Duivels dilemma

Ik verwijderde mijn social-media accounts. Om mezelf te beschermen tegen de mededelingsdrang van mensen in crisistijd.

Ik zag mijn buren de afgelopen weken met corona boodschappen doen. Ik zag anderen ‘gezellige’ dingen ondernemen met hun kinderen in gebieden waar je de 1.50 meter niet kan handhaven. Iemand was trots op haar nieuwe nagels; want de nagelstyliste was ‘gewoon’ open.

Ik zag foto’s van verjaardagen voorbijkomen en nog zoveel meer. Ik irriteerde me kapot en kreeg spontaan een hekel aan bekenden, vrienden en buren cq kennissen. Gisteren sprak ik iemand op mijn tuin, ik houd een meter of 6 aan, die meedeelde ‘gezellig met haar zus te gaan shoppen.’ Moeders ligt net een week onder de grond, gestorven aan corona.

Mijn zoontje, echtgenoot en ik zitten al ruim 5 weken als brave burgers binnen terwijl ik niet eens de straat uit kan lopen zonder over de samenklittende buren te struikelen. Ik begrijp het niet. Het lijkt alsof iedereen de opgelegde maatregelen niet serieus wil nemen. Ik hoor het mensen zelfs hardop zeggen. Daar zakt mijn broek van af.

Social media is dus verleden tijd. Misschien zelfs voltooid verleden tijd. En met het verdwijnen van de social media verdwijnen ook een hoop mensen in real life, want ik ben echt teleurgesteld in de mensheid, en hoe ze omgaan met een crisis als deze.

Pesten – alvast een update

Dat berichtje van mij heeft wel wat teweeg gebracht gisteren.

School stuurde een pamperende mail. Ik heb hem geparkeerd. Eerst de praktijk afwachten voor ik reageer op de mooie woorden die er zijn gesproken. Ze beloven een boel, maar voordat ik met ze in gesprek ga – dat gaat sowieso gebeuren – wil ik weten hoe het de komende dagen gaat. Een gesprek heeft voor mij nu geen prioriteit omdat ik de mail en de praktijk naast elkaar wil leggen voordat we een gesprek gaan voeren.

Concreet is hun aanpak dat mocht er wéér een incident zijn; school het schoffie per direct naar huis stuurt voor de rest van de dag. Het klinkt allemachtig prachtig maar ik moet het eerst zien gebeuren.

Mijn kind heeft er geen vertrouwen in dat er voor hem wat gaat veranderen. Het schoffie is volgens hem een ‘echte pestkop’, ondanks de gesprekken die in de ochtend plaatvonden was er in de pauze wederom een incident waar schoffie niet naar huis is gestuurd maar wel moest nablijven.

Het lijkt er op dat er een soort van beweging in het verhaal zit. Dat is prima. Mijn signalerende taak zit er voor de komende dagen op. Iedereen is geïnformeerd, er is een strategie bepaald en nu wacht ik de resultaten af.

Jammer dat de ouders die met gepeste kinderen thuis zitten de spreekwoordelijke keutel hebben ingetrokken. Het is waarschijnlijk allemaal heel fijn dat ik de ijzers uit het vuur heb gehaald en nu hopen ze mee te kunnen liften op de vervolgstappen zonder dat ze kleur hebben bekend.

Jammer. Maar het verbaasd me ook weer niet. Het is wel een gemiste kans want de ouders van de schoffies staan open voor gesprekken met alle betrokkenen.

Ik ga zeker verder onderzoek doen naar het pestbeleid op school en wie er de aangewezen personen zijn die zich daarmee bezighouden. Vreemd dat ik een mail krijg van de juf en dat het verder blijkbaar onder pet wordt gehouden.

Dat zullen we nog wel eens zien dan.

Pesten

Mijn jongste wordt gepest op school. Hij is niet de enige in de klas die wordt gepest. Hij is één van de velen. Voor de duidelijkheid: hij is net 9, de rest van zijn klas is wat jonger.

Nu heb je pesten en pesten. In zijn geval gaat het om duwen, trekken, schoppen, knijpen en af en toe in zijn geslachtsdelen worden geknepen.

Ja, dat lees je goed.

