• De Toestand

    De eerste week van juni

    Er zijn 7 nieuwe zijdehoenkuikens geboren. Ze zijn prachtig. Ondanks dat ze een zwarte moeder en witte vader hebben, zijn ze allemaal anders van kleur. Ik maak me (nog) geen zorgen over hun welzijn. De sectie en verder onderzoek op het dode kuiken heeft geen problemen aan het licht gebracht. Blijft het natuurlijk wel vreemd dat er 13 kuikens zijn overleden. Met de overige vier gaat het overigens goed.

    Maandag heb ik afscheid genomen van mijn psychiater. Het was goed. We dronken koffie en thee op een mooie locatie aan het water. Ondanks dat het niet gebruikelijk is heb ik zijn mailadres en mobiele nummer gekregen. En zal hij me gratis en voor niets een poosje blijven volgen. Een jaar geleden zat ik er nog lang niet zo fris bij als tegenwoordig en daarom wil hij het lijntje nog niet helemaal verbreken.

    Iets waar ik van geschrokken ben en ook een heel vervelend teken vind is, dat ik vanmorgen een giga paniekaanval kreeg in de supermarkt. Dat heb ik in het verleden wel vaker gehad maar toen het me overviel besefte ik dat het al erg lang geleden was. Ik voelde het zweet in mijn bilnaad sijpelen en het had me niet verbaasd als ik tussen het brood en de groente flauw was gevallen. Nu zijn er dingen in mijn privé-leven waar ik hier niet over uit kan wijden maar die wel heel veel narigheid en spanning met zich mee brengen. Dit zijn dan blijkbaar de momenten dat ik het merk dat de medicatie is terug geschroefd. Maar voor mij geen reden om weer te gaan plussen. Ik doe de dingen die ik weken geleden ook deed en zie wel in hoeverre me het op gaat breken. Antidepressiva vlakt af en ik merk dat alles nu weer behoorlijk aanwezig is, denk dan aan geluiden en emoties.

    Ik heb genoeg te doen op de tuin de komende dagen, het onkruid schiet de tuin uit maar ook bepaalde dingen kan ik al gaan oogsten. Dit jaar geniet ik meer dan ooit van het tuinieren. Naast het voordeel van tuinieren is ook weer een mooi moment om weer ‘Zen’ te worden met mezelf.

    Wordt vervolgt 🙂

    xx

  • De Toestand

    Slecht nieuws

    Mijn psychiater begon vanmorgen meteen met de zin: ‘ik heb slecht nieuws’ . Nu wil je van geen enkele arts deze zin voorgeschoteld krijgen, maar van een psychiater kan het daarentegen alleen maar meevallen.

    Het slechte nieuws was dat hij over een paar weekjes al het stokje moet overdragen. Dat is voor mij zeker slecht nieuws omdat onze therapie net lekker op gang kwam en ik hoopte met hem nog wat langer te kunnen samenwerken.

    Nu liggen er wel wat opties op tafel waar ik rustig over na ga denken, maar die opties zijn verre van ideaal. Maar goed, in een ideale wereld zou ik sowieso niet rondhangen in de psychiatrie. Misschien goed moment om ermee te stoppen, die keuze is aan mij en de kans is ook groot dat het daarop uitdraait. Nu vind ik zelf dat ik nog wel wat wiebelig ben in mijn nieuwe denkwereld. De situatie met mijn oudste kinderen is verre van ideaal, en dan druk ik me nog mild uit.

    Daarnaast ben ik nu een nieuwe weg ingeslagen die mij nog niet zo comfortabel past als een goed zittende dr. Martensschoen. Het gaat tijd kosten om me dat aan te meten en daar met volle overtuigingskracht aan over te geven. Een beetje steun uit de psychiaterhoek kan ik dus goed gebruiken.

    Nu is het altijd zo, dat slecht nieuws ook op momenten komt dat je er niet op zit te wachten. En dat maakt het ook lastig beslissingen te nemen. Ik laat het eerst maar eens indalen, en dan komt de oplossing of het antwoord vanzelf wel voorbij drijven.

  • De Toestand

    Schematherapie

    Sinds vorig jaar is er echt iets positiefs verandert. Op de eerste plaats heb ik nu therapie die vruchten af begint te werpen. Schematherapie. Het is pittig. Ik heb wekelijks een sessie met mijn nieuwe shrink. Het is intensief, ik moest ook erg wennen aan de aanpak maar nu ik wat maanden verder ben zie ik echt vooruitgang.

    Wat er gebeurt is dat je patronen en schema’s hoe je met zaken omgaat probeert te veranderen. Met name dan de schema’s waar je steeds op stuk loopt.

    In mijn geval is één van de schema’s dat ik niet goed voor mezelf opkom, mijn grenzen niet goed of helemaal niet aan weet te geven. Zo langzamerhand begin ik meer in contact te komen met mijn gevoel en probeer ik betere beslissingen te nemen. Dat lucht op. Vooral als je -zoals ik – veel met mensen te maken hebt die grensoverschrijdend gedrag vertonen.

    Ik ben toch wel een gezegend mens dat ik wederom een goede psychiater heb getroffen. Ik ben hem zo dankbaar voor zijn aanpak en de veranderingen die ik ondertussen heb gemaakt. Helaas stopt ons contact binnenkort weer. Hij vertrekt naar een andere werkgever. Of ik daarna nog aan de slag ga met een nieuwe psychiater weet ik niet. Ik heb er weinig trek in. Het liefst ga ik zonder medicatie en zonder hulp verder.

    En na een lange periode van terugval in het dissociëren is ook dat op dit moment nauwelijks aanwezig. Dat heeft ook te maken met mijn vernieuwde state of mind, beter in mijn hoofd en minder onveilig is ook minder dissociëren.

    Meer weten of schematherapie? Klik hier!
    Nu het dus de goede kant op gaat was het ook de hoogste tijd voor nieuwe uitdagingen.

    Vertel ik snel meer over

    xx

  • De Toestand

    Missen

    Ergens deze week zie ik shrink voor het laatst en ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Is er nog iets wat ik hem wil vragen of zeggen? Hoe sluit je zoiets af? Ik ken hem nu 8 jaar en dat is best een hele lange periode. Het liefst zou ik het stukje afscheid nemen overslaan maar juist hij is de man die er altijd op aandringt om ‘goed’ afscheid te nemen.

    In al mijn onzekerheid heb ik nog wel duizend vragen die ik stellen wil, ik weet onderhand ook wel dat ik de antwoorden al heb.

    Nu ik dit zo typ knijpt de emotie mijn keel dicht en voel ik de tranen in mijn ogen branden. Fokkerdefok wat is dit lastig. Ik heb ook weinig ruimte om erover te praten of mijn emoties de vrije gang te laten gaan. Met jonge kinderen om me heen wil ik behoedzaam zijn voor wat betreft mijn verdriet. Kinderen reageren daar niet zo goed op.

    In een boekje probeer ik op te schrijven wat nu precies hetgeen is wat ik zo ga missen in het contact met de oude behandelaars. Dit doe ik omdat mijn nieuwe behandelaar dat gat zo zorgvuldig mogelijk wil opvullen.

    Noem dat beestje maar eens bij de naam, dat is minder eenvoudig dan je denkt. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik mezelf ga missen. De persoon die ik word als ik bij ze binnen loop. Het gevoel van vertrouwen en dat ik gehoord word. Dat ik me op mijn gemak voel bij deze mensen, wat ik niet heb bij andere mensen. Dàt dus. Om dat te bereiken zijn er jaren van hard werken verstreken. En niemand kan deze plek zomaar innemen, ik ga het wel proberen maar ik weet niet of het me gaat lukken.

    Het is zò moeilijk om dit los te laten. Dit contact, deze reddingsboeien, hoe moet het nu verder met mij als zij er niet meer zijn? Als ik word losgelaten, zal ik dan blijven staan of zak ik weg in het drijfzand? We gaan het zien de komende weken.

    Duim je voor me?

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #58

    Vanmorgen eerst de benedenvloer gedweild onder het genot van het melodramatische nummer ‘Karma Police’ van Radiohead. Een voor mijn gevoel een briljant nummer qua melodie. Sorry, maar eigenlijk ook geen sorry buurtjes, voor het op het repeat standje van dit nummer op een nogal luid volume.

    En ik voelde me zo ongelooflijk alleen die uren voorafgaand aan het gesprek……ik moest er bijna van kotsen. Dat brandende gat van eenzaamheid wat ik voel branden in mijn borstkas is onmenselijk om te ervaren. Toch was het er en kon ik geen afleiding zoeken om het gevoel te bezweren. Gadverdamme wat een klotezooi. Normaal gesproken ga ik op deze momenten naar mijn kippen toe en babbel wat met ze, verzorg ze en geniet van hun aanwezigheid. Daar had ik nu geen tijd voor. Een wandeling met mijn hond liep ook uit op een disaster. Met haar gevonden stok liep ze continu tegen mijn benen aan waardoor ik enorme vlekken had op mijn broek.

    Aangekomen in het zknhs nam ik plaats in de hal en staarde ik naar buiten om mijn nieuwe therapeut te ontdekken tussen alle wandelaars die er rondliepen. De schrik sloeg me om het hart want hoe zag hij er ook eigenlijk weer uit?? Lang hoefde ik er niet over na te denken want hij kwam precies op tijd aangelopen. Goede schoenen had hij aan, Dr. Martens….ik droeg hetzelfde type. Hij heeft smaak 😁 Dat schept toch ook weer een klein stukje band dacht ik.

    Niet veel later namen we plaats bij de zknhstherapeut en bespraken we de te nemen stappen voor de komende weken. Er kwam te sprake dat ik op de wachtlijst sta voor een pittige training. Een intensieve periode die een aantal maanden in beslag zal nemen èn in groepsverband. Spannend maar zie er wel naar uit. Nieuwe dingen leren en vaardigheden onder de knie krijgen waar ik hopelijk sterker van ga worden.

    Ik zou willen dat ik die skills al onder knie had, want ik kan het nu zo donders goed gebruiken.

  • De Toestand

    Dinsdag Therapiedag #56

    Sinds een poosje luister ik weer muziek en kan daar ook weer van genieten. Wel mijn eigen muziek: Radiohead, Oasis, Depeche mode en meer van die Britse popmuziek. Ik houd ervan, heb er altijd van gehouden en dat zal ook niet veranderen. Af en toe duikt de jongste achter me op die een mooie voorstelling luchtgitaar spelen geeft.

    Deze week heb ik een gesprek met mijn huidige en mijn nieuwe therapeut tegelijkertijd.  De puntjes worden op de i gezet, zogezegd. Best spannend maar zie er ook naar uit. Het einde nadert en doet donders zeer maar het is ook goed dat het afgesloten gaat worden.

    Het zijn nog steeds pittige tijden. Het CJG heeft mijn vraag van een poos terug tè zwaar opgepakt en vervolgens zijn er allemaal ballen gaan rollen die nauwelijks tot stilstand komen. Mijn god zeg, waar ben ik aan begonnen denk ik dagelijks. Godzijdank worden ze afgeremd door de mensen om mij heen, is ook nodig, al die poeha om niks. Heb ondertussen wel met meer mensen mijn verhaal moeten delen wat ik lastig blijf vinden.

    Iets waar ik met bijna niemand over gepraat heb is de operatie van echtgenoot. Een heftige operatie waarvan ik hoop dat hij er helemaal bovenop komt. De operatie vind plaats in Amsterdam en ik ben van plan met de kleuter op de dag zelf aanwezig te zijn en vervolgens daar in de buurt te overnachten. De kleuter neem ik mee als veiligheidsmiddel voor mezelf. Met hem in de buurt is het dissociëren goed behappen. Ik wil sowieso in de buurt van echtgenoot zijn die dag. Die operatie wordt nog wel een dingetje voor mij…ik probeer de gelederen dan ook goed om mij heen te sluiten om zoveel mogelijk ellende te voorkomen. En dan heb ik echtgenoot ook natuurlijk, echt veel steun zal ik niet voor hem zijn. Dit is tè groot tè heftig voor me.

    Voor nu is het dag bij dag…en dan gaat het.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #55

    Afscheid nemen loopt de laatste tijd als een rode draad door mijn leven en ik vind het lastig. Neem mijn tuinbuurman, afgelopen donderdag bezocht ik hem nogmaals en ook nu was het een verdrietige toestand. Hij aaide over mijn wang en mompelde dat het niet lang meer zou duren. Daar was geen woord van gelogen, vrijdagochtend is hij overleden.

    Een ander afscheid wat er aan zit te komen is van mijn broer. We hadden jaren weinig tot geen contact maar de laatste tijd gaat dat een stuk beter. Wat hij gaat doen is nogal……….extreem. Hij  ligt in scheiding, heeft zijn huis verkocht en vertrekt over een paar maanden met de noorderzon met de bedoeling niet meer terug te komen. Zonder doel maar met de bedoeling de wereld over te gaan. Ik was er al een poos van op de hoogte maar had niet zo gedacht dat het ook daadwerkelijk zou gaan gebeuren.

    Mijn andere broer is met zijn gezin verhuisd en niemand weet waar hij nu woont. Ook best wel raar. Mijn kinderen proberen het te begrijpen maar dat lukt niet. En het lukt mij ook niet om het uit te leggen. Ze vragen zich af of alles te herleiden is naar opa en oma, voor mij zo klaar als een klontje maar kinderen zien dat anders. Ik heb ze recentelijk verteld dat als er dingen niet goed in je opvoeding je daar schade door kunt oplopen, uiteindelijk wraakt zich dat en bij ons drieën uit zich dat op verschillende manieren.

    Mijn oudste heeft sinds een poosje een relatie met een voetballer en als alles goed blijft gaan kan het zijn dat zij over een poosje met hem naar het buitenland vertrekt.
    Dat is per definitie helemaal geen slecht nieuws natuurlijk, voor mij ook een uitdaging om broer en kind in het buitenland te bezoeken 🙂

  • De Toestand

    De afgelopen week

    Het was een drukke week met veel en langdurig contact met alle hulplijnen die we open hebben staan. Met ieder gezinslid speelde wel iets deze week. We kregen bezoek van een coördinator van een nieuw project wat binnen ons dorp is opgestart. Het staat nog in de kinderschoenen maar het loopt en wij doen eraan mee.

    Ik mis een sociaal netwerk om mij heen wat op bepaalde momenten ondersteuning kan bieden voor de jongste telg. Ik heb vorig jaar zo’n beetje alles doorgespit wat er voor handen is voor kinderen in deze situatie maar er was niets.

    Tot aan nu dus. Het project brengt kinderen in situaties zoals de mijne samen met mensen/gezinnen die daar graag -en op vrijwillige basis- iets in willen betekenen. Er is geen sprake van hulpverlening maar meer als -langdurige -opvang voor een kind.  Voor mij zou het al fijn zijn als mijn jongste een keer in de week bij anderen kan spelen of mee kan naar sport of iets dergelijks. Een ‘normaal’ gezin waar hij de dingen kan doen die hier thuis lastig zijn. Ik gun hem namelijk het allerbeste en ik denk dat het goed is dat anderen mij daarbij helpen. Echtgenoot gaat namelijk deze maand verhuizen met zijn kantoor waardoor hij van s’ ochtends 06.30 tot minimaal 19.30 van huis is. Dat houdt in dat ik lange dagen maak waarbij ik zelf ook nog energie sluperende dingen doe zoals therapie volgen en dat nog wel op twee verschillende plekken.

    Met alle veranderingen die eraan zitten te komen kan ik extra steun en hulp goed gebruiken. Eind februari horen we meer en hopen we dat er een match is voor onze jongen. Het gezin of wie dan ook moet wel met hem klikken. We hebben een goed beeld kunnen schetsen van wat hij leuk vindt en waar hij op zijn plek zou zijn. In de praktijk is het een kwestie van “klikken”.

    Ik heb afgelopen week met veel ‘nieuwe’  mensen contact gehad tegen wie ik openhartig moest wezen over mijn diagnose en mijn beperkingen. Niet leuk, niet simpel en ik voelde me er erg ongemakkelijk bij. Het overlijden van mijn allermooiste kip werkte ook niet mee. Toch sta ik nog steeds rechtop, heb ik me prima door alles heen geworsteld.

    Ik heb ook een afspraak gepland waarbij ik met mijn ‘nieuwe’ behandelaar op bezoek ga bij mijn oude behandelaar. Zodat  we samen kunnen kijken hoe we de overgang voor mij zo prettig mogelijk kunnen maken. Het voelt voor mij een beetje alsof ik mijn nieuwe vriend kom voorstellen en ik hoop dat hij door de keuring komt, wat natuurlijk helemaal niet zo is.

    Pittig weekje dus, en ik heb vandaag ook al lekker bijgeslapen, morgen nog een rustig dagje en dan staat er weer een pittige week te wachten.

  • De Toestand

    Toedeledookies

    Ik ging kennismaken en de wereld is niet vergaan. Ik was in mijn eentje en ik was lichtelijk zenuwachtig. Ik had al wat gegoogeld op de naam en had ook informatie gevonden over deze jongeman. Dat hij jong is, is een feit. Scheuren in zijn jeans met daaronder Vans die mijn kinderen ook hebben.

    De setting bij mijn huidige behandelaar vind ik ontspannen, lekkere stoelen rond een salontafeltje met daarnaast een staande lamp. Er staat ook wel een bureau in de kamer maar die staat verderop. Ook bij Shrink staat er een grote bank waar je lekker op kan zitten.

    Ik zat nu dus op een stoel aan een tafel en aan de andere kant zat hij. Een klein beetje in mijn space merkt ik, je kan niet alles hebben. Hij stak al vlot van wal en ik probeerde zo goed en kwaad als het kon mee te werken.

    De tijd vloog voorbij en aan het einde van het gesprek deed zijn vraag over mijn ‘tattoo’ het ijs meer breken dan ik had gedacht. Hij begon enthousiast te vertellen over de tattoo-plannen die hij had voor zijn onderarm.

    Ik ben geen vreemde voor hem, hij had alles doorgelezen wat er over mij bekend was en dat voelt raar. Iemand die ik niet ken, heeft bijna alles gelezen over mijn duistere brein en dan vraag je je toch af hoe deze persoon tegen je aan kijkt. Professioneel als therapeuten zijn zullen ze daar nooit eerlijk een antwoord op geven.

    Ik ben bang. Ik ben bang voor het afscheid wat op rasse schreden nadert. Ik ben bang dat ik niet met het verlies kan omgaan. Ik ben bang dat ik mezelf wat ga aandoen. Dat is wat ik al eerder heb gemeld bij de intake en wat ik ook vanmorgen heb gezegd. Ik wil dat mensen mij beschermen, weten hoe link deze situatie voor mij voelt. Ik wil mezelf niks aandoen maar ik heb mezelf vaker in crisis situaties meegemaakt en ik weet hoe sterk het gevoel kan zijn. Hoe verdoofd ik me kan voelen en hoe weinig er nog binnenkomt van mijn omgeving.

    Ik heb al een paar keer afscheid moeten nemen van iemand van wie ik hield of met wie ik een sterke band had. Ik kan daar niet mee omgaan, dat is mijn ervaring. En hoe zal dat dan gaan voelen als ik therapeut voor het laatst ga zien?