Kids

Elimineren

Wat een vreselijke ziekte is Kanker toch. Ik kan er werkelijk niets positiefs over zeggen. Als ik naar mijn schoonvader kijk dan zie ik een lijdensweg van jewelste en doktoren die alles op alles zetten om de kanker te bestrijden – wat af en toe ook lukt – maar ook weer heel veel andere hindernissen op de weg gooit.

Er blijft steeds minder van mijn schoonvader over. Ze snijden en elimineren allerlei organen en naaien hem daarna weer hoopvol dicht. Tegen de pijn heeft hij vorig jaar een morfinepomp gekregen, die zit onder de huid en de draden die de morfine afgeven lopen naar zenuwpunten in zijn lichaam zodat gebieden verdoofd worden, continu wel te verstaan. Die morfinepomp is een goede uitvinding, ware het niet dat hij er ook weer complicaties bij heeft gekregen. Onder de huid ontstaan snel ontstekingen en voor je het weet lopen dingen weer uit de hand en ligt hij weer op de spoedeisende hulp.

De stoma die hij eind januari kreeg blijft ook maar voor problemen zorgen. Hij zit er nog maar net in, en werkte vanaf het begin al niet goed, hij liep niet goed door, de dus voeding kon geen kant op. Dat werd onder narcose weer opgelost en gisteren ging hij weer onder het mes omdat de stoma weer niet goed bleek te zitten. Natuurlijk kreeg hij na het plaatsen van de stoma nog een longontsteking en bloedarmoede en weet ik veel wat allemaal nog meer.

We zijn pas halverwege februari en de beste man heeft dit jaar weinig dagen thuis doorgebracht. Iedereen is vol van dankbaarheid dat hij nog leeft, dat de doktoren hem steeds weer oplappen maar laten we eens eerlijk zijn, wat een ontzettende moeilijke weg heeft hij toch te gaan. Ziekenhuis in en ziekenhuis uit, het stopt niet, er komen alleen maar dingen bij. En dat op zijn leeftijd.

We hopen dat de operatie van gisteren geslaagd is al zullen we ook niet raar opkijken als er ondertussen weer wat anders speelt. Het zet mij wel aan het denken, wanneer leg je vast wat je allemaal niet meer wil dat gedaan wordt als je wat gaat mankeren? Sommige ziektes sluipen langzaam je leven binnen – zoals dementie – en hoe zuur zou het zijn als je niet meer wilsbekwaam bent en dan niet kan kiezen hoever je wilt gaan met behandelingen?

Ik moet er niet aan denken.

3 reacties

  • Kakel

    Ik heb aan mijn huisarts doorgegeven dat ik euthanasie wens, als ik zo ziek ben dat van beter worden geen sprake is. Elke keer (ik kom er zelden) meld ik dat ik de euthanasie-wens heb en of hij/zij daar een aantekening van wil maken in mijn dossier.
    Mijn schoonmoeder wilde geen morfine, omdat ze daar hallucinaties van kreeg. Vanwege haar geloof wilde ze ook geen euthanasie. Ze is onder onze handen weggeteerd. Vreselijk…
    Sterkte voor de komende tijd,
    een digitale knuffel

  • Colin

    Huisbakker en ik hebben het er wel eens over maar zoals dat gaat, we hebben niets vastgelegd. Dus eigenlijk weten we van elkaar wel wat we vooral niet willen, maar hebben we niets aan die info als het moment daar zou zijn. Toch is het ook wel heftig om dat nu al vast te leggen … het zou gewoon een vinkje op je donorcodicil moeten zijn bij dementie of mensonterende toestanden euthanasie! Niets zo erg als je naaste zo te zien lijden en “weg teren”.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: