• Moestuin

    – 8º

    Warm water mee voor de kippen
    Afwasteil die dient als waterbak met volledig bevroren water
    Bevroren water van de afgelopen dagen
    IJsklomp
  • Moestuin

    Zo gaat het

    Ik stond vanmiddag naast het bed van een tuinbuurman. Het bed in een verpleeghuis waar hij op de afdeling palliatieve zorg ligt.

    Ik heb dit nooit eerder gedaan, ook niet echt bij de veter gehad om eerlijk te zijn. Ik wist ook niet hoe je dat aan moest pakken. Ziekenbezoek is toch een heel ander verhaal dan bij iemand zijn sterfbed zitten. Ga je het ergens over hebben of gaat dat niet meer lukken, en wat doe je dan?

    Hij was ondanks de medicijnen helder en verheugd mij te zien. We hielden elkaars hand vast, en voor iemand die een fractie van zichzelf is had hij me stevig beet. Ik had beloofd niet lang te blijven, want hij gaat hard achteruit en heeft vreselijke pijn. Ik moest glimlachen om de manier hoe hij mijn hand vasthield, hij was niet van plan los te laten, hij prevelde wat woorden waaruit ik kon opmaken dat hij het leuk vond dat ik er was, de tranen drupten van mijn wangen terwijl ik hem hetzelfde vertelde. Er kwamen van allerlei dingen op in mijn hoofd maar kon niet veel uitbrengen.

    Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat ik hem ga missen, dat ik hem nu al mis. Zijn vrolijke aanwezigheid en onuitputtelijke optimisme. Ieder dag loop ik langs zijn stuk land en mis ik zijn aanwezigheid. Niet dat we zulke dikke vrienden waren, maar ons contact was leuk en gezellig.

    Na een paar minuten wilde ik weggaan en vroeg hij nog snel of ik nog een keer langs wilde komen. Dat ga ik deze week nog doen, want je weet maar nooit hoe snel dit kan aflopen. En een belofte is een belofte vind ik.

  • Moestuin

    Knudde

    Ik ben toch zò klaar met mijn tuin op het moment, echt niet normaal. En dat komt voornamelijk door de schade die de storm heeft veroorzaakt. Ik ploeter door de zware klei en laat ramen kapot donderen terwijl ik weg glijd over spekgladde plekken modder. Alles en werkelijk alles wat ik had staan in dat huisje is nat en vies. Overal liggen stukken hout en scherven glas. De moed zakt me werkelijk in de schoenen als ik aan kom lopen en de ravage bekijk. Ik moet eerlijkheidshalve wel zeggen dat een hoop rotzooi ook is ontstaan door me, myself and I, omdat ik hele stukken weg heb moeten breken van het huisje door de schade van de storm.

    Het slopen en weer opbouwen van een heel tuinhuis is ook geen werk voor vrouwen, ook al kan ik bergen verzetten en ben ik niet vies van een klus. Het is zwaar werk, je hebt een technisch oog nodig om alles weer waterpas te krijgen en als laatste, ik ben ook best onhandig. Laat bakken met schroeven in de modder vallen en stap er dan vervolgens per ongeluk ook weer op, als ik de schroeven uit de modder probeer te peuteren kom ik soms een stukje glas tegen waar ik mijn vinger dan aan open haal.

    Dikke vette knudde dus.

    Als ik geen kippen zou hebben dan was ik misschien ook wel klaar met tuinieren. Door de kippen  moet ik even volhouden en alles weer herstellen. En dat is ook goed.

    Nu even over mijn kippen. Ja! ze zijn allemaal weer terug. Hoe dat is gegaan weet ik niet. Het kan zijn dat er een paar kippen door de omheining zijn gevlucht en zijn ondergedoken op een andere plek. Uiteindelijk is mijn koppel weer compleet. Ik kon wel janken na het tellen, ze waren echt allemaal weer terug. Een kip kan vliegen en een kip kan springen dus ws zijn ze weer over de omheining gedoken.

    Ik denk dat kippen een ondergewaardeerde status hebben. En dat is jammer want het zijn echt hele leuke beestjes die ontzettend nieuwsgierig  zijn en ook niet kwaadwillend in elkaar steken. Het is een tam volkje wat met weinig tevreden is maar wat ook snel ontregeld kan raken.

    Het is voor mij geen handel dus het maakt mij ook niets uit maar feit is dat er minder eieren zijn na de storm. En dat gaat me aan het hart, want dat houdt in dat ze in angst hebben gezeten. Iedereen kent het spreekwoord wel ‘van de leg zijn’ dat is in dit geval ook zeker het geval. En dat doet me echt wat, dat die beestjes daar stijf tegen elkaar aan de storm hebben getrotseerd. Ik had dat liever anders gezien, al weet ik ook niet hoe.

  • Moestuin

    Uur U

    Het dak zal waarschijnlijk iets voor half twee zijn weg gewaaid want de klok stond om half twee stil. Het is er behoorlijk heftig aan toe gegaan, dat is wel duidelijk. Ik heb meerdere stukken land en op ieder land staat een huisje waar zichtbare schade is.

    Ik heb mijn kippen ook geprobeerd te tellen en ik mis er drie. Of ze zijn verstopt of ik heb verkeerd geteld, laten we hopen op het laatste. Ik heb de hele ochtend en een groot deel van de middag in angst gezeten om de kippen. Het was te gevaarlijk om naar ze toe te gaan, dus wachtte ik ongeduldig tot de storm was gaan liggen.

    Bij aankomst zakte de moed in mijn schoenen, het dak wat uit meerdere delen bestond lag her en der verspreid. Ik moest diverse percelen over om de dakplaten weer op mijn eigen stuk grond te krijgen. En ik had mijn jongste mee, ook niet handig. Die had binnen de kortste keren koude handen en zoals hij zelf aangaf ‘bevroren voeten’, wat vast enorm mee viel maar het was wel duidelijk dat ik de boel de boel moest laten en naar huis kon gaan. En waar ik nog het meeste van schrok was dat de kippen mij tegemoet kwamen lopen, foute boel! want ze zitten achter zorgvuldig geplaatste hekken en kunnen normaal gesproken niet zomaar over het hek komen.

    Uiteindelijk ben ik met een zwaar gevoel vertrokken, veel heb ik niet kunnen doen. Morgen een nieuwe -klus- dag.

  • Moestuin

    Kip(pen)

    De afgelopen weken waren niet makkelijk. Ik heb zoveel mogelijk uitgerust, of zogezegd: geslapen. Weinig gedaan, niet omdat er niks was maar omdat ik tot niet veel in staat was.

    Het blijft met alle festiviteiten die de kids of feestdagen met zich meebrengen zoeken naar een balans. De maand december is wat dat betreft wel een hele pittige maand. Ik heb me voorgenomen maar eens even heel erg rustig aan te gaan doen de komende tijd. Heel zorgvuldig de activiteiten plannen die ik zelf leuk vind.

    Want als het zover komt dat ik geen zin meer heb om op pad te gaan met mijn hond of naar mijn kippen; dan is de balans te ver doorgeslagen. Afgelopen week kreeg ik er weer zin in en heb de kans aangegrepen wat klusjes te doen bij mijn kippen.

    De winterdag is bijna voorbij, er worden weer veel eieren gelegd. Dit is de opbrengst van drie dagen.

     

     

     

  • Moestuin

    Eureka

    Ik heb vanmorgen wat ontdekt waar ik heel erg blij mee ben. Echtgenoot had een JBL Go gekregen die ik vervolgens had geconfisqueerd. Ik nam het boxje vanmorgen mee naar de kippen en luisterde via mijn iPhone naar muziek. Doordat ik naar muziek luisterde die ik ken had ik minder last van dissociatie. Met andere woorden, het verliep minder chaotisch op de tuin dan voorheen.

    Ik deed al mijn kippenklusjes binnen normale tijd en ik merkte dat ik beter functioneerde met de muziek in de buurt. Raar trouwens, als je bedenkt dat muziek ook veel prikkels oproept. Hoe dat nu weer anders werkte dan anders weet ik ook niet. Blij werd ik er wel van. Want ik was minder gefrustreerd dan anders als ik terug kom van de kippen. Meestal ben ik ook nog van allerlei dingen vergeten.

    Waar ik ook erg blij mee ben is met één van mijn tuinbuurmannen, die gaf mij afgelopen week 5 broedkastjes. Ontzettend handig als je bedenkt dat het broedseizoen nadert en wij zelf geen broedkasten in elkaar hoeven te bouwen. De eerste-de-beste kip die broeds raakt kan direct apart gezet worden en braaf gaan broeden.

    Dit is een niet gesponsord verhaal, dit is mijn eigen plezierige ervaring waarvan ik hoop dat anderen daar ook baat bij hebben.

  • Kids,  Moestuin

    Het roer gaat om

    Moestuinen is niet helemaal mijn ding kwam ik dit jaar achter. Wat meespeelt zijn gezondheidsklachten die ik sinds mei heb en wat het werken in de tuin er niet leuker op maakt. Op de mais en de kalebassen na, is het moestuin seizoen geheel mislukt.

    Wat wel booming business is zijn mijn eieren. Helemaal met dat fipronil verhaal. Toen dat net speelde durfde geen mens meer een ei te eten uit de winkel en wisten plots buren en anderen de weg naar mij weer te vinden. Ik kan de vraag om eieren niet aan. Ook omdat ik al een paar weken een restaurantje voorzie van eieren.

    Ik heb dan ook geen gewone scharrelkip maar ik heb vrije-uitloop kippen. Mijn dames hebben allemaal een flinke ren waar ze buiten kunnen scharrelen en een hok waar ze  ’s nachts droog kunnen slapen. Ik gebruik geen chemische middelen maar gewoon Oud Hollandse wijsheid om ze van wormen en ander gespuis te ontdoen. Karnemelk vinden ze bijvoorbeeld erg lekker en dat is ook heel goed voor de gezondheid.

    Dat spreekt mensen aan. Dat ik op van allerlei gezonde manieren bezig ben mijn beestjes van het beste te voorzien uit de natuur. Mijn kippen zijn net als mijn hond altijd blij om me te zien. Als  ze mijn stem horen staan ze met z’n allen te dringen voor het hek. Dat vind ik echt ontzettend schattig.

    Komende week komen er 10 nieuwe dames bij. Alle voorbereidingen zijn gedaan. Voordat het winter wordt krijgen ze van mij nog eens 100 vierkante meter scharrelruimte erbij. Voor alle duidelijkheid: mijn voormalige moestuin ga ik ombouwen en komt geheel ter beschikking voor de kippen.

    Bij de kippen ligt mij hart, het verzorgen, de eieren en vanaf volgend jaar weer nieuwe kuikens proberen te fokken is iets waar ik veel meer plezier aan beleef. Ik ben ook sinds deze maand lid van de plaatselijke kippenvereniging. Zo kan ik ook meedoen aan keuringen enz enz.

    Hobby’s waar dieren bij betrokken zijn vind ik sowieso erg leuk. Of het nu mijn hond is die bezig is met haar opleiding of het fokken van een prachtige kip, werken met dieren geeft heel veel voldoening. Vroeger was ik een paardenmeisje. Ontspannen raken van de de geur van een paard  of het werken naar wedstrijd toe, wat een geluksgevoel gaf dat.

    De tiener zit al volop in de procedure van het revalidatiecentrum. Bergen vragenlijsten heb ik al voorbij zien komen en de agenda staat al vol gepland. Iedere week heeft ze minstens 2 afspraken, waar ik bij aanwezig moet zijn bytheway. Eind oktober zitten alle onderzoeken erop en zullen we met alle disciplines die erbij betrokken zijn horen wat de uitkomsten zijn. Of het traject verder gaat of dat ze misschien ook zonder verdere aandacht verder kan.

    Intensief. Dat woord dekt wel de lading van alles wat er speelt en hoe ik het ervaar. Per slot van rekening krijg ik zelf begin oktober de uitslag van mijn eigen onderzoek. Genoeg dingen om ’s avonds uitgeput in slaap te vallen 🙂

     

  • Moestuin

    Wie goed doet….

    ….goed ontmoet.
    Het waren de woorden van echtgenoot gisteren.

    En de aanleiding daarvoor was een aantal nieuwe kippen die mijn ‘toom’ kwamen versterken. Ik ging op pad om één haantje op te halen en kwam thuis met vijf nieuwe knapperds.

    Het haantje zat namelijk tussen vier prachtige zijdehoenders die ik na het slaken van een paar kreten van vreugde ook mee mocht nemen. De beste mensen wilden van de kippen af en zagen blijkbaar in mij een goede pleegmoeder.

    Zijdehoenders stonden vanaf al heel hoog op mijn verlanglijstje, ze zijn lekker fluffy, makkelijk in de omgang en broeden ook graag eieren uit.

    De teller staat nu op 19 kippen. En ik hoop dat er alleen maar kippen bijkomen en er verder niet verdwijnen. Er staat nu een val klaar om de predator(s) gevangen te nemen.

    Dat is wel het enige nadeel van het houden van kippen, het ongedierte die het met zich meebrengt. Van alle kanten loert gevaar daar op mijn volkstuin. Er zijn in het verleden vossen geweest die een veldslag bij mijn buurman hebben gehouden en als ik me niet vergis hebben we nu te maken met een (beschermde) steenmarter. Ook roofvogels pakken graag een kipje mee op hun vlucht.

    Dat getrut met die kippen zorgt er trouwens wel voor dat ik niet zo heel vaak denk aan de uitslag van het onderzoek die ik deze week ook krijg 🙂

  • Moestuin

    W(m)oes(t)tuin

    Een update over mijn moestuin is lastig samen te vatten, het woord wat in mijn hoofd opkomt is ‘WOESTtuin’.

    Na veel zoekwerk te hebben verricht besloot ik in de winter het ouderwetse tuinieren te negeren en op een ecologische manier bezig te gaan. Een voorbeeld: de tuin niet omspitten maar vol leggen met mulch/compost en de natuur letterlijk zijn werk te laten doen.

    En bij het krieken van de eerste voorjaarszon geen kunstmest te gebruiken maar alleen natuurlijke producten zoals stalmest en koemestkorrels.

    Een aantal groenten lopen als een speer: courgette, sla en andijvie. Daarentegen groeien er nauwelijks aardbeien, pompoenen, tomaten, paprika’s en komkommers. Volgens de oude tuinder die ik sprak ligt het aan de opwarming van de aarde. Ik tuinier te kort om te weten hoe het vroeger was maar hij kon wel een punt hebben in deze. Het was een poosje héél erg warm en vervolgens was het een poosje héél erg nat. Die twee zijn dodelijk voor een goed moestuin seizoen.

    Anyway…ik klaag niet, maar het is wel zonde van mijn plantjes die het niet hebben gered. Vanavond nam ik een paprikaatje mee….daar heb ik er een aantal van nodig om een maaltijd mee te maken 🙂