Wie weet valt het mee…

Het lijkt erop dat het bijna een jaar geleden is dat ik in een taxi zat.
Ik had gehoopt dat het nooit meer zou hoeven, helaas.
Vandaag ben ik weer de l*l.
Ik ga/moet met de taxi naar het ziekenhuis.

Ik ga mijn shrink zien. Voor een kwartiertje shrink, ben ik ruim 2 uur van huis weg.
Als ik pech heb zit ik weer in de taxi met een oude gast die door zijn levensgevaarlijke rijstijl mijn straatvrees weer omhoog zal halen.
En ik ben ook niet zo dol mannen die me de gaten in mijn sokken lullen.
Vooral als die gesprekken gaan over zaken die me geen hol boeien.

Ik heb het wel zo ‘goed’ voor mezelf geregeld dat ik op de terugweg door de chef wordt opgepikt.
Dat scheelt me alweer een afschuwelijke taxirit.
Niet is zo vervelend voor mijzelf, de buren en mijn kinderen dat ik gutsend van het zweet en met gierende hartkleppen de taxi uitrol.
Dat is al een paar x gebeurt en daar heb ik slechte herinneringen aan.

Mijn therapeut mailde mij van de week haar bezorgdheid over die voorgenomen ‘taxirit.’
Of dat nu wel zo’n goed idee was??
Maar wat moet je dan?
Het is echt té ver lopen 🙂

No Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: