De Toestand

Hoofdpijn (vrij)dag

Therapeut belde zoals afgesproken gisterenmiddag nog en psychiater belde vandaag. Met de laatste heb ik best lang – voor mijn doen- aan de telefoon gezeten. Hij wist in grote lijnen wel van de rechtszaak maar vandaag heeft hij ook mee proberen te denken aan een oplossing die voor mij het beste uitpakt. Juist omdat de rek er hier uit aan het raken is.

We kwamen samen tot hetzelfde besluit: mijn belang staat voorop. Als de spanningen nog hoger oplopen en de uitingen daarvan nog erger worden moet ik ook switchen van instelling. Nu zit ik veilig onder de vleugels van het ziekenhuis, maar bij verdere escalatie moet er worden gekeken naar een instelling waar intensievere hulp wordt geboden.

Daar zit ik dus helemaal niet op te wachten.

Voor de zoveelste keer in de afgelopen jaren moet ik dingen doen of beslissen waar ik niet volledig achtersta, alleen om mijn vege lijf te redden. In letterlijke zin in dit geval. Ik kan wel zeggen dat die machteloosheid me woedend maakt, uitzinnige woede. Alsof ik nergens controle over heb, wat ook wel zo is natuurlijk.  Dingen gebeuren en het leven neemt wendingen aan waar ik maar bij sta toe te kijken en weinig kan veranderen.

Diep in mijn hart zijn er een paar mensen die ik graag keihard op hun bek zou willen beuken, ik zeg het maar even precies zoals ik erover denk. Ik zie regelmatig iemand uit mijn omgeving voorbij strompelen die ik met alle liefde een pootje voor zou willen houden zodat die een rotsmak maakt en voor de rest van het miserabele leven uit een rietje moet drinken.  Ik voel ontzettend veel woede in mijn lijf, en ik doe er alleen vrij weinig mee. Ik denk er alleen veel  over na en meestal eindigt zo’n denksessie in de constatering dat ik mededogen moet hebben met mijn medemens, ze moet vergeven en nog beter: mijn ergste vijand moet zien als mijn beste vriend, want geduld en compassie leer je wel aan als je je vijand netjes en met liefde moet behandelen.

Allemaal leuk en aardig maar dat neemt de woede echt niet weg. Het maakt het leven wel een stuk eenvoudiger omdat ik in contact met hen mij normaal gedraag en uiterst vriendelijk ben.

Alleen…………………..ergens diep in mijn achterhoofd……………daar ben ik minder aardig voor ze.

Recapitulatie:
De situatie is ondertussen gestabiliseerd, de ergste spanning is weg getrokken en er is rust neergedaald door de beslissing die we hebben genomen vwb de rechtszaak. Ook is het pijnlijk duidelijk geworden dat ik nog heel erg op mijn qui vieve moet zijn als het om spannende dingen gaat. Daarnaast is het ook nog eens van het grootste belang dat het Dream or Donate project meer vorm gaat krijgen. Het is wel duidelijk dat mijn hond van onschatbare waarde is.

Maar voordat ik daar verder mee aan de slag ga, eerst tot rust komen. Mijn wonden likken (figuurlijk!!) en mijn andere wonden laten helen.

Accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan, en zijn zoals ze zijn, en dat ik daar niet altijd wat aan veranderen kan, ook al is het verre van eerlijk of netjes.

Is het niet in Frozen dat er wordt gezongen: laat het los, laat het gaan? nouja, daar sluit ik me dan maar bij aan.

Fijn weekend en een dikke kus en knuf van mij.
Dank voor jullie lieve woorden, doet altijd goed.

2 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: