• Dagelijkse beslommeringen

    Switchen

    Het pesten is gewoon nooit gestopt op school. De gemaakte afspraken van het vorig schooljaar zijn niet serieus opgepakt door de nieuwe leraren.

    Na het zoveelste incident is de maat vol. Wij zochten een andere school uit. Een kleinere school ook redelijk dicht bij huis.

    Het switchen is alleen niet zo makkelijk als ik had gehoopt. Nieuwe scholen zitten niet te wachten op kinderen zoals de mijne. Dat hij verder geen pestgedrag vertoond maakt niet uit. Er zitten blijkbaar teveel kinderen met een rugzak op de basisschool en daar hebben ze de handen vol aan. Een nieuw kind in een bestaande klas plaatsen werkt ook onrust in de hand.

    Ik nam het heft in handen omdat ik het vermoeden had dat ik dat wel aankon. Ik sprak met de directeur van de huidige school en ging het gesprek aan met de directeur van de eventuele nieuwe school. Ook sprak ik lang met de schuldbewuste leerkracht.

    Het doet wat met me. Ik kan hier lastig mee omgaan. De betrokkenen spreken mooie woorden en doen veel beloftes, maar mijn vertrouwen is weg. Ik merk dat ik het lastig vind om medeleven te voelen voor de leraren. Dat je als leerkracht niet alles ziet snap ik heus wel. Maar als wij je dan een mail sturen en je beantwoord deze niet dan is dat slordig.

    Morgen hebben we weer een gesprek en zullen er knopen worden doorgehakt, ik ben er wiebelig van. Ik hoop dat het snel opgelost wordt zodat iedereen verder kan.

  • Dagelijkse beslommeringen

    nieuwe week

    Ik belde naar de huisartsenpraktijk maar strandde bij de assisente. Ze zou in overleg gaan met de huisarts of er een afspraak gemaakt kon worden, of ik daar voor wilde terugbellen. Na het ophangen bedacht ik me dat de huisarts vast betere dingen te doen had dus ik heb niet terug gebeld.

    Een tuinbuurman kocht een aantal weken een aantal kippen maar verzaakt ze op te halen. Iedere keer als ik hem spreek zegt hij dat het nog even gaat duren. Volgens mij zit ik nu al 7 weken met zijn beesten opgescheept en daar baal ik van. Vanmiddag keek hij weer eens in het hok en besloot dat de kippen die hij had uitgezocht niet meer voldeden aan zijn verwachting en dat hij er anderen voor uit wilde kiezen. Ik voel me lichtelijk in het pak genaaid.

    Ik woon al een aantal jaren in een beklemmende cul-de-sac. Zolang iedereen zich houdt aan de regels-die niet-op-papier-staan is het best te doen. De afgelopen weken bracht ik wat teveel tijd met de buurtjes door, een ernstige ziekte, verbouwingen en irritaties verbinden en nodigen uit tot gesprek. Een gezellige BBQ in de straat maakte het alleen maar gemoedelijker. Maar het heeft ook veel, en dan overdrijf ik niet, onderlinge irritaties en bemoeienissen en ruzies bloot gelegd. Met terugwerkende kracht heb ik spijt dat ik iedereen heb aangehoord. Want man-o-man wat speelt er een hoop, en ja, ik had het liever allemaal niet geweten. Hoogstwaarschijnlijk ben ik nu onderwerp van gesprek omdat ik mijn voordeur vuurrood heb geverfd. Je weet wel, dat rood wat je ook wel ziet op Japanse bruggetjes in Zen tuinen. Zie de foto hieronder.


    Tussen alle monumentaal grijs/groen en blauw geschilderde voordeuren springt de mijne er uit. En ik houd ervan. Een stuk tekst die ik vond over rode voordeuren……..

    Het is algemeen bekend dat de kleur rood, in China, de kleur van geluk is. Ieder jaar met het Chinese nieuwjaar, worden duizenden deuren in een rood jasje gestoken. Dit zou de inwoners, volgens een oud geloof, geluk en nieuwe energie geven voor het komende jaar. Volgens de principes van Feng Shui, trekt een aantrekkelijke ingang tot je huis of tot elk ander gebouw, goede en positieve “Chi” (levensenergie) aan. Als de voordeur aantrekkelijk is zal deze de “Chi” aanmoedigen om naar binnen te komen.

    Diep in mijn hart weet ik dat ik door het rood verven van mijn voordeur onrust heb veroorzaakt in de cul-de-sac, en het heeft me er ook wel even van weerhouden om het door te zetten. Ik ben alleen ook van mening dat het goed is om je eigen gang te gaan. Je kan het toch nooit iedereen naar de zin maken.

    Maar bovenal kan ik wat “chi’ ontzettend goed gebruiken, dus mocht het in China werken dan hoop ik dat het ook mijn voordeur binnen gaat. Oh….en als het mijn voordeur niet kan vinden dan is er ook nog mijn rode achterdeur, schuurdeur en poortdeur 🙂 Ik heb het zekere voor het onzekere genomen.


  • Dagelijkse beslommeringen

    Situatie updates

    Voor je het weet is het voorbij: een hittegolf het moestuin seizoen en de vakantie periode. Mijn donkere periode voelt ook alsof het achter me ligt maar helaas zijn er paar mensen in mijn omgeving die er anders over denken. Ik neem ze serieus en ze hebben gelijk. Helaas.

    In de donkere tunnel loop ik niet alleen. Ik heb mijn hond dichtbij me en ze doet precies waar ze in getraind is en waar ze goed in is. Al het geld wat er in haar gestoken is is het meer dan waard. De mensen die me daar in het verleden bij geholpen hebben ben ik eeuwig dankbaar.

    Nu ik het postcrossen fanatiek heb opgepakt stromen de kaarten bijna dagelijks binnen. Het is leuk om een perfecte kaart te vinden voor de ontvanger, daarnaast beschik ik sinds kort over hele leuke stickers waar ik de kaarten mee op begin te leuken. Het verschaft me plezier om er mee bezig te zijn, en het ontvangen van kaarten is nog leuker. En is het niet wonderlijk dat een klein stukje papier duizenden kilometers reist naar alle uithoeken van de wereld en uiteindelijk bij de ontvanger aankomt?

    Ook ging ik na 9 maanden naar de kapper. De laatste keer dat ik er was had ik een kort en pittig kapsel maar dat was een zomercoupe en mocht gezien de winter weer wat aangroeien. Nooit kunnen vermoeden dat ik zolang met mijn wintercoupe zou doen. Lang leven elastiekjes. Het is ondertussen weer heerlijk fris en fruitig geknipt en de elastiekjes kunnen de kast weer in. Het viel me op dat hier niet met mondkapjes wordt gewerkt. Ook niet op de eerste hulp waar ik een poosje geleden was. De enige die hier mondkapjes draagt is mijn tandarts, maar dat deed hij pre-corona ook al 🙂

    Hoe gaat het met jullie?

  • Dagelijkse beslommeringen

    Die aap lijkt op je oma

    Ik groeide op in een gezin waar racisme hoogtij vierde. Mijn ouders waren en zijn tot op heden vreselijke racisten. Als kind had ik het er moeilijk mee wat ze allemaal zeiden over andere mensen.

    WW2 en met name HItler en zijn gruwelijke kameraden kwamen bijna dagelijks ter sprake. Ik heb er vaak over gesproken tijdens mijn therapiesessies de afgelopen jaren. Het doet wel wat met een mens als je opgroeit tussen zulke figuren.

    Mijn ouders en hun kinderen hebben nauwelijks meer contact. 1 van hun kinderen trouwde met een Chinees/Surinaamse en een ander kind ging na de scheiding aan de wandel met een Marokkaanse schone.

    Ik zelf trouwde met een Surinamer. Het lijkt erop dat wij als kinderen toch ons verstand hebben gebruikt in tegenstelling tot onze opvoeders.

    Eén van de laatste keren dat mijn pa contact had met mijn echtgenoot en mijn zoontje was toen hij samen met hem door een boekje bladerde, een aap zag en tegen mijn zoontje zei dat die op zijn oma leek. De maat voor mij was vol. Opgedonderd uit mijn huis en mijn leven.

