De Toestand

Hoest

Ondertussen ben ik er goed zat van: van het hoesten, kuchen, niezen en THA BOMB!…………. twee ontstoken ogen. Op zich is het al vervelend om hooikoorts te hebben maar het lijkt wel of het ieder jaar erger wordt. En vanaf november ’15 tot aan vandaag is het nog geen dag weg geweest.
Verschillende antibiotica en andere zooi heb ik geslikt maar het wil gewoon NIET weg!

Het is gewoon niet tof, en ook komt ook slecht uit. Schoonvader is ziek, geopereerd en ondertussen ernstig verzwakt aan het revalideren en ik heb de lieve man al vanaf december niet meer gezien. Bang om hem te besmetten met-weet-ik-veel-waar ik toch mee rondloop. We blijven bewust op afstand om hem niet met iets op te zadelen wat hem nog meer verzwakken kan.

Volgens de dokter is het niet besmettelijk, had hij ook wel eerder mogen meedelen, het is dat ik vanmorgen mijn zorgen uitsprak over mijn schoonvader anders was ik nog in ongewisse geweest. Misschien had ik het eerder moeten vragen, misschien……misschien…..ach, wat maakt het nu nog uit. Het is fijn te weten dat ik de beste man eindelijk weer IRL kan zien ipv met facetime.

Toen ik vorig jaar met deze klachten voor het eerst bij de huisarts kwam had ik er al te lang mee rondgelopen. Het was dat het gezin ontzettend veel overlast van mij had anders had ik het nog langer uitgesteld. Typisch opvoedtechnisch dingetje. Vroeger gingen wij nooit naar de huisarts, althans, mijn vader en ik niet. Moeders wel, die ging wekelijks, de huisarts was haar op een gegeven moment wel zat, hypochondrisch typje, kasten vol met medicijnen maar nooit een duidelijk ziektebeeld. Met veel bombarie werd de huisarts ingeruild voor een ander, die met de jaren ook tot dezelfde conclusie kwam, mevrouw had hulp nodig, niet lichamelijk maar geestelijk.

Tot op de dag van vandaag wordt er wekelijks een bezoek gepland aan de huisarts, tussen alle ziekenhuisbezoeken door natuurlijk, er is iedere dag wel wat dokter die wordt bezocht. Uitgebuit kun je wel zeggen. Vader gaat sinds kort overal mee naartoe, is volgens haar nodig, ze kan niets meer zelf. Nu begint vader zich er ook ongemakkelijk bij te voelen. Dat komt door een incident in het ziekenhuis; volgens een arts konden de veelvuldige bezoeken wel worden terug geschroefd; de paniek bij moeders sloeg toe, vader begon ongemakkelijk op zijn stoel te schuiven, de arts keek vader aan en deelde mee dat moeders wel érg graag in het ziekenhuis en bij dokters vertoefde. Vader keek beschaamd weg.

Ik hoef er niet zelf bij te zijn om te weten hoe het gaat, ik heb er per slot van rekening jaren gewoond en nog langer dan dat, last van (gehad).
Soms heb ik beklag met haar, want het is jammer dat ze nooit de hulp heeft gehad die ze had moeten hebben. Dan was haar leven en die van de rest van ons gezin beter verlopen.

De laatste maanden ben ik dus al een aantal keren bij de huisarts geweest en het geeft mij een vervelend gevoel, maar ik ben haar niet, ik heb echt wel wat onder de leden. Het zit er alleen zo sterk ingeworteld.

3 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: