De Toestand

huh? wat bedoel je?

Het vakantiegevoel zoals ik het ‘vroeger’ ervoer, dat heb ik niet meer. Ik heb een heel andere kijk gekregen op vakantie. Want als er een vakantieperiode aanbreekt houdt dat kort gezegd in dat ik de hele dag omringt ben door de kids. De tiener – heeft een baantje dus die is best veel weg – maar de kleuter is gewoon thuis. Nu is thuis ook een ruim begrip, hij houdt huis in de neighbourhood. De hele dag is hij buiten met kinderen aan het spelen. Hij heeft geen tijd voor een broodje of wat te drinken. Hij is ontzettend druk met kleuter zijn, gosh….wat een lekker leven heeft dat ventje.

In de tussentijd zit ik geïrriteerd op de bank honden te corrigeren, het zijn sowieso al druktemakers, maar nu er de hele dag door kinderen in- en uit wordt gelopen is het helemaal chaotisch. Dagelijkse ritjes naar de moestuin kunnen alleen plaatsvinden als er iemand – de tiener- op de kleuter let.
Overdag een slaapje kan ik wel vergeten, ik kan niet zeggen dat ík vakantie heb.

Deze blogs blijven iedere vakantie terug komen, helaas. Ik ben nog niet zover dat ik genieten kan als ik iedereen thuis is. Daar voel ik me schuldig over. Ik wil net als de moeders in de straat ‘gewoon’ leuke dingen doen. Ik sta wel eens op afstand naar ze te kijken en dan snijdt het schuldgevoel dwars door mijn ziel. Ik gun mijn kinderen al het beste van de wereld, zeker geen moeder waar ze zich met regelmaat zorgen over maken of eentje die leuke dingen uit de weg gaat.

Die gevoelens van schuld zijn een perfecte bodem om depressieve gevoelens te voeden of aan te wakkeren. Vanavond zag ik een uitzending van Radar klik over antidepressiva, ik keek er met dubbele gevoelens naar. Ik heb namelijk meegewerkt aan dat onderzoek maar vond de vragen vaak zwart-wit.
Als je de uitzending hebt gezien is het vast wel duidelijk geworden dat het succes van AD wordt overschat.

Ik slik ze nu ook al heel wat jaren en het is best confronterend om dan die uitzending te zien. Ik ben ervan overtuigd dat ze toentertijd mijn leven hebben gered, ik was er heel erg slecht aan toe, een alternatief was – en is er niet. Ik zou heel graag willen stoppen met die rotzooi en weer mezelf worden zonder het afgevlakte gevoel wat er nu is. Maar stel……………….stel…..stel nu dat ik dan weer terugval naar die periode van toen……mijn grootste angst is natuurlijk dat dat gebeurt en dat trek ik niet en mijn omgeving ook niet.

Daarbij kun je wel zeggen dat ik een serieus probleem heb, het is geen burn-out of overspannen zijn. PTSS is van veel stoornissen de overtreffende trap. Als je praat over angst dan kan dat bij PTSS hele extreme vormen aannemen, ik vind alles binnen de diagnose van PTSS extreem trouwens.
De schrikreactie bijvoorbeeld, die valt niet te onderschatten. Hier in huis weten ze precies hoe ze me moeten benaderen, als ze me laten schrikken gebeuren er rare dingen.

Zo liep ik laatst eens in een zwarte periode van behoorlijke dissociatie in het donker buiten met mijn hond. Geheel vanuit het niets, en zonder enige waarschuwing liep er een hardloper op ons af. Hij kwam uit het donker en ik had hem niet gezien of horen aankomen. Ik heb gegild zeg, daar had je niet bij willen zijn. In het donker staan schreeuwen alsof je in doodsnood zit is niet handig, vooral niet voor andere mensen die slaapdronken hun hondje aan het uitlaten zijn.

Afijn, lang verhaal….er zal de komende tijd weer een hele discussie op gang komen over de AD, ik volg het interesse, maar of het wat veranderen kan aan de dosis die ik gebruik weet ik niet.

Eén reactie

  • nsvm78

    Je gevoel van de vakantie herken ik wel. Uiteraard niet in de mate waarin jij dat hebt. Maar mijn momentjes alleen zonder kind thuis mis dan wel enorm. Gelukkig wordt het met het groter worden van het kind wel makkelijker althans voor mij. Maar vanavond ligt mannetje in bed en is Manlief de hort op dus dan even lekker me time.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: