• De Toestand

    sluimeren

    Het sluimerde al een poosje maar het begint nu langzamerhand een serieus ‘ding’ te worden.

    De afgelopen maanden heeft het me in een soort van grip waar ik me niet uit kan worstelen. En het wordt er met de dag niet beter op.

    Het schoot vandaag door mijn hoofd om iemand te raadplegen maar ik heb de antwoorden zelf al ingevuld. Zoveel opties zijn er niet, en die opties trekken me niet.

    Ik vermoed dat als alles niet zo drastisch verandert was het een heel andere kant op was gegaan. Maar alles, en ook echt alles, is anders dan het was. En ik zie op korte termijn ook geen verbeteringen aan de horizon.

    Zo langzamerhand vraag ik me dagelijks af, of het binnenkort stagneert of dat het iedere dag weer een stukkie minder gaat.

    Want als dat zo is…………….

    Dan heeft hier zitten te typen en wachten op het onvermijdelijke weinig zin maar zal ik toch iets moeten doen. Het is niet verantwoord het maar te laten en hopen dat het weg trekt. Zo succesvol zijn dit soort hobbels in het verleden ook niet ‘vanzelf’ opgelost.

    Daarnaast weet ik helaas uit ervaring van nog niet zo heel lang geleden hoe snel dingen de foute kant op kunnen gaan.

    Ik hoop op een wonder.

  • De Toestand

    Bescheiden feestje

    Snotverredikke, zo ben ik alweer 8 maanden zonder medicatie en dat verdiend natuurlijk een vervolgblog.

    Acht maanden geleden was het niet meteen jodelahiti, verre van. Het duurde nog een maand of 3 voordat het uit mijn systeem verdwenen was, het heeft nogal wat tijd gekost voordat mijn hersenen waren gewend aan het gemis van de stofjes en weer zelf aan de slag gingen.

    Ik voel me op dit moment een ander mens. Ik zit volledig in mijn kracht en voel me een beter functionerend mens dan 10 jaar geleden. De persoon is hetzelfde maar ik heb in de afgelopen jaren veel geleerd. Therapie is heel erg fijn maar ook erg moeilijk. En zoals ik er nu op terug kijk houdt het wekelijks lullen over je ellende de moeizame toestand ook wel in stand. Want ik zou er nu never nooit meer voor kiezen in zo’n afhankelijke positie te zitten. In combinatie met medicijnen ontstaat er een een soort van vacuüm waar moeilijk uit te breken valt.

    Wat niet onverstandig is te vermelden zijn de suïcidale gedachten die volledig zijn verdwenen samen met shrink en pillen. Er is helemaal geen sprake meer van sombere gedachten of suïcidale gedachten. Ik vraag me wel eens af of de vele intense therapie de shit niet gewoon in stand heeft gehouden. En vergeet het effect van die die pillen niet, die werken er ook grotendeels aan mee.

    Om de situatie samen te vatten: na het stoppen van alles is mijn leven er alleen maar beter op geworden.

    mmm…….dat is ook wel zorgelijk niet?

    Want ik was zelf de persoon die alles stop heeft gezet, toentertijd met de achterliggende reden niet opnieuw te willen starten met wéér een nieuwe therapeut. Ik voelde me niet stabiel maar had ook geen zin om weer van voren af aan te beginnen. En afhankelijk zijn van pillen is niet tof.

    Het was mijn keuze, mijn verantwoording en uiteindelijk ook mijn redding.
    Ik ga nu niet zeggen dat het anders had moeten gaan of dat ik dit…of dat ik dat….misschien ook eerder met alles had moeten stoppen…whatever. Dat is achteraf lullen en daar weet niemand het antwoord op.

    Wat ik nu wél weet is dat het heel goed voor mij heeft uitgepakt. En daar ben ik blij mee, en mijn gezin ook.

    En het roept bij mij vragen op over de GGZ, waarom patiënten jaren worden behandeld en grotendeels op eigen initiatief stoppen en niet op advies van de hulpverlener. Dat vind ik best wel raar.



  • De Toestand

    Iemand? tips?

    Ik probeer een afspraak te krijgen met de huisarts, dat is niet zo simpel want we hebben er twee. Ik heb uitgevogeld dat de manspersoon degene is die kinderen en gewone mensen behandelt. En het vrouwspersoon, die behandelt (oudere) vrouwen en oudere mensen. Ze werken ook nog eens parttime.

    Ik moet dus binnen zien te geraken bij de vrouwelijke dokter. Ik heb me kranig gehouden de afgelopen jaren met mijn overgangsklachtjes maar nu is het klaar. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren over de pot gehangen omdat ik misselijk was van de knallende hoofdpijn Geen paracetamol hielp tegen de knellende pijn die dagen aanhield. Ik was dagen van de leg en voelde me misselijk en ellendig.

    Een afspraak heb ik nog niet want daar kan ik vrijdag pas weer voor bellen. Misschien dat er iemand is die mij wat tips kan geven en ervaring heeft met hormoon gerelateerde hoofdpijn/migraine?

    Ik ga liever op zoek in het alternatieve circuit dan de reguliere geneeskunde.

    tnx

    xx

  • De Toestand

    Soort van schaamte

    Af en toe, eigenlijk best vaak, schaam ik me voor de kommer en kwel waar ik over blog. Mijn leven, hoe moeizaam het gaat, hoeveel verdriet ik met me meesleep en hoe lastig het blijft met vlagen om het leven vast te houden.

    Want ik weet dat een aantal van jullie lezers een gruwelijke ziekte met zich meedragen, daar voor behandeld zijn of worden. Mijn ellende steekt daar soms wat sneu bij af. Dat besef ik terdege. Sterker nog, ik me daar bij ieder blogje wat ik plaats van bewust. Een aantal van jullie zijn dagelijks in mijn gedachten en stuur ik in gedachten moed en liefde toe. Dat alles weer goedkomt met jullie, je gezondheid weer terugkrijgen, de ziekte zullen overwinnen. En als ik andere communicatiemiddelen van je heb dan zou ik die ook willen aanwenden om contact te houden.

    Annyway, dit is mijn plekje in space waar ik mijn gedachten en gevoelens deel en ik hoef me natuurlijk nergens voor te schamen.

    Ik ben eigenlijk best een positief ingesteld mens. Meestal ben ik degene die in mijn omgeving mensen moed in probeer te praten en probeer te sturen waar ik kan. Nu is omgang met een fysieke ziekte simpeler dan de psychische toestand waar ik in verkeer. Er zijn geen mensen zoals aangetrouwde familie, collega’s van de terminale thuiszorg, buren, kennissen, sportcollega’s, oude kennissen van vroeger die maar enig idee hebben hoe de afgelopen jaren er voor mij hebben uitgezien. Dat stukje openheid is alleen gedeeld met kinderen en echtgenoot, twee goede kennissen, thats it.

    Dat doe ik bewust, omdat ik niet wil dat er anders naar mij gekeken wordt. Daar ben ik bang voor, dat er met een scheef oog wordt opgemerkt dat ik ‘iets’ heb. Dus toen ik afgelopen week de weduwe van mijn vorig jaar overleden tuinbuurman bezocht was zij dan ook geschokt en misschien ook wel verdrietig dat ze geen idee had hoe moeilijk het voor me is geweest de afgelopen jaren. Ze had het niet verwacht en gedacht. Dat doe ik dan goed he? de schijn ophouden. Ik had haar trouwens een aantal flesjes tincturen gebracht omdat ze benieuwd was of deze konden helpen bij een paar problemen waar ze mee kampt. Ik ben benieuwd of het ondertussen al wat gedaan 🙂

    Hier op mijn blog kan ik eerlijk zijn, jullie zijn gewoon gebleven en zodoende heb ik met sommigen al jaren contact. Dat maakt mijn leven echt minder eenzaam.

    Want hier heb ik toch wel de meeste ellende kunnen spuien, met in het begin onbekenden en ondertussen wat minder onbekend. Door het hier te delen voelde ik minder eenzaam.

    Nu ik zonder medicijnen ben en zonder hulp voel ik de behoefte wel om erover te praten. Omdat ik voor mijn gevoel kan zeggen dat het voor een groot gedeelte achter me ligt. Toch heb ik voor een groot gedeelte in de maand juli en augustus een crisis van jewelste gehad.

    Deze keer was er geen enkele hulptroep in de buurt. Mijn medicijnen die me jaren hadden geholpen waren er niet meer, mijn psychiater was op vakantie en mijn huisarts ook. Het gat was groot en diep, het was afschuwelijk en ik voelde me eenzamer en ellendiger dan ooit. Iedereen leeft zijn leven en het mijne stond bijna een dikke maand stil. Echtgenoot is een paar dagen om me heen blijven hangen, deed zijn best om te steunen waar nodig.

    Dat ik deze giga-crisis ben doorgekomen zonder externe hulp(middelen) maakt me trots vertelde ik afgelopen week aan mijn psychiater. Ik had al eerder verteld dat we nog een lijntje hebben he? Ik heb het nummer van zijn privé-mobiel en dat geeft mij een bijzonder gevoel. Dat ik hem bij wijze van spreken dag en nacht kan bereiken als er wat is. Maar ondanks dat ik hunkerde naar zijn bemoedigende en troostende woorden heb ik hem niet benaderd tijdens zijn verre reis.

    Afijn, ook vandaag merk ik dat de crisis over begint te waaien. Ik heb de hele middag staan koken en achter het fornuis staan te dansen op lekkere muziek. Nu lekker mijn mijn harige vriendin op de bank. Het is fijn dat het de goede kant op gaat.

    Groet van mij en mijn allerbeste en allerliefste vriendin, het grote zwarte monster wat hier naast me ligt.
  • De Toestand

    het vervolg

    In een nutshell “steunouder’ uitgelicht.

    De landelijk opererende organisatie brengt ‘vraagouders’ -ik dus- samen met ‘steunouders. Mensen die een dagdeel per week de zorg even van je overnemen. Wat in een perfecte wereld ook vriendinnen, oudere kinderen, oom en tantes, buren, ouders, kennissen of ouders van school zouden kunnen zijn. Het is in dit geval fijn dat je een afspraak hebt die voor een jaar geldt, zodat je niet iedere week een persoon in je omgeving hoeft te benaderen.

    Het is een kosteloze overeenkomst die tot stand komt nadat er een ‘match’ is gevonden voor je kind. De match woont vaak in de buurt en zet zijn huis en hart open voor een kind die wel even wat extra aandacht kan gebruiken. Het was voor mij bijvoorbeeld erg prettig dat ik een middag in de week zonder de 8-jarige waar ik van wist dan hij een leuke middag had en dat gaf mij dan weer een goed gevoel. Hij deed dingen met de steunouder die ik niet met hem kon ondernemen. En hij kreeg heel veel aandacht en daar vaarde hij wel bij.

    Maar goed. Ik was toentertijd op zoek naar een een gezin waar hij dan opgevangen kon worden. Dat hij leuke dingen kon ondernemen met de kinderen daar in huis.

    Hij werd alleen gematched met een kinderloos echtpaar.

    Daar is denk ik een grote fout gemaakt door de organisatie. Een kinderloos echtpaar matchen aan een kind brengt enorme risico’ met zich mee. Waar ik nu bijvoorbeeld mee te maken heb gekregen is dat de tegenpartij In een soort ‘rouwproces’ zit sinds ze zelf haar glazen ingooide met moi. (dat hoorde ik gisteren van de coördinator)

    Ze heeft zich zo ontzettend aan hem gehecht dat ze helemaal kapot gaat van verdriet nu ze hem niet meer ziet.

    Ja. Ik kreeg er ook kriebels van. Het maakt me zelfs een beetje angstig. Ook al snap ik haar verdriet heel goed, het had best een tandje minder gekund. Per slot van rekening was de overeenkomst voor een jaar, en ook al zijn we al wat langer onderweg (anderhalf jaar) kan er altijd een kink in de kabel komen waar je rekening mee moet houden.

    Volgende week staat er een gesprek gepland tussen haar, moi en de coördinator. Ik ga als eerste maar beginnen het laatste WhatsApp verkeer aan te halen en te vragen waarom dat op die manier zo gecommuniceerd moest wordenj.

    Als ze dan nog niet in een wolk van tranen en drama de hakken heeft gelicht kan ik de rest van de sores bespreekbaar maken. Dat zij eigenlijk degene was die de alles wilde bepalen en dat mijn ‘wensen’ niet mee werden genomen. En dat is al bijzonder als je bedenkt hoe dit sowieso tot stand is gekomen.

    ik heb er een heel zwaar hoofd in het gesprek. Omdat ik sowieso niet zo van het drama ben als het om anderen gaat en ik gewoon mijn zegje wil doen, hoe lullig en kwetsend dat ook kan overkomen. Ik zal heus mijn best doen om het netjes te houden maar ik beloof niks. Want stiekem ben ik woedend op haar en wat ze me heeft geschreven. Harteloos mens die ten koste van alles mijn kind wil blijven zien. En zich nu hult in tranentrekkende toestanden waar zelfs de coördinator medelijden mee kreeg.

    Dinsdag dus, dit wordt vervolgt.

  • De Toestand

    Hej hoi

    Daar ben ik weer. Ik heb niet zo heel veel meegemaakt, althans, wat ik hier kan delen.
    Wat ik wel kan delen is dat alles redelijk stabiel lijkt….me de nadruk op ‘lijkt’. Er zijn alleen enorme dalen. En die zijn best pittig.

    Gisteren had ik er zo eentje, een opeenstapeling van zaken kan ervoor zorgen dat ik op een breekpunt terechtkom waar ik doodsbang van word.

    Ik voel me dan zo ontzettend ellendig dat ik het liefst tegen mensen zou willen zeggen: hé wist jij eigenlijk wel dat ik op sommige momenten gewoon dood wil? Dat de pijn die ik voel zo intens is dat ik zo niet verder wil òf kan?

    Ik vind dat ik dat niet kan zeggen tegen mijn omgeving, hoe graag ik ook zou willen. Om een stukje begrip te ontvangen, of een knuffel…of gewoon even wat aandacht voor mij als persoon. Gisteren moest ik op het diepste punt van het dieptepunt ergens heen, dat was een afspraak waar ik eigenlijk niet onderuit kon. Dus ik ging, en ik wist dat ook al ken ik deze persoon niet zo heel erg goed, ik wist dat zij één van de weinigen is die mee kan voelen waar ik nu ben, waar ik sta.

    Ik jankte wat, ik vertelde wat en ik kon het hardop zeggen: deze pijn, dit verdriet is zo groot, zo intens dat ik niet meer ademen kan, niet meer leven wil. En ze begreep me, veroordeelde me niet. Uiteindelijk ging ik een daar weg met een beter en lichter gevoel. En zo zou ik het graag willen met iedereen om me heen. Ik doe al heel lang mijn best om me groot te houden dat er zelfs mensen zijn die niet kunnen geloven dat wat ik met me meesleep nog groter is dan het monster van lochness.

    Nu zonder mijn medicijnen en zonder mijn oudste kinderen voel ik me vervreemd en ellendig. Ook al zou ik niet terugwillen naar het leven met de pillen. Ik mis mijn kinderen zo ontzettend. Maar hoe het nu gaat, en hoe het is dat kan ik niet veranderen. En ik wil het ook niet veranderen. Waar ik altijd bang voor ben geweest is bijna uitgekomen, iedereen met wie ik me verbonden voelde is weg. Mijn oudste is deze week jarig. Ik heb haar al in geen maanden gesproken of gezien. Er zijn in haar leven een boel dingen gebeurt waar ik officieel geen weet van heb: eigen huis, rijbewijs enz enz.

    Hoe moet dit verder vraag ik me af, kun je me dan zo uit je leven weggommen?

    Ja, ik snap heel goed dat je verdriet hebt van hoe sommige dingen zijn gelopen de afgelopen jaren. Maar ik heb mijn uiterste best gedaan, en altijd onvoorwaardelijk van je gehouden. En hoe slecht ik het ook had, ik heb er voor je willen zijn. En werkt dat ook niet andersom?
    Is het zoveel gevraagd om er ook voor mij te zijn?

    Zou het dan nog eens zover komen dat ik het hoekje omga zonder dat ik nog eens je haren heb mogen ruiken, je vast heb kunnen houden? En je heb kunnen vertellen hoeveel ik van je houdt en heb gehouden als kind? Hoe bijzonder je bent, hoe mooi je bent en hoe lief je was als klein meisje?

    Ik heb echtgenoot gisteren gevraagd dat als er wat met mij gebeurt ik wil dat hij me zo snel mogelijk laat cremeren, binnen die vijf dagen. En niemand op de hoogte stelt dat ik er niet meer ben. Dan komen ze er na verloop van tijd wel achter.

    Dat is mijn wens, en zo gaat het hopelijk ook gebeuren.

    xx



  • De Toestand

    Een telefoontje van ver

    Mijn psychiater belde me vanmorgen op en stelde me deels gerust. Het is niet aannemelijk dat het een terugval is. Ik heb hard gewerkt en tussen mijn oren zit het heus wel goed. Er is wat anders aan de hand.

    Het is namelijk niet zo heel erg bekend maar feit wil dat stoppen met anti depressiva moeilijker is dan werd aangenomen. Lees dit maar eens.

    Het feit wil dat de medicijnen een bepaalde invloed uitoefenen in je hersenen en als je lang gebruikt – in mijn geval 8 jaar – kan dat systeem in de war raken. Het herstel daarvan kan weken, maanden en als we pech hebben jaren duren voordat dat hersteld raakt.

    Als het me lukt het nog twee weken vol te houden, dan ben ik een maand zonder, en kan het al een stuk verbeterd zijn. Mocht dat niet werken dan kan ik de hulp van een arts inschakelen en met vloeibare antidepressiva of taperingstrips af gaan bouwen. Vloeibare antidep is makkelijker te doseren en met taperingstrips werkt dat hetzelfde. De apotheek zal dan de medicatie over een langere periode kunnen uitspreiden.

    Deels goed nieuws dus.

    Het is fijn dat het bestaat, het is mooi dat het werkt. Het is alleen zwaar ruk dat het ook heel veel negatieve dingen met zich meebrengt. En als je denkt dat je ervan af bent, dan kan het er alsnog voor zorgen dat het uiteindelijk toch verkeerd met je afloopt.

  • De Toestand

    Dus……

    Waarschuwing! Dit verhaal bevat ernstige somberheid.

    Het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker op het moment. Het lijkt erop dat de onttrekkingsverschijnselen toch hebben toegeslagen.

    Of………..

    Ik ben gewoon terug geflikkerd naar mijn humeurige zelf die om het minst of geringste in huilen uitbarst (daarnaast is er nog meer aan het handje)

    Stik onzeker word ik ervan. Omdat ik gewoon niet weet of dit erbij hoort of dat ik terug ben bij af.

    Vanavond stuurde ik een WhatsApp bericht naar mijn voormalige psychiater (die als het goed is met zijn gezin aan het andere eind van de wereld zit) maar ik mocht hem appen als er wat was. En er is nu gewoon wel wat aan de hand. Naast de echtgenoot is er niemand bij wie ik terecht kan voor een knuffel of een praatje. Dat besef sloeg net ook wel even in, dat het gevoel van eenzaam zijn, me zo overvalt.

    Vorige week stond ik voor een groep mensen te koken, ik bracht een middag door met een kennis, ik spreek wat dat betreft best wel wat mensen en ondanks dat ben ik eenzamer dan ooit.

    Ik voel me een last voor de wereld. Ik ben een last voor mijn echtgenoot, ik heb slecht tot geen contact met mijn 2 oudste kinderen. Mijn zoontje vertelde me gisteren dat ik vaak een donker wolkje boven mijn hoofd heb.

    Oh.My.God.

    Begin ik nu echt weer te denken dat de wereld zoveel beter af is zonder mij? Ja. Dat denk ik momenteel weer en ik haat dat! Ik wil niet dat echtgenoot zich zorgen maakt, ik wil gewoon door met mijn leven. Het ging een poosje terug best goed toch? Waarom herinner ik me dat toch niet meer zo goed? Waarom dissocieer ik de laatste dagen weer zo erg. Niets op de wereld is erger dan het gevoel van dissociëren. Het is er weer, en ik kan er niet mee omgaan.

    Ik hoop dat ik morgen op sta met een betere mindset.

    xx




  • De Toestand

    Memorabele dag

    Vandaag is een memorabele dag. Ik ben namelijk gestopt met mijn medicijnen. In bijna twee maanden afgebouwd naar 0. Hoe mooi is dat. Vooral als je bedenkt wat er zoal mijn pad heeft gekruist en waar ik me kranig doorheen heb geslagen.

    Alle keren dat ik de dosis van de medicatie wijzigde had ik een aantal dagen -hooguit twee weken- onttrekkingsverschijnselen. Dat was iedere keer weer een pittige periode en dat zal nu niet anders zijn.

    De afgelopen jaren waren een vreselijk. Ik slikte antidepressiva, soms oxazepam (kalmeringspil en dagelijks temazepam (slaappil). Er werd geëxperimenteerd met antipsychotica. Hoeveel pijn en ellende is er niet naar boven gehaald, besproken, verwerkt en uiteindelijk in het juiste hok geplaatst en opgesloten. Na 9 jaren vette shizzle met uitzichtloze momenten sta ik met rechte rug en heldere geest in de wereld en slik ik geen medicijnen meer.

    Deze dag is mede mogelijk gemaakt door J.an Pi.eter, A.nn.eke, L.yd.a, B.as en O.nn.o, mijn psychiaters en behandelaars.

    Deze mensen hebben een hele speciale plek in mijn hart. Ik hou van ze en ze zullen voor altijd een belangrijke plek in mijn leven houden. Zonder hen zat ik dit niet te schrijven, zonder hen had ik niet bereikt wat ik nu kan en zonder hen was mijn leven ergens in de jaren hiervoor geëindigd.. Ze betekenen meer voor me dan wie dan ook, dat zal nooit anders zijn.

    Ik ben zo dankbaar dat zij mijn pad hebben gekruist en dat ik met sommigen nog een warme band onderhoudt.

    Ik gun niemand wat ik heb mee moeten maken in mijn jeugd en in alle jaren die achter me liggen. Wat ik iedereen wel gun zijn mensen zoals die hierboven die je in tijden van nood en zware misere bij de hand pakken en je niet loslaten maar je begeleiden en helpen waar nodig.

    Mocht je zelf worstelen met psychische problemen, het is nooit te laat om hulp in te schakelen. Psychiaters, psychologen en andere behandelaars die mensen helpen met psychische problemen zijn niet eng. ze hebben geen vooroordeel ze zijn niet belerend of vinden dingen raar. Het zijn mensen met een groot hart, hebben inlevingsvermogen en niets is te raar om over te praten. Het zijn hele bijzondere mensen die alles proberen om jou verder te helpen.

    Kijk naar mij. lees eens terug wat ik in de begin jaren blogde…..deze mensen hebben het verschil bij mij gemaakt.

    Mooi he?

    xx






  • De Toestand

    Steunouder

    Vanmorgen sprak ik een groep(je) mensen toe die met de training bezig waren voor steunouder.

    Ik heb er tot vandaag nooit over gesproken dat ik vraagouder ben en mijn 8 jarige al ruim een jaar door een steunouder wordt opgevangen. Het kwam zo’n anderhalf jaar geleden op ons pad toen echtgenoot als mantelzorger een dagje uit had vanuit de mantelzorg.

    Lang verhaal kort: er volgde een intake bij steunouder, ze zochten voor ons een passend gezin en niet veel later werd mijn hartje gematched aan een wat ouder echtpaar, zonder kinderen.

    De afgelopen anderhalf jaar gaat hij iedere woensdag naar de steunouder en is hij daar de hele middag. Ik heb die middag tijd voor mezelf en toentertijd ook tijd voor de intensieve behandeling die ik onderging en hij had een leuke middag uit bij mensen die stapelgek op hem zijn.

    Omdat steunouder zo goed voor ons heeft uitgepakt werd mij gevraagd een nieuwe groep steunouders toe te spreken, uitleggen wat het voor ons heeft betekend de afgelopen anderhalf jaar.

    Ik was niet echt zenuwachtig maar toen ik eenmaal binnen was en alle ogen op mij gericht waren kreeg ik al vlot klotsende oksels. Ik mistte mijn hond ook. De laatste tijd neem ik haar bijna overal mee naartoe maar een overheidsgebouw mag je niet betreden met een hond, en zeker niet als deze geen officieel hulphond is.

    Het verliep verder van een leien dakje, ik hoop dat ik een goed beeld heb kunnen schetsen wat voor positieve invloed het op ons allen heeft gehad. Nieuwsgierig naar deze organisatie? Klik!