• De Toestand

    Donderdag therapiedag #54

    Geheel onverwacht werd ik gisteren gebeld met de mededeling dat ik vandaag op gesprek kon komen bij de GGZ instelling.

    WTF!!!

    We hadden toch afgesproken dat ik de tijd zou krijgen om alles rustig af te ronden in het zknhs? Dit was niet de bedoeling!

    Ik hield de boot af, eerst overleg met behandelaars in zknhs en dan zien we wel weer eens verder was mijn antwoord. En ja, dat had ik een jaar geleden niet hardop durven zeggen. Maar nu komen ze plots wel heel dichtbij en komt alles sowieso heel dichtbij dus nu moet ik proberen de regie in mijn handen te houden.

    Met enige tegenzin gingen ze akkoord, maar ik moest op korte termijn terugbellen want er was haast bij.

    Wat??…………………..haast??………………..??

    Ik heb geen haast!!
    Sterker nog, ik heb helemaal geen haast!!

    Ik denk dat een kleuter zich ook zo miserabel voelt als hij na jaren bij zijn moeder plots naar school moet. En dat hij zijn moeder dan weg ziet lopen en hij achterblijft in een hele nieuwe omgeving met mensen die hij niet kent. Dikke paniek en huilbuien bij zo’n kleutertje terwijl hij verlangend naar buiten tuurt om en wacht tot hij weer in de veilige armen kan springen van zijn moeder  wanneer die hem komt halen.

    In mijn geval zal dat allemaal precies hetzelfde gaan al hoef ik niet naar buiten te turen om te weten dat ik niet terug kan naar mijn veilige omgeving.

    En dat doet gewoon verdomd zeer.

    ikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetnietikwilhetniet…. is wat er door mijn hoofd spookt.

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #53

    De allerlaatste therapiedag van 2018 is een feit. De onrust die is ontstaan na de intake blijft een gewillig gespreksonderwerp. En nodig ook, want het heeft me tot nu toe een boel ellende opgeleverd. Verwarring over diagnoses, wijzigingen in opties voor therapie. En als laatste de onzekerheid over het beginnen van de behandeling en belangrijker nog: met wie.

    De focus die op DIS is komen te liggen voelt ook niet comfy. Eerder was het hele gedoetje iets van mij, wist niemand daar eigenlijk van, en probeerde ik zo goed en kwaad als het ging mezelf staande te houden. Nu is de duivel uit de box en moest ik gaan spitten in mijn hoofd om details op te dissen – leuke woordspeling- over mijn ervaringen. En ik heb ook het gevoel dat er meer op me wordt gelet binnen het gezin. Laat me gewoon, denk ik dan.

    Iets wat heel mijn leven een grote rol heeft gespeeld en veel pret heeft bedorven wordt door iemand die kennis heeft van de theorie met moeite in hokjes geduwd. Zo werkt het gewoon niet met deze shizzle. Ik snap heel erg goed dat niet iedereen precies weet hoe het werkt, en ik wil daar gerust meer duidelijkheid over verschaffen maar laat mij wel in mijn waarde. Probeer niet continu de theorie te toetsen aan mijn werkelijkheid. Want daar kan ik niets mee en mijn behandelaar ook niet. Luister naar mij, luister naar wat ik te vertellen heb, want er is nog zoveel te onderzoeken en te leren over DIS en dat leer je uiteindelijk alleen maar van de mensen die ermee te maken hebben of middenin zitten, zoals ik.

    Ik heb ondertussen een A4-tje volgeschreven met mijn ervaringen. Een beetje te laat want het vragenvuur wat al heeft plaatsgevonden heeft lang niet zoveel opgeleverd. Het is niet realistisch om iemand met DIS zonder waarschuwing vooraf te onderwerpen aan een vragenvuur. Ik heb daar de tijd voor moeten nemen om het allemaal terug te halen. Laten wel vooral niet vergeten dat het een andere staat van bewustzijn betreft, het is wat dat betreft al een wonder dat ik er überhaupt iets van kan terughalen.

    DIe intakes hebben me tot de dag van vandaag alleen maar onrust opgeleverd, wat jammer toch. Dat vond therapeut ook en die gaat hier mee aan de slag. Het is fijn dat ik hier niet alleen in sta, het is niet fair om iemand als een citroen uit te knijpen en vervolgens aan zijn lot over te laten. Dat is mijn mening.

  • De Toestand

    Eruit en diagnose enz

    Vandaag waren we in Amsterdam, echtgenoot wilde ergens wat halen en de kleuter en ik gingen gezellig mee. Wel met een oxazepam in de giechel, want Amsterdam is not my favorite place to be.

    Uiteindelijk was het zo dat echtgenoot en kleuter samen de ene kant op gingen en ik richting het centrum van de Bijlmer liep. Ik houd ervan, al die mensen van verschillende origine, ik keek mijn ogen uit. Vond ook nog een Suri toko waar ik wat dingen in kon slaan en voor dat ik het wist was er een uur voorbij. Al die tijd was ik niet geheel op mijn gemak, maar ik deed mijn best en bezocht zo hier en daar wat winkeltjes.

    Ik had nog niet vermeld wat mijn diagnose is en was hè? Heel verrassend ben ik door de GGZ instelling en wat later bleek ook door het ziekenhuis aangemerkt als iemand met een dissociatieve stoornis met derealisatie/depersonalisatie NAO. Niks geen depressie of PTSS of nog wat anders maar gewoon het beestje bij de naam genoemd. (voor de duidelijkheid: ik heb geen meerdere identiteiten!!)

    En sinds ik dit nu zwart op wit heb gezien ben ik onrustig in het hoofd, Ik kan er niet de vinger op leggen maar het is gewoon zo. En niet eens omdat ik moeite heb met de diagnose of zo, het is gewoon de waarheid, dat weet ik ook wel.

    Naast de Dis zijn er nog wat dingen hoor, het is niet zo dat alles hier nu mee gezegd is. Ik heb ook forse problemen met mijn persoonlijkheid. Ook daar moet aan gewerkt worden. En iedere keer dat ik met mijn neus op de feiten wordt geduwd voel ik me niet ok. Het wordt dan opeens heel echt of zo…ik weet het niet …..het voelt raar.

    Mijn hond is nog steeds van onschatbare waarde voor me. Ik wandel dagelijks met haar buiten en door me op haar te concentreren verlopen de wandelingen prima. En als ik heel erg last heb van Dis dan roep ik haar bij me en houd ik haar vast, voel met mijn hand haar hart en probeer haar geur in mij op te nemen. Dat is lastig. Want dissociëren zorgt ervoor dat mijn zintuigen niet of nauwelijks aanwezig zijn. Ik ruik niets, proef niets, hoor weinig en zie ook niet goed. Mijn hersen leggen ook niet vast wat er allemaal om me heen gebeurt.

    Na een periode van stabiliteit merk ik nu dat ik de laatste tijd meer last heb van het dissociëren. Allemaal heel logisch als je bedenkt wat ik de laatste weken heb moeten doorstaan.
    Maar het leven gaat gewoon door, en niemand weet wat ik mankeer. Toch word ik op 1e kerstdag  verwacht bij de schoonfamilie en moet ik daar weer een energieslurpende toneelspel neerzetten. Maar als ik niet ga dan mis ik misschien ook een hele leuke dag. Ik weet het nooit van te voren en zie alles wat ik doe buitenshuis nog als een risico maar je moet af en toe toch wat ondernemen.

    Ik wens jullie allen een heel fijn en goed kerstfeest.
    XOXO

  • De Toestand

    Maatwerk

    En zo zit je weer in een heel ander scenario. Dat kan gebeuren als er overleg plaatsvindt en er meer mensen gaan meedenken.

    De diagnose is bijgesteld en de therapie waar sprake van was zal ook geen doorgang vinden. Dat laatste heeft te maken met het groepsverband. Ik doe het niet zo goed in groepen, dat heeft te maken met de prikkels. En die zijn er wel binnen een psychiatrische behandelgroep.

    Het wordt maatwerk, één op één zogezegd.

    En het zal ook nog wel even duren voor het gaat starten. Voor deze vorm is een wachtlijst. Ik kan ook extern iets soortgelijks zoeken maar daar kleven wel wat nadelen aan.

    De behandelingen worden wel vergoed door de zorgverzekeraar maar maar in eerste instantie moet je een deel zelf betalen en aan het einde van het jaar krijg je dat weer terug.

  • De Toestand

    gecompliceerd

    Ik ging vanmorgen voor de tweede intake. Totaal niet zenuwachtig of whatever…ik had er wel zin in. Die gesprekken leiden uiteindelijk tot een beter beeld en daar ben ik alleen maar bij gebaat. Wat dat betreft ben ik blij dat ik mezelf – ook al duurt het een paar dagen – weer kan herpakken.

    Het ging vanmorgen hoofdzakelijk over het dissociëren, hoe ziet dat eruit, wanneer komt dat voor, wat triggert het enz enz.

    Mijn problematiek schijnt redelijk complex te zijn.  Wat het daarboven op nog lastiger maakt is dat er weinig therapeuten in gespecialiseerd zijn. Binnen deze enorme instelling is er buiten de intaker om, niemand in staat tot het goed behandelen hiervan. De intaker gaat binnenkort de instelling verlaten en dat betekend voor mij dat ik daar dus niet verder geholpen kan worden op bovenstaand gebied, er blijven natuurlijk wel andere behandelingen over.

    Ik somde vanmorgen een paar dingen op die er zijn gebeurt in mijn jeugd en ik zag de verbijstering op het gezicht van de intaker staan. Het is inderdaad krankzinnig wat er allemaal is gebeurt. Een bevestiging dat het allemaal heel logisch is wat dat met mij als mens heeft gedaan voelt als een warme douche. Nu er naast de papieren informatie ook in gesprekken meer duidelijk wordt, merk ik dat er meer begrip is voor mijn huidige behandeling.

    Er is nog niet duidelijk wat ze nu met me willen gaan doen, daar moet intern nog over gesproken worden en vooral over worden nagedacht.

    “Er is hoop” drukte ze mij op het hart.

    Dat is ontzettend fijn. Ik hoef geen 100% ik ben met 20% al tevreden, want het kan alleen maar beter worden dan wat het nu is.

    Voor het zover is moet ik nog enorme drempels over en zal ik de komende jaren heel intensief bezig moeten met diverse therapieën.

    Het zal heel erg zwaar worden, zwaarder nog dan wat ik achter de rug heb, maar ik ben gemotiveerd. Ik heb er in zekere zin ook zin in.

    Want ik weet dat ik uiteindelijk een betere moeder en echtgenote maar hopelijk ook vriendin kan worden. Meer kwaliteit van leven: hoe fijn zou dat zijn? Het is wat mij betreft de hoogste tijd.

  • De Toestand

    Opheldering

    “Hij heeft een drukke agenda vandaag, mag hij morgen ook terug bellen?”
    “Nee.”
    Daar hoefde ik niet lang overna te denken, morgen staken de scholen en ben ik niet alleen thuis, om dan een gesprek met je shrink te voeren met je kids in de buurt. Niet handig.

    Amper een kwartier later belde hij al en kon ik direct van wal steken. Wat de rode draad in het verhaal is, is dat ik het vervelend vind dat mensen/intanties vraagtekens zetten bij mijn huidige behandeling. Per slot van rekening is het niet iets waar ik zelf heel veel in te sturen heb gehad. Ik heb de afgelopen jaren vertrouwen gehad in de mensen die mij behandelden, en ondanks dat ik veel liever grotere stappen had gezet ben ik tevreden met waar ik nu sta.

    Mijn shrink en therapeut hebben het beste met mij voor gehad en hebben keuzes gemaakt die ik begrijp. Zij hebben heel hard gewerkt om een vertrouwensband met mij op te bouwen en met die band van vertrouwen ben ik nu de persoon die ik jaren terug nog niet was.

    Shrink vind de diagnose discutabel maar snapt dat er voor de vorm van therapie ook de huidige diagnose nodig is.

    Belangrijker nog: ik pas niet in de hokjes die er in de DSM worden gemeld. Daarom moet ik me daar ook niet te druk over maken. Het gaat erom, dat de therapie wel iets is wat heel goed voor mij kan werken. In de psychiatrie word nu eenmaal in hokjes gedacht, vanuit de hokjes leiden wegen naar bepaalde soorten therapie. Een dokter zoals mijn shrink kijkt verder dan de hokjes, dat is wel duidelijk. Ik wil er graag het vertrouwen in houden dat hij met eer en geweten de beslissingen heeft genomen zoals het is gegaan.

    Ik voelde me dan ook opgelucht na ons gesprek. Een paar uur later had ik ongeveer hetzelfde gesprek met therapeut en aan het einde van de middag belde de instelling op om te vragen of ik deze week nog een keer op gesprek kan komen.

    Wat een gedoe toch allemaal, en ondanks dat alles me onrustig maakt voel ik ook een soort kracht in mezelf dat ik dit klusje gewoon ga klaren. Dat ik dat best kan, ook al kost het bakken met energie en slaap ik de hele dag.

  • De Toestand

    Shrink bellen

    Ik zit er sterk aan te denken om mijn shrink  morgen te bellen. Want ik wil eigenlijk wel wat opheldering van hem. Nu ben ik niet zo van het telefoneren maar een afspraak met hem is niet realistisch op korte termijn en anders wordt het half januari.

    Dat duurt me te lang.

    Ik krijg namelijk deze week meer info over mijn behandeling en die start ook al begin volgend jaar. Ik ben na een paar dagen veel nadenken al zover dat ik graag wil instappen.

    Ik ben zo ontzettend benieuwd hoe hij reageert op de diagnose. Per slot van rekening ken ik hem al heel wat jaren en ik wil gewoon weten wat hij ervan vindt.

    Het blijft aan me knagen dat ik veel eerder doorverwezen had moeten worden, op die vraag had hij een poos geleden ook geen antwoord. Dus daar zal ik ook nu geen antwoord op krijgen.  Ik vraag me alleen af of ik het daar bij moet laten of dat ik toch door moet vragen.

    Nu ik dit zo heb opgeschreven is het me duidelijk dat ik zeker ga bellen morgen.

  • De Toestand

    kater

    Ik werd wakker met het idee dat ik helemaal geen slaap had gehad en met hoofdpijn. Lang bij stilstaan was geen optie want de kippen moesten worden opgehokt. Dat werk wat ik ermee dacht te hebben viel reuze mee. Ze zitten allemaal binnen en kunnen niet naar buiten. Echt blij zullen ze er niet mee zijn want ze houden van het gescharrel.

    En vanaf het moment dat ik het bed ben uitgestapt tot aan nu ben ik non-stop bezig geweest. Om bezig te blijven en niet na te hoeven denken. Normaal gesproken houd ik wel van een rustig chill dagje in het weekend. Misschien morgen.

    In tegenstelling tot mij is echtgenoot enorm blij en opgelucht na het gesprek. Voor het eerst in jaren is er duidelijkheid en belangrijker nog: er is een therapie die mij een stuk verder kan helpen. Dat stemt hem vrolijk en hoopvol. Ik heb dat zelf op dit moment nog niet maar dat is een kwestie van tijd.

    Ik voelde een behoorlijke paniek op komen zetten bij het horen van de duur van de therapie. Ik vroeg al huilend hardop of de lat niet te hoog werd gelegd, want dat ik niet wist of ik dat wel waar kon maken. Binnen die tijd!! Dat is toch niet haalbaar? jammerde ik.

    Flarden van ‘geen latten’ en ‘ geen druk’  kwamen voorbij maar de gehele strekking van het antwoord is mij ontgaan. Achteraf gezien ben ik verre van trots op mijn gedrag gisteren. Dat ik op het laatst dikke paniek voelde, moest huilen en niet verder kon praten maakt dat ik me schaam voor mezelf. Niet te lang in blijven hangen heb ik me voorgenomen, die mensen maken wel meer gekke dingen mee. Niemand komt daar voor zweetvoeten 🙂

  • De Toestand

    De intake

    ‘Waar moet ik beginnen?’……….dat is wat er steeds in mijn hoofd speelt als ik wil gaan typen. Laat ik maar gewoon ergens beginnen.

    De intake heeft veel bij mij losgemaakt, veel emoties in sneltreinvaart vlogen door mijn lijf. En dat kwam als eerste door het vragenvuur waar ik niet op zat te wachten. Ik heb dat trouwens wel gemeld en daar werd goed op gereageerd.

    Ik heb me er kranig doorheen geslagen, al die lastige vragen over pijnlijke zaken. God, wat kun je je dan klein en nietig voelen. Ik was opgelucht dat er na een uur een pauze was waar ik snel kon peilen bij echtgenoot of alles goed ging – of ik het goed deed.

    Tijdens onze pauze werd er overlegd met een andere psycholoog, dit om het behandelplan en de diagnose te bespreken. Was ik eerst gediagnosticeerd met PTSS en werd dat in augustus weer terug gedraaid naar een ‘soort van’ diagnoseloos; zo kwamen ze vandaag tot weer iets heel anders.

    Het sloeg in als een bom. Letterlijk, zelfs nu; een aantal uren later voel ik me alsof ik betrokken ben geweest bij een ongeluk.

    Om eerlijk te zijn werd ik zelfs een beetje kwaad op beide psychologen en vroeg ik ook hardop hoe het kon dat ze binnen een uur zo even iets konden ophoesten terwijl daar in de afgelopen jaren nooit en dan ook echt nooit sprake van is geweest.

    Ze boorden met het antwoord een nieuwe emotie los, want het verbaasde hen namelijk ook, dat er nooit eerder over gesproken was en ook dat er niet eerder een passende therapie was aangeboden.

    Ik moest zo hard huilen dat ik niet meer kon praten…..echtgenoot nam het verder over.

    Flarden van wat ze vertelden verdwenen in een wolk van dissociatie.

    Ik voelde de expertise van deze vrouwen en ik heb het gevoel dat ik daar geholpen kan worden. Er moet nog wel in een team worden besproken of ik in die therapievorm pas, en volgens mij willen ze ook bespreken of deze diagnose nu werkelijk passend is, volgens de DSM moet je aan criteria voldoen om een diagnose te krijgen, mis je een criterium dan ga je vanzelf door naar een andere diagnose.

    Ik heb barstende koppijn, ik ben moe en misselijk. Het was pittiger dan ik had gedacht maar het zit er op. Dit is achter de rug en nu kan de volgende fase in het proces beginnen.

    Bedankt voor het duimen! 🙂

  • De Toestand

    Donderdag therapiedag #52

    Dat gedoe met vertrekken en nooit meer terugkomen neemt mijn gedachten zo in beslag dat ik helemaal niet bezig ben met de intake. Misschien is dat maar goed ook. Ik had vorige week alles al klaar liggen. Een overzicht van mijn medicatie van de apotheek, met dikke stempels erop…mijn paspoort, de brief met tijdstippen van de gesprekken morgen. En nog maar weer eens een vragenlijst. De zoveelste. Ik kreeg er afgelopen week ook nog eentje toegestuurd, ook maar weer ingevuld. De antwoorden zijn grotendeels afhankelijk hoe mijn pet staat heb ik gemerkt.

    Ik heb er af en toe wel moeite mee, met die vragenlijsten. Het is ja of nee, of er is keuze tussen ‘helemaal niet’  tot  ‘zeer veel’ en dan nog wat opties daartussen in.  Als ik knetter geïrriteerd ben wat vaak voorkomt, vaak door oeverloos gezeur van de kinderen, heb ik echt zin om iets kapot te gooien, maar als ik niet geïrriteerd ben dan ben ik mijn kalme zelf. Wat dat betreft is het subjectief wat je invult. Maar er gaan vervolgens wel mensen mee aan de slag, dus enige vorm van nuance is wel gewenst.

    Mijn (snelle) intake is op de afdeling van het zknhs nog wel even een dingetje geweest, dat waren ze niet gewend;. die snelheid van de GGZ. Ze zijn nu dan ook heel erg benieuwd hoe snel ik daar kan starten. Ik voel nog steeds die haast niet. Ongetwijfeld zal ik morgen meer weten, al houd ik een slag om de arm want de kleuter is ziek, oppas had ik voor de middag al geregeld maar mijn afspraak is deels in de morgen en deels in de middag.

    Zoals het er nu naar uit ziet moet ik òf alleen òf de afspraak moet worden verzet, beiden zijn wat mij betreft niet gewenst. Helaas weet je met kinderen nooit of afspraken doorgang vinden of niet.

    We zullen het morgen wel zien!
    Wish me luck🍀🍀