Vorige week kwam hij thuis met het verhaal dat er weer wat was gebeurt, ook werd ik door andere ouders geïnformeerd over incidenten inzake mijn kind wat hij mij niet had verteld. Ik was verdrietig en boos dat juist hem dit moet overkomen, het is zo’n zachtaardige goedzak en vrolijk mannetje, misschien ook de reden van het pesten.

Ik deed wat onderzoek op social media om erachter te komen wie de ouders waren en stapte vrijdagavond op de fiets om ze een bezoek te brengen. Echtgenoot was niet enthousiast over mijn actie om de ouders te gaan bezoeken maar ik had voor mijn gevoel geen andere keus dan het bij de bron te melden om zodoende te bewerkstelligen dat het stopt!

De ouders waren verrast, niet geheel verrast want ze hadden wel eens wat gehoord op school maar net die week, te horen gehad dat het allemaal prima ging.

Ik zat er een poosje te praten met de ouders en met het schoffie zelf. Ik bleef vriendelijk en praatte met hem over zijn favoriete voetbalclub en voetballer. En ik vertelde hem dat ik niet kwaad op hem was. Dat was een leugen maar leek me wel verstandig. Hij barstte namelijk in huilen uit na mijn verhaal over het leed wat hij veroorzaakt. De priemende blikken en lastige vragen die zijn ouders hem daarna stelden hadden hem van een grote jongen in een klein hoopje mens doen veranderen. Voor mijn gevoel zat mijn taak erop en mochten zijn ouders er verder mee aan de slag.

Maandagochtend bood hij zijn excuses aan en sloot het af met een handdruk. Mooi! Fijn dat het voor nu even opgelost lijkt. Ik zeg ‘voor nu’ want deze jongen heeft een rugzak en is in onderzoek voor medicatie en therapie. Zolang dat niet onder controle is blijft het een ongeleid projectiel die niet mijn zijn emoties kan omgaan.

Ondertussen had het andere schoffie zich gemeld bij mijn kind en ook zijn slag geslagen. Maandag en dinsdag werd mijn jongen geschopt en in zijn gezicht geslagen ook werd hij weer een paar x in zijn kruis geknepen.

Echtgenoot -ook MR lid- stuurde gisteren een email naar juf en naar de directeur. Want hoe kan het nu toch dat zoveel kinderen in de klas gepest worden en school niets doet? Misschien krijgen we vandaag een antwoord.

Annyway: ik stuurde vanmorgen een Whatsappje naar de moeder van schoffie 2. Ik legde het verhaal uit wat er was gebeurt en dat ik niet de enige ouder ben dit hier tegenaan loopt en sloot af met ‘ dat we ons grote zorgen maken.’

Ook nu een positieve reactie, zij was niet op de hoogte gesteld door school en had geen idee wat er speelde en kon ook niet geloven dat mijn verhaal waar was. Haar zoon was namelijk een lieve jongen. Niet veel later kreeg ik een bericht dat ze erover gepraat hadden, dat hij alles had toegegeven, zich schaamde, excuses zou maken enz enz. Ik hoor het straks wel of dat ook is gebeurt.

Lang verhaal kort: wat ontzettend kloterig dat er al zo jong zoveel getreiter is tussen kinderen. Ook waardeloos dat school zich hier met een Jantje van Leiden vanaf maakt. De juffen nemen het waar en zullen er in de klas meteen op moeten anticiperen is mijn idee. Dat dat niet gebeurt is voor mij een goede reden dit tot de bodem uit te zoeken.

Ik ben opgelucht dat ik het met de ouders heb besproken en dat de schoffies het nu weten dat ze in de gaten worden gehouden, maar ik maak me nog steeds zorgen over de toekomst. Want ook al heeft je kind een rugzak, dat houdt niet in dat hij de boel mag terroriseren. Het staken van leraren schijnt ook met deze problematiek te maken te hebben. Dat er veel rugzak kinderen in het regulier onderwijs zitten die daar niet op hun plek zijn maar op scholen horen voor speciaal onderwijs.

Ondertussen is het best een probleem wat voor mijn kind nog wel eens verstrekkende gevolgen kan hebben.


