De Toestand

Zelfgekozen dood

Oke, dit is een heel lastig onderwerp maar dit behoeft wel meer aandacht, daarom is het goed dat de politiek er nog mee bezig is.
Ik ben zelf van mening dat een ieder individu de keuze moet hebben om op een humane manier zijn leven te beëindigen. Volgens de statistieken zijn er de afgelopen jaren gemiddeld 1800 mensen uit het leven gestapt.

Dat zijn er 5 per dag!

Dit las ik dus vandaag in de krant en ik snap het niet, vooral dit stuk:

Ander probleem bij zowel euthanasie als hulp bij zelfdoding: een doodswens kan pas realiteit worden als een arts assisteert bij de levensbeëindiging. En die vinden lang niet allemaal dat een voltooid leven hetzelfde is als ondraaglijk en uitzichtloos. Een arts is niet verplicht een verzoek tot euthanasie in te willigen en andere vormen van hulp bij zelfdoding zijn nog altijd strafbaar.

Ik spreek hier voor mezelf he, laat daar geen verwarring over ontstaan, maar goed, stel nu dat ik vind dat ik een ondraaglijk en uitzichtloos leven heb en ik zou dat willen beëindigen dan zou geen enkele arts dat mogen weigeren, lijkt me. Ik ben per slot van rekening al jaren onder behandeling van een psychiater en het is wel duidelijk dat ik – niet meer met regelmaat, maar ik heb zo mijn valkuilen- momenten heb dat ik óók niet meer verder wil.
Dan laat je iemand zoals ik niet zoeken naar middelen om het leven te beëindigen.

Als een mens echt dood wil, dan gebeurt dat ook, daar bestaat geen twijfel over. Ik kan mij niet voorstellen dat al die mensen die op een aanstormende trein staan te wachten en weten dat ze straks dood zijn het niet anders hebben gewild. Aan stukken gereten langs de rails liggen en de machinist met een trauma opzadelen? De mensen die zich ophangen weten ook wel dat ze gevonden gaan worden, en dat is geen pretje als jij degene bent die dat aantreft.  Er zijn mensen die een poging hebben gedaan met medicijnen of trein of ophanging en door een vreemd soort geluk dit hebben overleefd en verder moeten als een kasplantje. Nee, dat is fijn.

Als je voor een trein gaat staan dan wéét je dat de kans dat je dat overleeft bijna nihil is, dat is dan wat je wilt, je wilt het niet overleven, je wilt dat het in één keer slaagt. Dan kies je toch voor extreme middelen?

Hoe mooi zou het zijn dat ze op een waardige manier een einde aan hun leven mogen maken? Daar zou toch helemaal geen discussie over moeten zijn?

Welke fokker in de politiek of arts mag bepalen wat niet mag? Absurd!

Ik dank een grotere macht iedere dag op mijn blote knietjes dat ik er nog ben, dat ik het volgehouden heb, ook al was het een aantal keren erg……..erg……… penibel.
En mocht er een moment komen dat ik anders beslis, dat ik de kracht niet meer heb om vol te houden, dan hoop ik dat het op een humane manier kan. Ik heb dan genoeg gestreden om het vol te houden, ik heb dan geen behoefte meer om te strijden voor een humaan einde.

Ook al weet ik dat dit een ongelooflijk moeilijk onderwerp is, toch ben ik benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken. Dus reageer gerust onder dit bericht, wil je liever privé iets kwijt? mail me dan op lotus@lotuslilly.nl

 

6 reacties

  • Carpe Diem

    Ik vind het een lastig onderwerp. Mijn eerste gedachte is eigenlijk gelijk aan die van jou… waarom zou je mensen die echt niet willen, niet helpen om op een waardige manier te sterven? En daarbij komt dat als iemand bijvoorbeeld voor de trein springt, altijd mensen met een trauma achterlaten. Ik zou niet in de schoenen van die machinist willen staan…
    Maar aan de andere kant, stel dat er iemand in een heel diep dal zit en niet meer wil, maar met de juiste hulp na een bepaalde tijd toch weer de lol in het leven ziet… Als je op zo’n moment van een diep dal diegene helpt met sterven…
    Het is echt een lastig onderwerp. Maar zoals de politiek nu beslist, botweg ‘nee’, daar ben ik het niet mee eens. Laten we de personen die willen sterven eerst goede hulp aanbieden, kijken of er nog wat gedaan kan worden om het leven weer prettig te maken. Maar als er geen uitweg meer is, laat iemand dan waardig en op zijn/haar manier rustig sterven…

  • Eric

    Ik ben van mening dat een ieder zijn of haar moment zou moeten mogen bepalen. Ongeacht wat de reden is, zolang het maar weloverwogen is en er geen druk van buitenaf.
    Het zou een uitkomst zijn.

  • Lotus Lilly

    Mijn reacties via mijn mobiel hangen nog ergens op het www zo te zien, nieuwe poging.
    @ Eric: helaas weten wij ook hoe het anders kan he? hoe tragisch is dat? dat wil je toch ook niet? ;-(

  • nsvm78

    Mijn eerste reactie is. Dat een arts niet verplicht kan zijn iemand te helpen bij doodgaan als hij/zij niet achter dit verzoek kan staan. Ik kan me niet voorstellen dat een arts dit verzoek zomaar aan de kant schuift namelijk en als deze arts dat wel doet dan denk ik dat daar een gegronde reden voor is. Vind ik ook dat je humane dood zou mogen sterven als je dat wilt, ja dat ook en dat zal elkaar soms bijten. Ik ben met je eens dat het een heel moeilijk onderwerp is, waar een hoop emoties bij spelen en dat maakt het ook zo lastig om een goede discussie of gesprek hierover te voeren omdat bij vrijwel iedereen denk ik de emoties al snel de boventoon zullen voeren en de ratio al snel verdwijnt.

  • Lotus Lilly

    @nsvm78 – Je raakt de spijker precies op zijn kop met de laatste zin. De ratio en de emoties zijn hier elkaars vijanden. Al zouden hier net als bij andere moeilijke onderwerpen geen emoties bij moeten meespelen…een arts moet dat ook los kunnen laten denk ik. Maar goed, het is een ingewikkelde materie 🙁

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: