• Memory Lane

    Heftig

    Als je ons drieën naast elkaar zou zetten dan zie je twee tegenpolen en iemand die ergens in het midden staat.

    Links staat iemand die zich non conformistisch opstelt en precies aan de andere kant staat een persoon die zich in groepen moet bewegen. En ik sta ergens links van het midden. Ik ben zeker geen groepsmens maar ik ben ook niet de persoon die de grenzen opzoekt in contacten met mensen.

    Het is ontzettend interessant overeenkomsten te vinden bij elkaar en die zijn er in ruime mate. Ik zie door jarenlange therapie wel waar het is ontstaan en ook dat op een gegeven moment je eigen beslissingen kan nemen maar dat de schade die is ontstaan onuitwisbaar is.

    Mijn shrink dacht jaren geleden dat ik er als de beste uit was gekomen, dat werd tijdens het etentje ontkent. Maar waar ik nu na jaren weer probeer het leven op te pakken en vriendschappen probeer op te gaan bouwen zie ik aan de andere iemand die huis en haard incl kinderen verlaat om te vertrekken naar het buitenland om nooit meer terug te keren.

    Ik ben er nog steeds wat triest van…….het is nogal niet wat die beslissing en het gaat ook daadwerkelijk gebeuren, en snel ook.

  • Memory Lane

    Ouders

    Dat je ouders niet het eeuwige leven hebben moge duidelijk zijn. En ondanks alles, wens ik de mijne een menswaardig einde. Niet dat ik daar perse deel van wil uitmaken heb ik me een tijd geleden voorgenomen. Het zijn afwegingen geweest waar ik jaren over na heb gedacht en ook heb besproken met mijn behandelaars.

    Op dit moment staan de zaken er zo voor dat geen van de kinderen bij onze ouders komt. Er is teveel gebeurt, en nog steeds worden er dingen gezegd en gedaan waar wij ons niet prettig bij voelen. En ondanks dat ik niemand een verantwoording hoef af te leggen wil ik bij deze wel opmerken dat ik net als de andere kinderen niet over één nacht ijs ben gegaan. Ik ben ergens in de veertig, mijn andere bloedverwanten zijn in de vijftig. We hebben al een heel verleden met deze mensen en er is weinig tot geen gevoel meer voor ze aanwezig.

    Afgelopen zaterdag werd ik gebeld door een broer. Tussen hem en pa zijn in korte tijd ook wat merkwaardige dingen voorgevallen die verre van normaal zijn. Er is duidelijk iets aan de hand met die oudjes, en we weten niet zo goed wat we ermee moeten doen. We staan ondertussen al op behoorlijke afstand en dat willen we ook zo houden.

    Of er sprake is van dementie en mensen daarom bizar gedrag vertonen kun je alleen maar ontdekken door een gesprek met ze te voeren. Dus liep ik daar gisterenavond naar binnen en heb daar wat tijd doorgebracht. Helaas trof ik nog steeds de mensen aan zoals ik ze ken, verbitterd en wijzend met een vinger naar de rest van de wereld. Niks is goed, er is geen positiviteit er is weinig tot geen begrip of liefde waarmee ze over hun kinderen praten.

    Er zijn geen duidelijke tekenen van dementie, was het maar waar dan konden we onze pa zijn gedrag niet kwalijk nemen of beter nog: dan had hij er misschien een reden voor gehad. Het is niet leuk om daar te zijn, ik voel me niet op mijn gemak en ik voel me al helemaal niet veilig. Ik was ook blij dat ik weer weg kon. Ik krijg de kriebels van ze.

    Ze zullen ouder worden en steeds meer kwalen gaan ontwikkelen en de afstand tussen hen en de kinderen zal steeds groter worden. Het blijven dan wel je ouders maar in dit geval is het heel erg lastig om een manier te vinden ze ook zo te blijven zien en ze te behandelen.

     

  • Memory Lane

    Oh…..George….:-(

    Ik was een tiener toen Wham zijn doorbraak beleefde en ik was fan vanaf het allereerste moment. Nooit had ik een man gezien die ik mooier vond dan George.  Als ik nu de foto’s van hem zie uit die tijd dan vind ik dat nog steeds.

    Op vrijdagmiddag werd de top40 uitgezonden en het luisterde nogal nauw om op het juiste moment – dat de DJ zijn mond hield en het nummer begon – je vinger van de pauzeknop van de cassetterecorder te halen zodat je zijn liedje(s) op een speciaal voor hem gemaakt bandje kon opnemen.

    Iedereen probeerde mij ervan te overtuigen dat hij homo was maar ik kon het niet geloven, of wilde het niet. Ik plakte mijn schoolagenda helemaal vol met foto’s van hem, die Andrew knipte ik er altijd af, want die vond ik lelijk 🙂

    Mijn tienerjaren stonden in het teken van George, zijn muziek en zijn looks. En nu is hij bijgeschreven bij de mensen die overleden zijn in 2016.

    Het stemt me droevig.

  • Memory Lane

    Memory Lane # vader

    De familie praat al jaren over vader als de man die ook een slachtoffer is, een sneu figuur die ook hels moet lijden in de relatie met zijn wederhelft. Hij wordt per slot van rekening op zijn fietsje weg gestuurd om bij de kinderen te klagen, te vragen en te donderpreken.

    De meesten hebben medelijden met de man, want hij bedoelt het niet verkeerd. Hoe lomp en onbenullig hij dingen ook brengt, ze zien in hem weinig kwaad. Zíj wordt gezien als het intellectuele brein, waar ik overigens mijn bedenkingen over heb, en hij als de uitvoerder, haar marionet zo gezegd.

    Ik daarentegen, heb ondertussen een ander visie op vader. Want hoe sneu hij ook is, hij is er zelf bij, hij maakt iedere keer zelf de keuze om zijn verbale boodschappen over te brengen bij zijn kinderen. Hij probeert alle partijen te vriend te houden maar speelt een gevaarlijk spel. Want door naar de pijpen te dansen van zijn vrouw verliest hij langzamerhand de kinderen en kleinkinderen. En hij lijkt ook niet te snappen wat hij zelf veroorzaakt, dat werd me nogmaals duidelijk hier.

    Ik heb 6 jaar geleden afstand genomen en één van mijn broers doet nu precies hetzelfde, maar misschien nog een tikkeltje erger, want hij reageert niet meer op telefoontjes en berichten.

    Ik snap dat. Want ik heb hun nummer ook geblocked in mijn IPhone. Ik werd soms dagelijks gebeld, te gek voor woorden. Het incident wat de spreekwoordelijke druppel liet overlopen was begin mei, hier dus. Toen is voorgoed het luik gesloten wat mij betreft.

    Wie van de twee nu de kwaadste is en wie het slachtoffer doet helemaal niet (meer) ter zake. Het gaat erom dat door alles maar te laten gebeuren je gedrag in stand houdt. Dat is dus wat ik meegekregen heb van mijn surrogaatouders in het zknhs, dat als je in situaties met mensen verzeilt raakt die je niet prettig vind, je de keuze kan en mag maken om er afstand van te nemen. Neem je geen afstand dan houd je in zekere zin het gedrag van hen in stand.

    Het voelt als een opluchting, keuzes maken. En mensen die met je meedenken daarin.

  • Memory Lane

    Beste oudste broer….

    Van onze gezamenlijke jeugd heb ik erg weinig herinneringen. Dat komt vast doordat jij een heel stuk ouder bent dan ik. Ik was amper een turf hoog of jij ging voor je dienstplicht het land in en daarna ben je volgens mij ook niet meer thuis komen wonen.

    Jij was de rebel in huis, de dwarsligger de ruziezoeker. Dat dwarse van jou heeft mij nog eens een heel lelijk litteken bezorgd omdat jij mij- zonder toestemming- meenam op de fiets en ik vervolgens met mijn voet tussen de spaken kwam.

    Iets wat ik heel erg waardeer is de keuze van je echtgenote. Misschien komt daar mijn voorliefde voor vrouwen met bruine ogen en donkere haren wel vandaan.
    Ze was altijd zo lief voor me, niet zo raar ook dat ik in tijden van grote nood naar jullie huis vluchtte en daar liefdevol door haar werd opgevangen. Zij was het enige zonnestraaltje in mijn jeugd.

    Vanaf mijn 20e veranderde ons contact. Ik had een vriend met wie jij het ook goed kon vinden, we kwamen bij elkaar over de vloer en het was eigenlijk altijd wel gezellig. Vermoedelijk was het té gezellig, en was ons dat niet gegund. Toen is het mis gegaan….de oorzaak van het mis gaan hoorde ik vorig jaar van je vrouw. Het schijnt dat dat duivelse wijf die wij ‘moeder’ moeten noemen jou heeft verteld dat ik je beschuldigde van incest.

    Waarom heb je in godsnaam 20 jaar rondgelopen met dat verhaal in je hoofd? Ik heb mij namelijk al die jaren afgevraagd wát er aan de hand kon zijn.

    Het geeft wel aan hoe verziekt de relatie ondertussen was. Hoe ontzettend veel kwaad er is aangericht en hoe paranoia we omgingen met alles wat we hoorden. Ondanks dat we beter wisten werden we steeds aan het twijfelen gebracht.
    De laatste keer- waar ik van weet- is van een paar jaar geleden. Ik had je een uitnodiging gestuurd voor mijn huwelijk maar ‘zij’ vertelde jou tussen neus en lippen door dat je eigenlijk helemaal niet welkom was, dat ik dat had gezegd tegen haar. Yeah right….weer zo’n grove leugen. Voor jou reden om niet op te komen dagen op mijn huwelijk. Waarom je/jullie er niet waren hoorde ik, uiteraard maanden later pas.

    Het is jammer dat jij en ik – mede daardoor- nooit een goede band hebben kunnen opbouwen. Wellicht was dat ook wel teveel gevraagd voor ons. Want met wie hebben wij nu sowieso een goede band? Wij werden met z’n allen tegen elkaar uitgespeeld en daar zijn we altijd wat paranoia van gebleven. Het geeft wel aan dat dat duivelse wijf schaamteloos dingen verzint om anderen te beschadigen, in dit geval zelfs haar eigen kinderen.

    Het is alweer iets langer dan een jaar geleden dat ik jou uitnodigde voor een etentje. Ik wilde jou eens face 2 face spreken naar aanleiding van dat vreselijke verhaal. Blij verrast was ik toen je op mijn voorstel in ging en wij samen uit eten gingen. Het was per slot van rekening al ruim 20 jaar dat we elkaar niet meer spraken.

    Ik weet nog dat ik jou vertelde wat ik te weten was gekomen tijdens therapie. Wat hoogst waarschijnlijk de diagnose is van onze moeder. Het heeft er alle schijn van dat ze een antisociale persoonlijkheidsstoornis met sadistische trekjes heeft.

    Zeker weten doen we het niet en blijft dit gissen maar door mijn verhalen van onze jeugd werd gedacht dat deze stoornis op haar van toepassing kan zijn.

    Dat etentje was een eenmalig iets, dat was wel snel duidelijk. Ik meen zoveel in je gedrag en denkwijze te herkennen dat dat je een onplezierig gevoel gaf. Dat zag ik. Toch jammer voor jou want je had er ook voordeel uit kunnen halen. Alles wat ik je kan vertellen hoef je zelf niet meer uit te zoeken.

    Het sms’je wat je een aantal maanden later stuurde waarin je aangaf dat verder contact niet echt wenselijk was verbaasde me niets. Ik sluit me daar wel bij aan. Hoe jammer het ook is, er is teveel om ons heen gebeurt en de leugens en manipulatie van onze ‘moeder’ hebben hun doel niet gemist. Er is geen bodem voor een gezond contact. Op drijfzand blijft niets staan.

    Ik hoef je vast niet te vertellen hoe ontzettend zeer dit doet.

    Wordt vervolgt