• z'n gangetje

    Nieuwe week

    Het viel me een partij tegen zeg, dat waken. Echt niet normaal. Niet door de lieve mevrouw waar ik was of het huis waar ik de nacht doorbracht. Nee, niks van dat. Het stil zitten, uren zitten op een stoel. Ik vind dat lastig.

    Ik werd ontvangen door een alleraardigst man, dat was de zoon, hij was de pensioengerechtigde leeftijd net gepasseerd. Hij zou blijven slapen op de logeerkamer. In de woonkamer stond helaas geen televisie. Dat is hier in de contreien vrij normaal. De iPad was opgeladen en ik had diverse series gedownload. Toch ontkom je er niet aan dat je brandende oogballen krijgt, daar is weinig tegen te doen.

    Tijdens één van de dieptepunten van de nacht keek ik op de klok en zag dat het pas 01:30 was. Nog.ruim.5.uur.te.gaan. De moed zakte me spreekwoordelijk in de schoenen. Ik viel een paar keer weg, at wat meegenomen brood, kauwde op dropjes en dronk meegenomen 7up. Ik ben een goedkope gast wat dat betreft, ik neem alles zelf mee.

    Sommigen van ons doen het er gewoon ff bij naast een betaalde baan. Ik vind het knap. Het waken an sich is niet moeilijk of lastig. Je houdt iemand- vaak een ouder persoon- gezelschap. Mensen die doodgaan zijn bang om alleen te zijn. Soms willen ze met je praten, soms willen ze gewoon wat te drinken en soms is het weer wat anders. Vaak willen ze gewoon slapen en als ze wakker worden even contact met je. Vaak brengt de nacht onrust met zich mee, onrust door het proces van doodgaan, maar ook onrust die hoort bij de laatste fase waar ze inzitten; levensvragen die gaan leven, dingen die ze nog hadden willen doen etc etc.

    Het was de eerste keer na het overlijden van mijn schoonvader dat ik in de buurt was van een stervend persoon. Dat was confronterend. Er hangt een soort van ‘geur’ om ze heen. Die herkende ik en ik was even terug in de maand december. De maand die de boeken ingaat als de lastigste maand ever. Ik houd niet van die geur, en ik houd ook niet meer van de maand december.

    Mooie brug naar waar ik wel van hou en dat is van de maand februari. Alleen al om het feit dat ik mijn voorgezaaide tomatenplantjes op zie komen zetten. Ik weet het. Ik ben erg vroeg maar het klimaat verandert en aangezien het zo mild is probeer ik eerder te beginnen dan gebruikelijk is. Februari bracht ook al hooikoortspillen met zich mee, het lijkt erop dat ik op de maanden december en januari na, alle maanden met enig regelmaat pillen moet slikken om de hooikoorts verschijnselen te bestrijden.

    Hier waren ze net gezaaid maar nog niet uitgekomen.

  • z'n gangetje

    Retraite en slaappillen

    Ik schreef me deze week in voor een Body en mind (Qi gong) retraite tussen de Ze.n mon.niken. Een plek waar ik in het verleden vaker ben geweest. Een weekend resetten en weer even terug bij de basis waar ik al zolang mee bezig ben. Hopelijk wordt het de eerste van vele die in de toekomst zullen volgen.

    Qi gong (vereenvoudigd Chinees: 气功; traditioneel Chinees: 氣功; pinyin: qì gōng, Japans ‘kiko of ki-ko’) (uitspraak: tsjie ghong) is een onderdeel van de Chinese leer, die men zich aanleert om de lichamelijke en geestelijke gezondheid te behouden en te verbeteren.
    Qi-gongoefeningen zijn meestal opzichzelfstaande oefeningen waarbij men de lichaamsdelen volgens een voorgeschreven patroon beweegt, en deze bewegingen enige malen herhaalt, alvorens men naar een volgende beweging overstapt. Een qi-gongoefening kan ook statisch zijn, waarbij een staande of zittende houding langere tijd wordt aangehouden. Verder wordt de nadruk gelegd op ademhalingsoefeningen.
    Het herhaaldelijk bewegen en correct ademhalen wordt geacht de stroming van qi (levensenergie) in het lichaam positief te beïnvloeden. Elk lichaamsdeel (met de nadruk op interne organen) wordt geacht een zekere mate van qi te hebben. De qi in alle lichaamsdelen is, als ze gezond zijn, in balans. Door het uitvoeren van de qi-gongoefeningen poogt men deze balans te onderhouden of te herstellen.
    Bron: wikipedia

    En ik stopte onbedoeld met een sluimerende verslaving. Het begon een paar jaar terug met af en toe een slaappilletje maar de laatste 2 jaar slikte ik ze dagelijks voor het slapen gaan. En tot volle tevredenheid. Ik kreeg van artsen wel eens de vraag of ze nog wel werken – de werking schijnt bij dagelijks gebruik af te nemen. En ik werd vaak op de feiten gedrukt dat ze verslavend zijn. Dat gegeven spookte regelmatig in mijn hoofd rond. Want ergens van afhankelijk zijn is niet zo mijn ding.

    Afijn, lang verhaal kort. Vorige week viel ik in slaap zonder een pilletje. En daar was ik heel erg blij mee. De volgende dag leek het me goed om nog eens te proberen of het me weer zou lukken. En ook die dag ging het goed. Nu zijn we al dik een week verder en ik heb ze niet meer aangeraakt. Of die verslaving nu tussen je oren kan zitten of niet; ik kan alleen maar zeggen dat ik opgelucht ben dat ik ze niet meer nodig heb.

    Mijn lieve schoonvader is op de eerste dag van dit jaar overleden. De maand december was dan ook een maand om nooit meer te vergeten en dat bedoel ik niet positief. Het was een slopende maand waar de stress rondom alles zo heftig was dat ik bang was dat ik eronderdoor zou gaan. Maar het is voorbij. de rust is wedergekeerd. Al staan de familiebanden wel op een heel laag pitje. Er zal veel tijd overheen gaan willen wij weer wat sympathie kunnen opbrengen voor sommige familieleden.

    Maar nu met volle kracht positief vooruit. Voor het eerst in 10 jaar ben ik in de maand januari positief gestemd.

    Jullie nog goede voornemens?

  • z'n gangetje

    Lekker bezig

    Vorige maand heb ik mijn handtekening gezet onder een abonnement bij een sportschool. Ik heb weer iets kunnen afstrepen van mijn to-do lijstje. Het jaar 2019 is tot nu toe een heel fijn jaar voor mij geweest. Het voelt alsof ik langzamerhand mijn leven weer op de rails krijg. Het zal nooit meer worden wat het ooit was, maar of dat nu zo’n ramp is……nee, beslist niet.

    Ik heb zo mijn ……hoe zal ik het noemen…..aandachtspunten als het gaat om energie verdelen op de dag. Ik moet niet teveel willen of teveel doen op een dag. Het zou ook fijn zijn als ik geen last meer zou hebben van stress, daar doe ik het namelijk heel slecht op. Helaas zit het leven vol stressmomenten.

    Ik zit nu op het punt waar ik nooit meer van gedacht had dat het er zou komen. Naast mijn huis waar ik zolang binnen heb gezeten is mijn wereld naar buiten verplaatst in de zin van het werken als vrijwilliger in het Hospice en waken in de thuissituatie, mijn grote tuin en mijn kippen en een strak regime als het gaat om het sporten, 4x in de week een uur naar de sportschool.

    Veel meer te wensen heb ik niet, heb ik ook niet gehad. Ik heb thuis ook nog genoeg te doen ik ben per slot van rekening een hobbykok en wil dat een level hoger tillen, door meer uitdagingen te zoeken als het gaat om kooktechnieken. En er is nog een jochie van 9 jaar die de nodige aandacht krijgt. Oh….en laten we die harige vrienden niet vergeten waaronder mijn grote zwarte vriendin, de Mechelse herder die denkt dat ze een teckel is 🙂

    Tegen alle verwachtingen in is mijn schoonvader nog in leven. Ondanks de slechte vooruitzichten en het staken van eten en drinken is het niet te bevatten dat hij gewoon lief blijft zwaaien als we binnenkomen of weggaan. Pijnlijk is het ook, het proces van sterven wat we van dichtbij zien en wat zo gemeen en mensonterend is. Vanaf het moment dat hij in het Hospice is beland zijn onze verjaardagen en worden onze kerstdagen sober gevierd. Er is wat mij betreft geen reden tot feest zolang hij nog onder ons is.

    Deze week kreeg ik ook de uitslag van het bevolkingsonderzoek, alles was prima. Ondanks dat het een routineonderzoekje was, leverde het me veel stress op. Allerlei doemscenario’s hebben me beziggehouden de laatste weken. Het jaar 2019 was het jaar van de positieve verandering en met alle pech waar ik door wordt achtervolgt zou een andere uitslag wel heel zuur zijn. Ben benieuwd wat 2020 voor me in petto heeft 🙂

    liefs xx

  • z'n gangetje

    Weekend

    Ik kreeg een poosje terug van de huisarts een middel voor migraine (sumatriptan), de vriendeljke medewerkster van de apotheek had me van de bijwerkingen op de hoogste gesteld dus ik was beetje huiverig.

    Maar goed, als het zich aandient dan moet je òf de bijwerkingen voor lief nemen of de tijd uitzitten van een aanval. Ondanks dat ik er al vanaf mijn jeugd last van heb – de laatste tijd vaker – heb ik er nooit met de huisarts over gesproken. Maar gisteren was het zover, net na de middag lag ik op bed te hopen dat de pil zou werken. Dat was het geval, mazzelaar die ik ben, na een uur was de pijn volledig weg. Was ik jaren terug maar naar de huisarts gegaan…maar dat is achteraf praten. Voor nu fijn dat ik er wat voor heb, zal het voortaan standaard met me mee slepen. Van blijdschap deed ik nog net geen dansje, het scheelde weinig. Zo blij dat ik was dat er iets bestaat waarmee ik die dekselse koppijn kan weg toveren.

    Dat dansje hield trouwens al vlot op na het zien van de post. Ik mag voor het bevolkingsonderzoek borstkanker verschijnen. Snap het niet, want het is voor vrouwen van 50 toch? ik ben net jarig geweest en word volgend jaar pas 50. Met het verhaal van blogger Juultje nog vers in het hoofd zie ik er uiteraard tegenop. Niet alleen voor een eventuele slechte uitslag maar ook voor het pletten van je tiet(en). En is het nu iedere 2 jaar? dacht dat het om de 5 jaar was.

    Iemand tips voor dit onderzoek? het is al over drie weken 😬

    XoXo

  • z'n gangetje

    Hallo herfst

    Ik hing afgelopen week gordijnen op in de woonkamer. Het was lastig kiezen, ik wilde fluwelen/velours gordijnen en de keuze was niet zo hele reuze bij de Ikea. ik twijfelde tussen heel licht roze en okergeel. Het werd okergeel. Ik houd van de warmte die de kleur uitstraalt. En we moeten het ons toch wat comfy maken nu het kouder wordt. Een warme woonkamer doet wonderen voor mijn humeur.

    Mijn humeur is best redelijk te noemen op het moment. Ik dwong een afspraak af met mijn oudste en na lang sputteren kwam het ook daadwerkelijk tot een ontmoeting. Ik hoorde met open mond een aantal ontwikkelingen aan die ik niet goed aan had zien komen, laat staan verwacht. Ik heb een aantal zaken rondom haar een plekje kunnen geven en dat geeft rust en het maakt me ook minder emotioneel.

    Ook ging ik vijf weken lang iedere week naar een cursus waar ik drie lange uren met een leuke groep vrouwen de lesstof in de praktijk bracht – als in rollenspellen- ik vond het heerlijk om tijdens die uren met een groep vrouwen te zijn waar ik me sterk mee verbonden voel. Het gaat me zwaar vallen om deze week afscheid van ze te nemen. Ik zit er sterk aan te denken mijn vrijwilligerswerk naar de stad hier in de buurt te verplaatsen zodat ik me nog eens in kan roosteren met ze en een dienst met ze kan draaien. Ik was van harte welkom, deze week ontvang ik het certificaat en zal ik het nogmaals bespreke

    En ik heb me opgegeven als leesouder op school. De afgelopen jaren heb ik me ver van dit soort dingen vandaan gehouden maar ik wil met de jongste dingen anders gaan aanpakken. Ik heb er nu ook wat meer ruimte voor en niet te vergeten energie. Misschien is het helemaal niets voor mij maar dat weet ik nu nog niet. Ik ga het gewoon proberen en we zien wel.

    Nu de maand oktober bijna aanklopt is ook mijn verjaardag in zicht. Er wordt hier thuis al druk gefluisterd over kadootjes. De jongste zou het wel leuk vinden om een Eland op te halen in Zweden en hier in de tuin te zetten. Een droom zou uitkomen voor mij maar passen doet het niet. Ik woon per slot van rekening in de binnenstad met een tuin ten grote van een postzegel. En dan heb ik het nog niet over de praktische bezwaren van een Eland in Nederland 🙂

    tot snel xx