De Toestand

Euforie

Als mijn laptop aan het opstarten is gaat er wel eens ene hilarisch stuk tekst door mijn hoofd die ik dan ook wel zou willen bloggen. Een tekst à la Sylvia Witteman: ken je haar? Ik vind haar boeken ontzettend grappig en ik houd ook van die ietwat lompe manier van schrijven.  Ik herken mezelf als ik bepaalde passages lees. Volgens haar zelf Googled ze dwangmatig naar haarzelf: Welkom dan maar Syliva! uiteraard heeft Google je ook naar mijn site gebracht 🙂

Terug naar dat stuk tekst waarvoor ik mijn laptop heb opgestart; Ik had een afspraak in het zknhs vanmorgen en ik kan me heel weinig herinneren van wat de beste man me heeft verteld – of laten vertellen- in die 20 minuten.
In plaats daarvan huist er een waardeloos gesprek, wat ik helaas ook nog eens volledig kan navertellen met een medepassagier; niet dat die wat leuks te melden had trouwens, verre van dat zelfs, het ging over de plaatselijke voetbalclub. Voetbal interesseert me geen hol, werkelijk niet, dus snap ik ook niet waarom het is blijven hangen en niet het gesprek wat ik had met de shrink.

Nou ja, er was sprake van euforie mijnerzijds en de reden daarvan verdient een medaille. Een paar weken geleden vond er een gesprek plaats tussen hem en mij en ging ik kwaad de deur uit. Niet dat hij dat meekreeg, dat soort dingen merkt niemand. Ik was zelfs zo kwaad en teleurgesteld dat ik er heus over na heb gedacht ál mijn afspraken met hem te cancelen en never nooit meer in gesprek te gaan. Ik besprak deze gedachtegang met therapeut en die verschoot vervolgens van kleur want hé, dat kon niet de bedoeling zijn.
Het vertrouwen in de beste man was volledig weg, en weg is weg in mijn hoofd; als het vertrouwen is beschaamd dan komt dat ook niet meer goed.

Het vertrouwen van mensen is sowieso al een dingetje en ik heb diep moeten gaan om shrink te vertrouwen, dus het was ook een geweldige kaakslag dat er een breuk was ontstaan. Ik liet wel alle afspraken met hem staan en besloot er verder geen aandacht meer aan te schenken. Dus zat ik vanmorgen eigenlijk helemaal niet goed voorbereid op zijn rode bank.

De euforie zit hem in de dingen het gesprek wat ik met hem ben aangegaan vandaag, dat ik de dingen heb benoemd die me dwars zaten van ons laatste contact. Helemaal vanuit mezelf hardop gezegd wat me in het verkeerde keelgast was geschoten.

Alles draait hier om het woord ‘ik’ want voorheen vond IK nooit iets, en durfde IK ook nooit wat te zeggen. Want in mijn beleving bestond IK niet dus hoefde IK ook nergens aan mee te doen of iets te vinden of een mening te hebben of whatever.

Schijnbaar ben IK in de afgelopen periode toch ergens ontstaan, opgebouwd, gemaakt, gevormd…………..; vul maar in.
En dát is bijzonder goed nieuws

En terwijl ik zat te vertellen besefte – en ik zei dat ook hardop- dat IK deze dingen allemaal hardop aan het vertellen was, hoe geweldig dat eigenlijk was dat ik dat nu kon, en durfde en dééd! Shrink glimlachte bemoedigend en knikte instemmend

Dit is echt een geweldige stap vooruit! Ik merkte al een verandering op bij een aantal conflicten die ik de laatste tijd had met mensen. Opeens durfde ik zaken uit te spreken, bij naam te noemen en ontstonden er hele nieuwe situaties en relaties. Nu is dit wel helemaal nieuw voor me en kost ook wat tijd om het handen en voeten te geven, maar het begin is er!

Conclusie: IK ben uit de slachtoffer rol gekropen en kan nu op een volwassen manier het gesprek aangaan met anderen. Ik heb een ommezwaai gemaakt en kan nu hardop zeggen dat IK er mag zijn, met mijn meningen, mijn wensen en alles wat daar nog meer bij komt kijken.

Dat is toch wel het beste nieuws van dit jaar.

2 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: