Oorlogspad

Ik (wij) zijn op oorlogspad en zullen niet stoppen voordat een ieder zijn verantwoording neemt. We hebben al een paar keer een gesprek gehad met de juf. Ook heb ik diverse ouders aangesproken over het gedrag van hun kind.

Het wurgen, slaan en schoppen is onder controle maar er is nog één miserabel sujet actief. Een meisje wat een enorme crush heeft op mijn 9 jarige. Het knuffelen wat ze dwangmatig met hem doet loopt volledig uit de klauwen en ze is hem nu aan het stalken en duikt op de meest vervelende plekken op om hem te achtervolgen. Vorige week had ze hem laten tackelen in de gang, hem aan zijn voeten door de gang gesleept en is ergens bovenop hem gaan zitten. Het klinkt misschien hilarisch maar hij vind het echt echt echt niet leuk en wil dat gedoe niet meer. School en de moeder heb ik hier nu al 3x over bijgepraat maar er verandert geen ruk.

Pislink ben ik erover. School wil dat we ieder incident melden bij de juf maar ik wil dat juf voorkomt dat dit steeds gebeurt. Want als ik ieder dag wat moet melden dan is mijn jongen nog steeds iedere dag de dupe van anderen.

Gisteren bleek dat van de 26 kinderen uit de klas 25 kinderen een stukje tekst mogen zeggen in de groepenshow en je raadt het al. Degene die niks hoeft te zeggen is mijn kind. Nou…..toen brak in mijn hoofd de spreekwoordelijke bom. Juf werd gisteren weer door mij gemaild en we kregen een slap verhaal terug.

Daarop volgend stuurde ik een mail waar de juf erg van was geschrokken en waar ze van wakker heeft gelegen las ik net. We moeten weer op school komen voor een gesprek waar de directeur ook bij aan zal schuiven.

En zo gaat deze vervelende soap gewoon verder en verder. Straks heb ik weer contact met de moeder van het sujet wat hem zo obsessief knuffelt. Ik ben er spuugzat van dat ik tweewekelijks mensen moet aanspreken op deze zaken. Er moet gewoon wat veranderen voor mijn kind. Niet lullen maar poetsen.

Wordt vervolgt. Helaas.

Hoofdbrekens

Mijn kippen zijn nog steeds niet op orde. Misschien is er wel heel iets anders met ze aan de hand, ik ben er nog niet achter. Ze hebben vorige week in totaal drie eieren gelegd. Heb ik nog nooit meegemaakt.

De tiener gaat nu wekelijks naar de revalidatie voor EMDR, we weten nog niet of het überhaupt gaat werken. Laatst kreeg ik een brief van de revalidatie waarin stond dat er is vastgesteld dat er sprake is van hersenletsel. Ik heb die boodschap een beetje geparkeerd in mijn hersenen. Weet niet goed hoe ik dit een plekje moet geven. De verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij is ook nog steeds op de achtergrond aanwezig. Wil weten hoe het met haar gaat enz enz. Het zou mooi zijn als we dit hoofdstuk kunnen afsluiten maar zover is het nog niet. Het was vorige week een jaar geleden, we hebben er beide wel bij stil gestaan, ze was zelf verdrietig. Ik snap dat.

Vanmorgen was ik onderweg naar het ziekenhuis en zagen we een ongelukje gebeuren met twee jonge fietsers. De taxi stopte en ik ben uitgestapt. ben bij het meisje (12 jaar) blijven zitten tot haar moeder arriveerde met de auto. Ze was zo op het oog niet erg gewond maar had een flinke schaafwond op haar wang en een zere knie. Op dat soort momenten flitst het ongeluk van de tiener weer voorbij in mijn hoofd. Wat heeft ze een geluk gehad maar daarentegen merk ik aan haar iedere dag weer de gevolgen die het met zich mee heeft gebracht.

Mijn afspraak met de GGZ instelling heb ik vorige week al gemaakt, de trein is aan het rollen en ik moet er maar gewoon in mee. Ik heb ontzettend veel bedenkingen bij alles en zit er serieus overna te denken om er helemaal mee te stoppen. Maar eerst ga ik daar op gesprek, ik heb wat vragen die ik graag beantwoord wil hebben en ik ben ook wel benieuwd.

Wordt allemaal weer vervolgt.

De tiener, het vervolg

De onderzoeken n.a.v. het ongeluk zijn afgerond en een eventueel behandelplan lag vorige week al klaar. De tiener wilde liever naar school dan bij het gesprek aanwezig zijn dus konden we vandaag weer terug voor hetzelfde gesprek.

Geen probleem.  Het is wel duidelijk dat er wat aan de hand is. En of het nu te maken heeft met onverwerkt trauma – hier krijgt ze binnenkort EMDR voor – of een vorm van hersenletsel, ze willen haar graag verder helpen.

De moeilijkheid van pubers en in dit geval een puber die niet geheel doorheeft hoezeer er dingen verandert zijn, is behandelen. Want er wordt toch verwacht dat je meewerkt en als je zelf vind dat er niks aan de hand is, is dat dus heel lastig.

De afgelopen tijd heb ik veel gesprekjes met haar gevoerd over hoe ik haar gedragsverandering ervaar. Dat ik nog evenveel van haar houd als eerst, maar dat ze echt minder goed te spreken is en dat we ook wel last hebben van haar humeurigheid. En dat ik alleen maar wil dat ze in de toekomst haar dromen (juf worden in het basisonderwijs) kan waarmaken.

We snappen het best dat ze ‘gewoon’ op de oude voet verder wil. Maar dat is gewoon niet haalbaar op het moment. Ze loopt op haar tenen op school, maar ook op haar werk. En als je te lang op je tenen loopt dan gaat het op een gegeven moment fout. En daar ligt toch een stuk verantwoording van ons als ouders. Dus hebben we met haar gesproken over dat we alleen maar het beste voor haar willen. En als er niks aan de hand zou zijn er ook verder geen behandelingen zouden komen.

En we hebben een lange adem gehad, en ontzettend veel geduld. En dat heeft geresulteerd dat ze vandaag duidelijk kon aangeven waar ze steeds tegenaan loopt. Dat werd uiteraard bijzonder goed opgepakt door de revalidatie-arts en de psycholoog.

Ze krijgt de komende tijd een aantal EMDR behandelingen waarbij ze hopelijk het ongeluk een plekje kan geven en verder ook nog aanvullende gesprekken met de psycholoog. Verder zal er door de Ergotherapeut aandacht worden besteedt aan het concentratieverlies, en de moeite met prikkels.

Als ze haar poot stijf had gehouden was het vandaag tot een einde gekomen bij de revalidatie. En man, wat ben ik opgelucht dat ze mee gaat werken.

De arts heeft nog eens goed naar haar knie gekeken, die had ook een enorme opdonder gehad en ondanks de fysiotherapie vertoont hij soms kuren. Noodzaak is dat als het weer opspeelt we direct de huisarts bellen die dit moet oppakken.

Zaken zoals pijn van het litteken op haar achterhoofd en een blijvende verdikking rondom haar wenkbrauw is niet behandelbaar. Hoe vervelend dat ook voor haar is. Daar zal ze mee moeten leren leven. Dat vind ze lastig, maar is niet onoverkomelijk.

Ik hoop dat met de EMDR al een groot deel van haar klachten verdwijnen, dat er verder ‘niks’  overblijft want dat zal voor haar een enorme domper zijn. Als duidelijk wordt dat er sprake is van hersenletsel zal dat voor haar erg moeilijk te verteren zijn.

Het roer gaat om

Moestuinen is niet helemaal mijn ding kwam ik dit jaar achter. Wat meespeelt zijn gezondheidsklachten die ik sinds mei heb en wat het werken in de tuin er niet leuker op maakt. Op de mais en de kalebassen na, is het moestuin seizoen geheel mislukt.

Wat wel booming business is zijn mijn eieren. Helemaal met dat fipronil verhaal. Toen dat net speelde durfde geen mens meer een ei te eten uit de winkel en wisten plots buren en anderen de weg naar mij weer te vinden. Ik kan de vraag om eieren niet aan. Ook omdat ik al een paar weken een restaurantje voorzie van eieren.

Ik heb dan ook geen gewone scharrelkip maar ik heb vrije-uitloop kippen. Mijn dames hebben allemaal een flinke ren waar ze buiten kunnen scharrelen en een hok waar ze  ’s nachts droog kunnen slapen. Ik gebruik geen chemische middelen maar gewoon Oud Hollandse wijsheid om ze van wormen en ander gespuis te ontdoen. Karnemelk vinden ze bijvoorbeeld erg lekker en dat is ook heel goed voor de gezondheid.

Dat spreekt mensen aan. Dat ik op van allerlei gezonde manieren bezig ben mijn beestjes van het beste te voorzien uit de natuur. Mijn kippen zijn net als mijn hond altijd blij om me te zien. Als  ze mijn stem horen staan ze met z’n allen te dringen voor het hek. Dat vind ik echt ontzettend schattig.

Komende week komen er 10 nieuwe dames bij. Alle voorbereidingen zijn gedaan. Voordat het winter wordt krijgen ze van mij nog eens 100 vierkante meter scharrelruimte erbij. Voor alle duidelijkheid: mijn voormalige moestuin ga ik ombouwen en komt geheel ter beschikking voor de kippen.

Bij de kippen ligt mij hart, het verzorgen, de eieren en vanaf volgend jaar weer nieuwe kuikens proberen te fokken is iets waar ik veel meer plezier aan beleef. Ik ben ook sinds deze maand lid van de plaatselijke kippenvereniging. Zo kan ik ook meedoen aan keuringen enz enz.

Hobby’s waar dieren bij betrokken zijn vind ik sowieso erg leuk. Of het nu mijn hond is die bezig is met haar opleiding of het fokken van een prachtige kip, werken met dieren geeft heel veel voldoening. Vroeger was ik een paardenmeisje. Ontspannen raken van de de geur van een paard  of het werken naar wedstrijd toe, wat een geluksgevoel gaf dat.

De tiener zit al volop in de procedure van het revalidatiecentrum. Bergen vragenlijsten heb ik al voorbij zien komen en de agenda staat al vol gepland. Iedere week heeft ze minstens 2 afspraken, waar ik bij aanwezig moet zijn bytheway. Eind oktober zitten alle onderzoeken erop en zullen we met alle disciplines die erbij betrokken zijn horen wat de uitkomsten zijn. Of het traject verder gaat of dat ze misschien ook zonder verdere aandacht verder kan.

Intensief. Dat woord dekt wel de lading van alles wat er speelt en hoe ik het ervaar. Per slot van rekening krijg ik zelf begin oktober de uitslag van mijn eigen onderzoek. Genoeg dingen om ’s avonds uitgeput in slaap te vallen 🙂

 

Kinderrevalidatie

De tekst hierboven zegt het al; dit gaat over de tiener en het traject waar ze binnenkort aan begint.

We zagen afgelopen week de revalidatie-arts weer, het ongeluk ligt nu 7 maanden achter haar en als moeder zie ik dingen die er eerder niet waren. Ik wilde daar graag eens met de arts over praten.

De tiener was mee, het had wat voeten in de aarde maar toch, ze deed haar stinkende best en dat nog wel onder de priemende ogen van de jonge dokter. Hij was een poos druk aan typen, er werd per slot van rekening genoeg door ons verteld en na een poosje denken kwam hij tot de volgende conclusie.

Hij gaat haar -het is ondertussen al gebeurt- doorsturen naar een kinderrevalidatie in de buurt van het ziekenhuis. Ze zal daar door verschillende disciplines worden getest en ook zal er aandacht worden besteedt aan het verwerken van het ongeluk. Want ook hij vond een aantal zaken niet geheel meer passen bij dit moment. Ook zag hij dat ze nog worstelt met de verwerking van het trauma. Nu kan het zijn dat haar klachten te maken hebben met het onverwerkte ongeluk of het kan zijn dat ze er toch iets aan heeft overgehouden. Nu ze in het laatste jaar zit van het voortgezet onderwijs en er nogal wat van haar wordt verwacht komend jaar wil hij snel duidelijkheid en ondersteuning.

Ze heeft alles gelaten over zich heen laten komen, wil gerust meewerken zolang ik maar geen foto’s van haar of het ongeluk laat zien.

Ik ben tevreden over mezelf, ik heb naar mijn onderbuik gevoel geluisterd en ik zat er niet naast. Ook al houdt het nu in dat er voor haar ook een spannende tijd aan breekt.

 

De intake bij CJG

Ik had laatst de intake bij het Centrum Jeugd en Gezin. Het verliep buitengewoon goed want om eerlijk te zijn had ik er wat tegenop gezien. Het is soms lastig uit te leggen aan anderen wat nu precies de hulpvraag is of begrip te krijgen voor mijn knelpunten.

Scheelt natuurlijk dat mensen die werken met kwetsbare doelgroepen vaak wel over de juiste kennis bezitten. Zo ook deze dame, het klikte gewoon heel erg goed tussen ons. Zelfs zo goed dat ik durfde te zeggen dat ik hoop dat ze bij ons in het gezin terecht komt. Ze zou haar best doen.

Het gesprek duurde best lang waarbij ik voornamelijk aan het woord was maar door de manier hoe haar interactie was ging het best snel voorbij. Ik, die altijd bang is om voor zichzelf op te komen kon het niet nalaten om te vragen of zij ook vond dat hulp wenselijk was.

Noodzakelijk zelfs, was haar antwoord.

Het gesprek wordt op papier samengevat en vervolgens voorgelegd aan het team die zal meedenken over het traject wat zal worden uitgezet. Hoogstwaarschijnlijk ook bij een GGZ instelling in de buurt, al is de kleuter daar nog wel wat jong voor.

Er zal nog wel wat water door de Donau gaan voor het duidelijk wordt hoe het vorm gegeven gaat worden. Maar het is van start gegaan…kan alleen maar beter worden hoop ik.

Jeugdarts

Het traject rondom de kleuter loopt want de jeugdarts belde terug en gaf aan een aantal opties te hebben.

Het plan wat nu wordt uitgewerkt is dat er een maatschappelijk werker op ons wordt gezet. Die zal in kaart brengen waar de problemen zitten en waar we de kleuter het beste mee kunnen helpen.

Als voorbeeld: ze willen met eigen ogen zien hoe het hier in huis gaat als ik gedissocieerd ben. Niet dat ik dat op commando kan oproepen maar ik weet wel wet het triggerd. Het gaat met name om de interactie op dat moment tussen mij en de kids m.n. de kleuter.

Uiteindelijk zal er naar meer situaties worden gekeken die voor problemen zorgen en waar eventueel hulp bij geboden kan worden.

Het voelt alsof ik niet meer alleen ben met mijn zorgen, de jeugdarts had namelijk erg goed naar mij geluisterd en mijn hulpvraag ook zeer serieus genomen. Ik heb dan ook vertrouwen in het traject wat wordt opgestart ook al is het voor mij ook zwaar.

Want  kwetsbaar opstellen naar peut en shrink was geen sinecure en iemand in mijn veilige huis binnenlaten die mij nauwgezet gaat observeren is ook wel wat hoor. Maar goed, ik heb dit zelf opgestart en uiteindelijk wil ik er geen al te groot punt van maken want het gaat niet om mij maar om mijn kleutertje.

Helaas zijn er wachtlijsten en ook in mijn geval moeten we even geduld hebben voor het allemaal gaat lopen.

Volgens mij zijn we op de goede weg…….

Krulloos knulletje

Ik ging met de kinderen highteaën, het woord staat er wat typisch maar zo vond ik terug op het internet en zal zo wel kloppen.

Kijk, dat was het begin….niet verkeerd.

Ook warme hapjes hoorden erbij. De laatste gang hebben we beleefd afgeslagen, het zouden tosti’s zijn maar we zaten behoorlijk vol. De overgebleven lekkernijen gingen in een doggybag mee voor echtgenoot

Kijk hem zitten dan, mijn kleutertje, het is geen snoeper dus een groot plezier deden we hem niet. Zie je zijn haar? het groeit weer, maar zal echt nog een hele poos duren voordat de krullen weer beginnen te wapperen. Ik kan er maar niet aan wennen en ik heb me ook voorgenomen dat zijn vader nooit meer met hem naar de kapper mag 🙂

Het highteaën was leuk en lekker, sowieso leuk om met je kinderen te doen. Aanrader!