    Nu de hele wereld op de kop staat door het overlijden van George Floyd ging ik met echtgenoot het gesprek aan over racisme. Want ik wist dat hij er als kind mee te maken had gehad maar hoe was dat tegenwoordig eigenlijk?

    Mijn echtgenoot staat dichter bij de slavernij dan jij en ik. Zijn overgrootoma is als slaaf uit Africa gehaald en naar Suriname gedeporteerd. Daar zijn gruwelijke dingen met haar gebeurt. Ik ken de verhalen maar ga er hier niet over uit wijden.

    Iedereen wil er vandaag de dag wat over zeggen, eerder ging het dag in dat uit over Corona, en nu staan alle talkshows strak van het onderwerp Racisme. Iedereen met een kleurtje wordt op tv gehaald en kan eindelijk alle kommer en kwel vertellen waar ze blijkbaar al jaren mee te maken hebben gehad. Gemakshalve vergeten we dat er mèèr bevolkingsgroepen in bijvoorbeeld Nederland zijn die enorm worden gediscrimineerd, het zijn niet alleen de mensen met een kleurtje.

    Het enige wat ik hier dus met enige terughoudendheid over wil zeggen is dat we niet mogen vergeten dat er zoveel meer groepen mensen zijn die het enorm moeilijk hebben, en dat de nadruk wat mij betreft wat meer mag worden verlegd dan alleen naar de term BLM.

    Durf jij je hierover uit te spreken?
    XoXo

  • Dagelijkse beslommeringen

    Follow up

    Het begint allemaal langzamerhand weer normaal te worden buiten maar voor mij is er nog niet zo heel veel verandert.

    Ondanks dat ik goed ben hersteld van de ellende van de afgelopen jaren is ‘angst’ iets waar ik mee op sta en mee naar bed ga. Misschien is dat iets wat meer tijd nodig heeft om te normaliseren. Het is niet prettig om snel in de stress te schieten of angstig te zijn voor dingen buitenshuis. Mensen om mij heen lijken het leven weer meer te omarmen dan ik doe. Er worden plannen gemaakt voor feestjes en vakanties, bijeenkomsten en werk en ik durf niet eens een supermarkt in. Laat staan te gaan sporten. Gegijzeld zijn door angst werkt verlammend.

    De tuin is een goede afleiding al heb ik de afgelopen week mijn tuin langzamerhand naar de vernieling zien gaan. De zware kleigrond heeft enorm te lijden gehad onder de droogte. Een deel van mijn uien en knoflook is verloren gegaan. De scheuren in grond waren breed genoeg om een schroevendraaier in te laten verdwijnen. Ik kid you not.

    Er staat nog genoeg waar ik wel wat mee kan, want het regent momenteel en dat is prima. Wat ook prima gaat is de vermeerdering van de kippen. Er worden wekelijks nieuwe schattige kuikens geboren. Het zal nog lastig worden om ze uiteindelijk te verkopen. Een deel mag blijven, ruimte genoeg maar ze kunnen niet allemaal blijven.

    Kijk dat mooie beestje eens, ik vraag me af welke kleur straks de overhand heeft.

    Fijn weekend

    XoXo

  • Dagelijkse beslommeringen

    Nieuwe activiteiten

    Ik heb het lezen weer ontdekt. Ondertussen al een boek of drie verslonden deze week. Herman Koch is op dit moment mijn favoriet. Voor de ‘C’ kon ik overdag genieten om te gaan zitten met een leuke serie op een Netflix/Videoland/Amazon Prime/Npo plus, ben er vast nog eentje vergeten. Tegenwoordig word ik er niet warm of koud meer van, èn ik heb denk ik alles al gezien wat me wel leuk leek.

    Als iemand een leuk boek weet dan hoor ik het graag in de comments, wil er wel bij zeggen dat ik niet op zoek naar een boek met een lading. Oorlog, trauma, verlies, dood of verderf is niet aan mij besteed momenteel. Beetje luchtig doet het beter. Heeft met mijn mindset te maken. Misschien een tip voor sommigen: op vpro/boeken staan interessante achtgrondartikelen en boekentips. Het programma is recent -januari 2020- gestopt maar er is voor jaren terug te lezen.

    Het jufje spelen gaat dankzij de nieuwe printer ook een stuk makkelijker. Eerder moest ik boeken en schriften nakijken terwijl ik op mijn mobiel het antwoordblad probeerde in te zoomen. Nu liggen de antwoorden netjes op een door mij verstopte plek en kan ik alles in een vloek en een zucht doorkrassen. Het zet me wel aan het denken dat schoolwerk. Het ziet er anders uit dan hoe ik het vroeger moest maken. Rekenen is bijvoorbeeld veel visueler en m.i. een stuk ingewikkelder op die manier. De kleuter heeft een handschrift waar je weinig Nederlands in kan ontdekken. Het had ook heel goed Oudgrieks kunnen zijn. Maar goed, we houden de quarantaine aardig goed vol. Kan niet wachten tot iedereen ooit weer overdag foetsie is en de casa alleen voor mij en de honden is.

    Nu ga ik snel weer terug naar de keukentafel, sommen nakijken.

  • Dagelijkse beslommeringen

    Geen nieuws is goed nieuws, toch?

    Ik ben reuze benieuwd hoe het met jullie is, want er speelt nogal wat in de wereld en in ons land.

    Ik kan je meteen al vertellen dat ik het helemaal niet goed doe op in deze situatie. De echtgenoot is al twee weken thuis aan het werk, ik mag overdag jufje spelen over een 9-jarige die naar ik nu pas zie, een behoorlijk temperament lijkt te hebben. Ik mis ondertussen de stilte in huis 🙂

    Echtgenoot vatte het treffend samen: bijna iedereen zit nu in de situatie waar jij 10 jaar in heb gezeten, “hele dag thuis, amper naar buiten, en als je -hyperventilerend -naar buiten gaat met een boog om de mensen heen lopen en geen sociaal contact.”

    Ja!!! inderdaad. Dit voelt weer heel vertrouwd voor mij maar voor jullie uiteraard niet.

    En manmanman wat gebeuren er schrijnende dingen……ik hoop dat na deze Apocalypse er een hele grote pot vrij wordt gemaakt om het zorgpersoneel voor jaren aan loon te spekken. Dat er nooit meer vanuit de zorg actie hoeft worden gevoerd maar dat er alleen maar even naar het woordje ‘corvid-19’ gewezen hoeft te worden om alle kornuiten van de regering voor 150 jaar de mond te snoeren. Dat er nooit meer iemand een negatief woord durft te spreken over de mensen in de zorg en zo ja; dat dan de consequentie is dat het schaamrood op je kaken verschijnt en je met een kap over je kop naar het schavot wordt afgevoerd.

    Ondanks dat er heel veel, en dan bedoel ik ècht heel veel, ellende gebeurt zijn er ook mooie dingen die ontstaan. Maar daar kom ik op een later moment nog wel en keer op terug. Voor nu zitten we nog in de overlevingsfase met z’n allen en is er nog teveel irritatie over de mensen die zich wars houden van nieuwe regels.

    Ik weet niet hoe het voor jullie is maar het lijkt beetje op Russische roulette; krijg ik het wèl of niet. En als ik het krijg, valt het dan mee of niet. En zo gaan de gedachte hierover de hele dag door het hoofd. Ik stel voor dat er een televisiezender in het leven wordt geroepen waar het verboden is over corvid-19 te praten. Ik zit ondertussen standaard met de afstandsbediening in de hand om direct te kunnen wegzappen als er weer wat moet worden meegedeeld. Het is teveel, het gaat maar door. En het is overweldigend. De negativiteit die het met zich meebrengt nestelt zich in mijn poriën en ik krijg het niet weg geboend.

    Wanneer houdt het op, wanneer wordt alles weer ‘normaal’. Dit is afzien. En ik werk niet eens in de zorg. Ik ben maar gewoon en van de vele mensen die hier niet goed mee kunnen omgaan. Ik heb dan ook ontiegelijk veel respect voor een ieder die aan het werk zijn en de economie draaiende proberen te houden. En de mensen in de zorg, uiteraard.

    Hoe gaan jullie hier mee om?

  • Dagelijkse beslommeringen

    Gesprek van de dag

    Je raadt het al, je zult er zelf ook mee te maken hebben. Dat verrekte virus wat hier rondwaard. Het maakt niet uit waar ik ben, iedereen heeft het erover en wil zijn zorg erover uitspreken.

    Ik maak me zeker zorgen. Echtgenoot werkt bij een internationaal bedrijf in onze hoofdstad en reist dagelijks heen en weer met openbaar vervoer. Vanaf heden moet hij thuiswerken. Het bedrijf is alleen zo groot dat niet iedereen thuis kan werken. Ze werken dus een week thuis, en dan weer een week op hun werkplek.

    In mijn omgeving zitten veel mensen met een zwakke gezondheid. Een tuinvriend zit in de laatste fase van COPD. Een simpele verkoudheid kan hem al fataal worden. De meeste van mijn tuinvrienden zijn 80+, de doelgroep waar zware klappen kunnen vallen.

    Ik heb zelf al een week hoofdpijn, ik wijd het aan de stress die ik heb door dat verrekte pesten op school en het gesprek wat ik heb gehad met de Directie afgelopen week. Een jaar geleden kon ik nog nauwelijks zelfstandig boodschappen doen, deze week had ik een pittig 2 uur durend gesprek wat ook alle energie uit me gezogen heeft. Laten we hopen dat het voor mijn kleine jongen zoden aan de dijk zet.

    Waken kan ik dit weekend ook niet want ik heb een loopneus, die heb ik ook al weken en dat heeft te maken met hooikoorts maar toch, ik wil geen risico’s nemen met deze extreem kwetsbare doelgroep.

    Hoe gaat het er bij jullie aan toe? Maak jij je ook zorgen?

  • Dagelijkse beslommeringen

    Social media en je mening delen

    Je moet tegenwoordig uitkijken als je een mening hebt. Ik zie in mijn tijdlijn veel dingen voorbij komen waar ik graag een mening over zou willen geven maar doe het niet. Je moet ook oppassen met een mening geven, want wie zegt dat je alle feiten kent, en dus ook weet waar je het over hebt?

    Hier in ons dorp is bijvoorbeeld een zinloze discussie gaande over carbidschieten. Onder de noemer van ‘traditie’ mag geen mens zich bemoeien met deze oorverdovende bezigheid.
    De burgervader riep alle inwoners van het dorp op zich uit te spreken in een soort van discussie op social media. Deze was niet anoniem dus geen mens die erop tegen was durfde zich te uiten.

    Ik ging wel in discussie met iemand op mijn tuin die ook liefhebber is. De discussie monde bijna uit in een ordinaire woordenwisseling. Ik ben op tijd gestopt met praten. Gaf me geenszins gewonnen! Ben namelijk tegenstander. Niet alleen omdat ik doodsbange huisdieren heb, maar ook omdat er een AZC in de buurt zit waar mensen zijn ondergebracht die uit oorlogsgebieden komen. Hoe verklaar je het oorverdovende geweld wat er wekenlang in ons dorp plaatsvindt?

    Stakende boeren was toen plots hot topic, in eerste instantie begreep ik ze wel. Maar nadat ze het Malieveld hadden vernield, de snelwegen hadden bezet en dreigen met nog meer acties de komende maand was voor mij de maat vol.

    Op dit moment heb ik te maken de lerarenstaking. Want ik heb een ventje die op de basisschool zit en morgen thuis is ivm de staking. Ik hoorde net dat de staking zinloos is omdat er echt geen geld meer bij komt. Waarom dan toch doorgaan vraag ik me af. Er zullen vast goede redenen zijn voor hun protest, maar heiligt het doel de middelen? Een lerares van school vroeg me op de vrouw af of ik nog begrip had voor het staken, ik ben haar een antwoord schuldig gebleven. Ik weet er niet genoeg dus weet ook niet of het verstandig is me uit te spreken.

    Is het tegenwoordig de tendens dat als je het ergens niet mee eens bent dat je a mass gaat staken? Om je zin te krijgen? waar gaat dit eindigen vraag ik me af. Zo zijn er natuurlijk meer doelgroepen die het ergens niet mee eens zijn en als die ook gaan staken dan wordt het nog wat.

    Durf jij je op social media uit te spreken over dit soort topics?