Beveiligd: Voicemail

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Hoe wrang

Vorige week schreef ik over vrijwilligerswerk in het hospice en amper een paar dagen later was ik met mijn schoonmoeder in een hospice en op de kamer waar mijn allerliefste schoonvader morgen (maandag) wordt opgenomen. Hoe wrang en overwacht kan het leven lopen.

Het gebeurde de dag na mijn vorige blog. Schoonpapa werd met grote spoed door brandweer het huis uit getakeld en enkele uren later hadden wij een slecht nieuws gesprek op de spoedeisende hulp.

Mijn verjaardag afgelopen week ging dan ook geruisloos voorbij. Wel gingen echtgenoot de jongste en ik op zoek naar Elanden in natuurpark Lelystad. En ik heb ze gezien! een mannetje en één van zijn dames. Hij was prachtig en ik heb ervan proberen te genieten. Ik schreef eind september dat de jongste mij een Eland voor mijn verjaardag wilde geven, wij waren er toen nog niet van op de hoogte dat er Elanden zijn in Nederland!! ik was dan ook verbijsterd toen ik hoorde dat ze hier bijna in de achtertuin wonen 🙂

Ik kreeg van de huisarts een middel tegen Migraine. Laten we hopen dat ik het niet nooit nodig heb.

De huisarts vermoed dat ik spierreuma heb, ik moest bloed laten prikken en hoor deze week de uitslag. Daar schrok ik wel een beetje van al was hier al eerder sprake van. Google – ja ik weet het, niet slim- vertelde me dat prednison hier het medicijn voor is. En dat schijnt zo goed aan te slaan dat je bij wijze van spreken al binnen een paar dagen weer loopt als een kievit. Dat vooruitzicht staat me wel aan, of dat ook zover gaat komen weet ik niet want dit medicijn heeft ook ontzettend veel vervelende bijwerkingen. Ik heb ook Diabetes maar slik nog geen medicijnen. Ik ben een diabeet op dieet, zo gaat het al jaren goed maar ik ga langzamerhand wel de kant op dat ik een pilletje het gaan slikken. Prednison heeft een hele slechte invloed op diabetes.

Ik had dus beter niet kunnen gaan googlen maar aan de andere kant wil ik ook niet voor verrassingen komen te staan al ik de dokter deze week spreek.

Spannende week voor ons allemaal.

xx

Tenenkrommend

Wat een afschuwelijk gesprek heb ik achter de rug met de steunouder. Bij binnenkomst werd er meteen geroepen dat ze heel erg gekwetst en vernederd was en dat ze er HELEMAAL klaar mee was overal de schuld van te krijgen. Ohwja, ze was héél erg kwaad op mij. Het enige wat in me opkwam was dat ze de druk aardig aan het verhogen was door deze uitspraken. De non-verbale communicatie liet een zenuwachtig persoon zien die wat wit weg getrokken was en daarbij geen oogcontact durfde te maken. Best wel vreemd als je bedenkt wie deze shitzooi over zichzelf had afgeroepen.

Lees hier door welk bericht dit allemaal is begonnen.

Het gesprek ging van start; ik begon want per slot van rekening had ze géén idee wat er aan de hand was. Feit wil dat ik na ieder 3e woord wat ik sprak werd onderbroken en er meteen gereageerd moest worden, en dan niet op een normale grote mensen manier, maar op een hysterische manier met wijzende vingertjes.

Ik heb dus mijn verhaal niet eens kunnen afmaken laat staan goed kunnen beginnen. Ze was hysterisch boos en hing regelmatig over de tafel naar mij toegeleund om haar woorden kracht bij te zetten. Ik was daar totaal niet van onder de indruk. Sterker nog, ik had zin om haar flink op haar bek te slaan. Zodat ze tenminste die woeste bek zou houden. Dat mensen een ander niet laten uitpraten vind ik zo onfatsoenlijk en onprofessioneel.

Ik daarentegen was ondanks een verhoogde hartslag en een sluipende hyperventilatie de rust zelve. Ik had afgesproken met echtgenoot dat- ondanks dat ik heel vilein kan zijn – zou inhouden. For gods sake! we zijn volwassen mensen, toch?

Al met al waren we pas 10 minuten onderweg waarbij al heel wat drama mijn kant op was gekomen en ik mijn zinnen niet kon afmaken. Blijkbaar vond ze het ook nodig mij te beledigen: ik zou dom zijn, ik had geen fatsoen, ik zou maar eens in mijn omgeving moeten vragen of er überhaupt wel mensen waren die me aardig vonden.

Oh……ja………en dat ik mijn medicijnen maar weer moest gebruiken!!

Jaja…ze durfde dit gewoon te zeggen. De hufter, de miserabele klootviool. Er werd nog meer mijn kant op gegooid, dat ik na een paar minuten geen andere uitweg meer zag dan mijn boekje met aantekeningen dicht te slaan en op te merken dat dit dus de reden was dat mensen die kinderloos zijn met een kinderwens niet geschikt zijn als steunouder ( Ik had dit ergens gelezen in de reacties op mijn verhaal van eerder en vond het een briljante samenvatting)

Dat was dus het moment dat ze inderdaad de kuierlatten nam en zwaar ademend en huilend de deur uitliep en in een hoekje van het pand is gaan staan. Had die pokketrol nu echt gedacht dat ze mij straffeloos kon blijven beledigen?

Dan. heb. je. aan. mij. echt. een. verkeerde.

Ik heb vervolgens nog een stief kwartier met de coördinator gesproken over wat er hier nu was voorgevallen. De coördinator had dit niet verwacht. Ik wel. Het was voor ons tweeën wel duidelijk dat het doek definitief was gevallen in dit sprookje. De coördinator merkte op dat het haar speet dat ik dit mee had moeten maken. Ja. Dat vond en vind ik zelf ook. What the fok zeg, ik heb toch al genoeg aan mijn kop?! En daarmee bracht ik nogmaals het punt naar voren dat dit drama helemaal niet plaats had hoeven vinden als er een betere screening was geweest. Ze gaf aan dat dit een punt zou worden wat verder in het team besproken zou gaan worden.

Ook wilde ze nog weten of er van mijn kant ruimte was voor verder contact tussen mijn kind en de steunouder. Ik vroeg haar hetzelfde: of zij in deze situatie haar kind nog zou toevertrouwen aan dit persoon. Had ze geen antwoord op. Ik wel. FORGET IT! dit soort piepels kan ik missen als kiespijn.

Het heeft een poosje geduurd eer ik thuis weer een fatsoenlijke hartslag had. Het was allemaal toch wel erg heftig om mee te maken ook al raakte het me emotioneel niet erg. Het is wel vervelend om zo uit elkaar te moeten. Ik had het liever anders gezien, dat mijn kleine vriendje nog jaren deel had uit kunnen maken van hun leven en ze daardoor ook veel plezier zouden blijven hebben van hem en zijn kinderlijke streken. En dat ik uiteindelijk had gekregen waar wij op hadden gehoopt: een steunouder die er zou zijn voor mij en mijn kind in een lastige periode. Nu zit ik zonder steunouder en ben ik ook nog eens tot op het bot gekwetst door deze hysterische trut en haar egoïstische en egocentrische karakter.

Wat een KUTWIJF! Zo. fijn dat ik hier zonder onderbreking gewoon mijn verhaal heb kunnen doen 🙂

xx

Iemand een idee?

Laatst blogde ik positief over Steunouder, maar dat is ondertussen verandert.

Stiekem waren er bij mij wat irritaties ontstaan over onze steunouder. Maar dankbaarheid overheerste dus zag ik het maar door de vingers. Zin in een confrontatie had ik ook niet dus mailde ik mijn gedachten naar het contactpersoon maar hield het verder voor me.

Maar zoals iedereen wel zal herkennen is dat als je niet goed in je vel zit, je draagvlak wat betreft energieslurpende mensen/situaties ook op scherp komt te staan. Onze steunouder was verre van flexibel. Van het vaste dagdeel per week werd niet afgeweken. Voor mij soms wat lastig maar niet onoverkomelijk.

Maar nu begon dit persoon zichzelf uit te nodigen voor bezoekjes aan huis. Dat is voor mij in mijn toestand absoluut onmogelijk. Ik doe me altijd beter voor dan ik me voel en dat begint me aardig de kop te kosten. De afgelopen weken had ik absoluut geen zin in chitchats met wie dan ook. En zoals ik me me nu voel is bezoek absoluut zinloos. Ik heb geen zin om mijn clownsgezicht op te zetten en naar monologen te luisteren over onderwerpen die me op dit moment de reet kunnen roesten. De laatste keer dat ze hier was zat ze op mijn bank te huilen en heb ik een peptalk proberen te houden die ongeveer een half uur heeft geduurd. Het voelde voor mij als de omgekeerde wereld, alsof ik van vraagouder was verandert in mantelzorger.

Even terug naar het begin. Ons contactpersoon gaf als tip dat ik mijn grenzen moest gaan aangeven, per slot van rekening doet de andere partij dat ook.

Het verhaal ging als volgt:


Duszzz….verder heb ik hier niks meer mee gedaan.

Iemand van jullie een tip om hier verder vorm aan te geven?

Ik hoor/lees het graag.
XX



Reumatoloog?

Ik loop al een behoorlijke tijd rond met rugklachten. Ik ben daar -toen ik begin twintig was-lang geleden dus, door een sportarts voor behandeld en met vlagen kwam de pijn weer terug maar zakte ook altijd weer weg.

Tot nu dus. Na anderhalf jaar aanmodderen was ik de pijn zo giga zat dat ik naar de huisarts ben gegaan. Hij gaf me pijnstilling en vertelde daarbij dat als de pijn met twee weken niet minder was ik een rugfoto zou moeten laten maken waar ook een reumatoloog zou moeten meekijken.

Dat had ik niet aan zien komen, ik verwachtte dat ik naar een Cesartherapeut of fysiotherapeut zou moeten maar dat er een reumatoloog aan te pas zou komen was nieuw voor me.

De pijnstilling werkt redelijk goed, de scherpe kantjes worden weggenomen maar de pijn is niet weg. Dus vanmorgen naar het zknhs voor een aantal foto’s van mijn wervelkolom en bekken.

Woensdag kan ik de huisarts bellen voor de uitslag van de foto’s en wordt er een vervolgplan gemaakt. Ik heb al wat gegoogeld en ik word niet blij van wat ik lees. Ik ben natuurlijk geen dokter maar als je op SI gewricht en reumatoloog googled dan kom je hier uit.

En als ik dat allemaal op me in laat werken dan zie ik erg veel overeenkomsten.

Wordt vervolgt.

Maart 2019

En voor je het weet is er bijna een jaar voorbij gegaan zonder te bloggen. Hoe was dat? Eigenlijk best ok. Af en toe voelde ik wel een gemis maar meestal ging dat gevoel snel weer weg.

Godzijdank had ik mijn complete blog gekopieerd naar deze plek waardoor hij alsnog te bereiken is, en alles terug te lezen valt.

Er is genoeg gebeurt om lekker over te bloggen, dus wie weet ben ik hier snel weer terug.

liefs!

Autsjjjj

Waar je beslist niet wilt zitten met je vinger is in de bek van een Mechelse herder. Toch zat mijn duim daar klem vrijdag. En dat alleen omdat we tegelijkertijd een stokje wilde oppakken. Helemaal per ongeluk maar ik raakte wel gewond.

Mijn nagel is volledig kapot en dat doet verrekte zeer 🙁
En zo hadden we die middag een belangrijke afspraak waarbij ik met de ene vinger in het verband zat en met de andere arm in de folie van mijn tattoo, lekkere binnenkomer 🙂

Ondanks dat hebben we vrijdag ook een boel geregeld voor zaken die eraan zitten te komen, zoals de operatie van echtgenoot direct na de Pasen.

Ik boekte bijvoorbeeld een kamer in een hotel in A’dam, al had ik een B&B ook wel heel leuk gevonden, helaas zat er geen één in de buurt. Ik ga er in mijn eentje overnachten, leuk maar ook spannend. De Takkies laten we thuis maar mijn hond gaat in een pension. Wel twee dagen en nachten, zal haar niet meevallen. Als er een hond verlatingsangst heeft is zij het wel.

Nood breekt wet, zeg ik maar 🙂