf gezien….tja….daar hebben we niet zoveel aan, maar achteraf gezien had ik hem beter vanaf 1 januari naar school kunnen doen.

Het is ontzettend naar om te zien hoe moeilijk hij het thuis ook heeft, hij lijkt bij lange na niet meer op dat jochie waar ik zoveel tijd mee heb doorgebracht. Hij is bozig, dwars en ook ontzettend ondeugend. Niemand vind het raar, ook ik niet maar ik vind het wel erg lastig om met zijn gedrag om te gaan.

Afijn, als hij goed en wel is gewend begint de kerstvakantie en als die voorbij is dan komt er weer een nieuwe verandering aan: hij gaat dan naar een nieuwe kleuterklas. Een nieuwe klas met een nieuwe juf. Hoezo, een kind op de proef stellen?

Ik heb nu nog even geen zin om uit te wijden over wat dit allemaal met mij doet. Ik heb er meer last van dan ik had gedacht. Dat verhaal komt de volgende keer wel, dit schrijven was al even lastig genoeg.

3 comments

Geef een reactie

  • Ik kan het me zo goed voorstellen, het is een hele overgang voor t kereltje! Mss is t een idee, dat je hem de eerste weken ’s middags thuis houdt? Heb ik de eerste 6 wkn ook gedaan destijds en daarna ging t prima! Sterkte voor jullie beide!

  • Oh man..! Niet leuk. Understatement.
    Het is sowieso een absurd drukke tijd, ja, met al die feestdagen – kinderen die daar hyper op reageren en elkaar dan lekker daarmee aansteken in de klas.
    Het is een leuke tijd, maar ook zeker een diepe zucht waard als het achter de rug is.
    En dan je jochie ’s ochtends achter te moeten laten… Al sluit ik me aan bij Dionne; ook in januari, of in februari, zou de overgang een fikse geweest zijn voor hem. Voor íeder kind. Een nieuwe omgeving, meedraaien in een ritme (met zijn eigen gebruiken) dat je je nog helemaal eigen moet maken, de drukte van een klas vol andere kinderen, sommigen al zoveel langer gewend.
    Het is weer eens de tijd, die er overheen zal moeten gaan. Maar lastig, om dat ook zo te proberen te voelen… X!

  • Wennen hè? Voor jou en voor hem. Veel ouders en kinderen hebben hier last van, zo heb ik begrepen. Het schijnt er bij te horen voor een grote groep mensen, maar dat maakt het niet minder lastig. Misschien troost het wel dat het niet aan jou ligt. Eigenlijk is het dus heel normaal dat zo’n grote overgang gewenning vraagt.

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: