• Fijne dingen

    Erbarme dich

    Wie kent dit wonderbaarlijke mooie muziekstuk niet uit de Matthäus passion? Ik kende de uitvoering niet die ik laatst opgestuurd kreeg in een mail vanuit het Zencenter waar alles momenteel stil ligt. Als ondersteuning krijgen Sangaleden die daar behoefte aan hebben wekelijks een ‘aanmoediging’ toegestuurd via de mail. De mooie en ontroerende woorden die naast dit muziekstuk werden meegestuurd hebben me wat rust gebracht.

    Onderstaande versie die ik opgestuurd kreeg, bracht meteen de tranen aan het rollen, want manmanman….dit raakte me in mijn ziel. Op Applemusic vond ik de artiest en het album en draai de cd ondertussen vaak. ik kom er helemaal van tot rust. Ik zal de link hieronder delen.

    Even terug naar de wekelijkse email vanuit het Zencenter. Het is fijn te lezen dat de Zenmeester de moeite neemt ons te ondersteunen in deze crisis. Deze toestand brengt nogal wat “Dukkha” (lijden) met zich mee. Iets wat onder normale omstandigheden al een opgave is om mee om te gaan en nu helemaal. Alle Zenprogramma’s die worden aangeboden liggen stil, waaronder ook de mijne die ik in de maand mei zou volgen.

    Op zoek naar ‘Zen?’ misschien heb je hier wat aan KLIK

    XoXo

  • Fijne dingen

    Zaterdagavond

    Ik zit te wachten tot ik kan vertrekken, het is alleen nog lang geen tijd om te gaan. Het is pas kwart over zeven en ik word om 23:00 verwacht.

    En ik zie er tegenop. Want hoe mooi en dankbaar het ook is het waken is een ontzettend lange zit voor iemand die graag on the move is. Ik neem een e-reader mee en mijn iPad, ik downloade ook wat afleveringen van een serie want Wifi is vaak niet aanwezig. Ook neem ik het Round Robin boekje mee die eigenlijk vandaag al op de post had gemoeten. Wie weet krijg ik nog wat uit mijn vingers vannacht.

    Ik ben geen verzorgend typje als het gaat om helpen bij een toiletbezoek of opruimen van andere lichaamssappen. De meeste collega’s hebben dat verzorgende wel, die draaien hun hand er niet voor om om viezigheid te ruimen. We hoeven het trouwens niet want het hoort niet bij onze taak.

    Ik heb het me vaak afgevraagd afgelopen jaar: is dit vrijwilligerswerk wel geschikt voor mij. Het is dankbaar werk, maar je moet wel geschikt zijn om een hele nacht wakker te zijn. De laatste keer dat ik ging waken slikte ik nog van allerlei medicatie en wie weet maakte dat het waken ook wat lastiger. Nu ben ik stukken fitter door het vele sporten en hoop ik maar dat het mee gaat vallen.

    Mijn jongste stopte net een een slaapknuffel in mijn armen die ik vannacht maar bij me moet houden, de schat. Ook vroeg hij me of ik mijn eigen slaapkussen wilde meenemen. Hij kan er niet goed bij dat het eigenlijk de bedoeling is dat ik wakker blijf.

    De tas is gepakt, lekker drinken en wat broodjes en een grote warme deken, het koelt nogal af in de nacht in huizen, ik ben er klaar voor, en ook weer niet. Het goede gevoel waarmee ik vertrek zometeen is de wetenschap dat mensen blij zijn dat ik straks aanwezig ben.

    Goed gevulde waaktas.

  • Fijne dingen

    Echte post is zoveel leuker

    Er is nog geen duidelijkheid over die spierreuma waar vermoedens van zijn. De klachten lijken erop, ik heb alleen de leeftijd niet mee, de meesten zijn boven de 50 en de waardes in het bloed zijn niet Sky high. Dus al met al weet ik nog niets maar ben ik wel blijven zitten met de klachten. Naproxen met paracetamol maakt het draaglijker dus daar neem ik er af en toe wat van. In beweging blijven was het advies, de ene dag gaat dat makkelijker dan de andere.

    Er ligt ook nog al wat op ons bord tegenwoordig. De dagen en nachten verlopen anders dan voorheen. We rijden veel op en neer naar het hospice en brengen zoveel mogelijk kostbare tijd door met mijn lieve schoonvader. Gisteren nam ik Surinaamse Bami voor hem mee. Hij houdt er zo van en mijn schoonmoeder kan het niet meer maken. Het liefdevol bereidde maar smakeloze eten van het hospice is dan ook erg wennen. Tijdens het opwarmen van het eten kwamen bezoekers nieuwsgierig kijken, het rook zo lekker riepen ze 🙂

    Ik sprak met paps af dat ik deze week Bruine bonen met Rijst (BB +R) voor hem zal maken, een befaamd Surinaams gerecht. Het stond op zijn verlanglijstje dus dan ga ik dat voor hem fixen. Binnen de familie worden de verstandhoudingen steeds beroerder. We hebben ons voorgenomen om ons eigen plan te blijven trekken. Het belangrijkste voor ons zijn paps en mams, de rest van de broers kunnen de spreekwoordelijke pot op.


    Deze week ga ik mijn eerste dienst draaien binnen het Hospice hier in de buurt. Ik heb er zin in maar merk dat ik weinig energie heb. Misschien is het niet het juiste moment voor deze nieuwe stap. Maar ja, wanneer dan wel he? Er zal altijd wel wat zijn wat even lastig is. Of ik daar nu steeds op moet anticiperen of gewoon door moet gaan met mijn eigen dingen blijft een afweging.

    Een lieve vriendin deed een oproep op insta ‘wie er een handgeschreven brief wilde’ ik stak mijn hand op en ontving een brief van drie kantjes! whauw…wat gaaf. Natuurlijk klom ik zelf ook in de pen om een brief terug te schrijven. Dat viel nog niet mee, ik schrijf nog amper wat. Het merendeel wat ik noteer is in mijn iPhone of het gaat via de mail.
    Maar gelijk had ze “echte post is zoveel leuker”.

    Wie schrijft er nu nog?

    Hoe ziet jullie week eruit?

    xx


  • Fijne dingen

    Doorpakken

    Nu ik de cursus van de terminale thuiszorg heb afgerond kan ik aan de slag in het Hospice. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren in de thuissituatie gewaakt maar een hele nacht passief zitten op een stoeltje is niet mijn ding. Ik vind het lastig om 8 uren op een stoel te zitten in het donker. Ik ben liever actiever bezig. Vandaar dat ik beter in een Hospice aan de slag kan gaan. De diensten zijn korter -4 uren- en er is meer te doen. Aangezien hier in onze woonplaats (nog) geen Hospice aanwezig is, moet ik uitwijken naar een grotere stad hier in de buurt. Ik heb al kennis gemaakt met de coördinatoren tijdens de cursus en heb meteen het balletje opgegooid dat ik binnen het Hospice aan de slag wil. Eerst een dienst meelopen en dan mag ik daar zelfstandig aan de slag. Hopelijk hoor ik deze week wanneer ik kan starten.

    Wat goed schijnt te werken bij pijnlijke spieren en algehele malaise is een massage.
    Ik typte op Google ‘massage + woonplaats’ in en kreeg een waslijst aan salons voor ogen.

    Met edelstenen, gewone stenen, olie of kruiden…we zijn hier goed vertegenwoordigt. Ik koos voor een Thaise massage. Twee redenen: het is effectief en er zit een Boeddhistische gedachtengang achter.



    Ik houd wel van doorpakken dus belde ik vrijdag en kon zaterdag al terecht. De ambiance beviel me ontzettend. Ik zag Boeddha’s, ik rook zalige wierook zag warme kleuren en zachte stoffen, ik voelde me er meteen thuis.

    Het is altijd even een awkward moment; dat je een paar minuten na binnenkomst alleen nog met je onderbroek aan door iemand wordt bevoelt.

    Het kleine Thaise dametje had verrassend veel kracht in haar puntige vingers en ellebogen. In een uur tijd heb ik bijna 4 x om genade gesmeekt. Ik beet op mijn tong omdat ik weet dat het nodig is om de spieren goed aan te tikken. Het effect is pas na een aantal dagen merkbaar.

    In mijn geval vond ik het lastig om de dag erna met mijn rug tegen de zitting van de bank van mijn zwager te leunen. Bij het afscheid kneep mijn schoonzus me ook even fijn tegen haar forse boezem, ik keek zo benauwd dat ik met een piepende stem opbiechtte dat ik een massage had gehad en het een beetje pijnlijk was. Ze keken me verrast aan en vroegen of er ook over me heen was gelopen. Daar schijnen ze touwen voor te gebruiken die ik wel heb zien hangen maar durfde niet te vragen waar ze voor dienden. Volgende keer dan maar eens vragen.

    En nu, het heden, is het nog een beetje voelbaar maar ik ben een stuk leniger en alles is minder pijnlijk. Ik beweeg zogezegd een stuk beter. En dat was natuurlijk ook het doel.

    Mijn schoonmoeder moffelde me gisteren nog een paar bankbiljetten (verjaardagssgeld) in mijn hand waarmee ik in gedachten meteen een nieuwe afspraak maakte.

    De huisarts moet ik nog bellen, ik moet blijkbaar perse om 08:00 bellen en dat is nu net het tijdstip dat ik mijn jongste naar school probeer te krijgen. Ik probeer het morgen maar weer eens. Want die fnuikende migraine is vast niet onder controle te krijgen met massage.

    Jullie ervaringen met massages?

  • Fijne dingen

    Social media

    Ik ben momenteel alleen nog actief op Instagram. Mijn account is beschermd dus als je mij wilt volgen dan is dat geen probleem maar moet ik je even toevoegen klik hier

    Met facebook had ik een haat-liefde verhouding waar ik een punt achter heb gezet. Ik kan alle veranderingen op Facebook ook niet meer bijbenen. Zo zag ik voornamelijk reclame en van sommige vrienden zag ik nooit wat in mijn tijdline verschijnen terwijl er wel degelijk berichten werden geplaatst. Ik had een avondje zitten te stoeien om dat te veranderen maar het is me niet gelukt.

    Bovenstaande foto maakte ik net op ons stadhuis. Als kippenliefhebber moest ik natuurlijk even een foto maken van in dit met bladgoud belegde haantje wat tijdelijk van de kerktoren is gehaald. De kerk is vanuit mijn huis te zien, maar dit haantje was voor mij niet goed zichtbaar. Maar hij is net opnieuw met bladgoud belegd en daardoor tijdelijk voor ons te bezichtigen. Ik vind hem prachtig. Als je goed kijkt zie je op de achtergrond een mooie foto van ons stadsaanzicht.

    Fijn weekend xx

  • Fijne dingen

    Er op uit

    Ruim op tijd kwamen we in de hoofdstad aan met de trein. Op het station kocht ik een dagkaart voor de tram/metro/bus. En nadat ik echtgenoot met een dikke kus had uitgezwaaid en hij naar de o.k. werd gebracht stapte ik met het lood in de schoenen in de -verkeerde- tram.

    Voor mijn gevoel kon iedereen aan mij zien dat ik uit de provincie kwam, alleen al door mijn onhandigheid. Voor velen zo normaal dat reizen met de tram, voor mij was het de eerste keer. Dat in- en uitchecken was sowieso al een aandachtspuntje.

    Eerst maar eens rondkijken bij de Dr. Martens store, helaas verkopen ze er geen kleding meer, en daar kwam ik voor dus ik vertrok met lege handen. Ik liep wat rond over de Dam maar echt rustig werd ik er niet van. Al die toeristen die voorbij lopen met hun trolley’s….ongelooflijk wat een drukte.

    Ik stapte maar weer in de tram richting het ziekenhuis, ik zou daar dan wel wachten tot echtgenoot uit de verkoever kwam en me daarna gaan melden in het het hotel.

    Grenzen verleggen heb ik gedaan die 24 uur in Amsterdam. Ik ga namelijk never nooit met een lift, dont ask me why. In het ziekenhuis kon ik geen trap vinden dus moest ik wel met de lift. Al met al ben ik vaker met lift geweest dan in de afgelopen 8 jaar. Weer op de afdeling aangekomen zeeg ik samen met een verschrikkelijke koppijn neer op een comfortabele bank en wachtte daar een paar uren voordat ik bij echtgenoot mocht.

    Uiteindelijk was ik blij dat ik -weer met de lift- in mijn hotelkamer was aangekomen. ik was heel erg ontspannen daar op de hotelkamer. Ik zou er zo weer naartoe willen, ik sliep er fijn, at er nog beter  en was uiteindelijk uitermate tevreden dat ik het gefixt had.

    Godzijdank waren daar lieve vrienden die mij die lastige dagen door loodsden. Ik ben tevreden over hoe het mij is vergaan. De weken die daarop volgden waren echt afzien, ik ben moe, geïrriteerd en voel me lamlendig. Maar ben ook wel lekker bezig, ik heb bijvoorbeeld die broedse kippen en ben nu al razend benieuwd of er überhaupt kuikentjes komen.

  • Fijne dingen

    Nieuwe Tattoo’s

    Vandaag liet ik twee tattoo’s plaatsen. Ze hebben beiden grote betekenis voor me.

    De eerste
    ‘Enjoy the silence’, is een nummer van mijn favoriete band Depeche Mode. Daarnaast staat er letterlijk wat ik zo fijn vind, genieten van de stilte. De stilte doet mij goed, en vaar er wel bij zogezegd.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    De tweede
    De semicolon maakt deel uit van een wereldwijd project en staat voor hoop en liefde aan degenen die worstelen met depressie, zelfmoord, verslaving en zelfverwonding. Voor velen is de tattoo dan ook extra hoop dat zij het gevecht met bijvoorbeeld depressie kunnen verslaan.

    In een tekst vormt een puntkomma een teken voor het punt waarom de auteur de zin had kunnen eindigen, maar ervoor koos dit niet te doen. De achterliggende gedachte van de puntkomma tattoo is dan ook dat er altijd een reden is om géén punt achter je leven te zetten. Hoe diep de depressie ook mag zijn, de zin van het leven is niet over, die gaat door (houd hoop).
    bron: internet

  • Fijne dingen

    Verwennerij

    Ik breng 1 of 2 keer per week eitjes naar een gelegenheid waar je heerlijk kunt lunchen. De eitjes worden gebruikt in het eten.  Meestal blijf ik even hangen voor een praatje en soms eet ik daar ook iets lekkers. Het is er knus en gezellig en ik geniet er altijd van het eten en de mensen die er aanwezig zijn. Soms gaat de jongste mee die ook wel raad weet met een macaron 🙂

  • Fijne dingen

    Foto’s

    Een paar foto’s van afgelopen week.

    Als eerste bestelde ik een aantal boeken via MP, ben er ontzettend blij mee!

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Hoogste tijd om het Round Robin project af te maken zodat het naar de volgende creatieveling kan.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Me time…..

     

     

     

     

     

     

     

    We time……

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Komende week wordt weer een spannende! Ik zie in een paar dagen tijd al mijn behandelaars, zowel de oude als de nieuwe. Ik heb er zin in! 🤥🤥

     

     

     

  • Fijne dingen

    Huispantoffel

    Als ervaren huispantoffel maak ik bar weinig mee. Als er dan wat gebeurt dan is dat groot nieuws.

    Vandaag was zo’n dag dat ik blij verheugd werd van wat dingen. Neem bijvoorbeeld de vraag of ik bij een keuringsdag voor o.a. kippen wil assisteren.

    Het lijkt me echt fantastisch, meen ik.

    Ware het niet dat ik nèt een paar uur daarvoor mijn hond had opgegeven voor een cursus die hoogstwaarschijnlijk  ook op die dag valt.

    Gebeurt er al nooit wat en als er dan wat staat te gebeuren dan moeten er nog keuzes worden gemaakt. Het moet niet gekker worden.