De Toestand

De jassen van de duivel

De duivel trekt iedere keer weer een ander jasje aan, om te kijken wat hem het beste past. Dat waren de woorden van echtgenoot nadat ik hem een emotioneel verhaal vertelde.

Het gebeurde een paar dagen geleden op een mooie dag, ik had mijn hond meegenomen naar de tuin en die had tot mijn verbijstering een kip vermoord. Ondanks dat het de natuur is, was ik vreselijk van slag. De kip was ontsnapt en de hond zat aan de riem maar dat was nog geen goede reden om hem in zijn kladden te grijpen en te vermoorden.

Ik had de kip in mijn tuinhuisje gelegd zodat ze daar kon sterven, klinkt dramatisch en dat was het ook. Het beest was er slecht aan toe maar ik kon haar zelf niet uit haar lijden verlossen. Dus zat ik een hele poos naast de doos naar haar te kijken, vol met schuldgevoel en schaamte. Na een behoorlijke tijd liet ik haar even achter en begon wat doelloos te schoffelen.

De mineur werd even onderbroken door een duivel met een nieuw jasje aan. Hij kwam aanlopen en trok behoorlijk van leer, en ik, die daar al niet zo vrolijk was, werd er helemaal onpasselijk van. Ik begreep geen hout van van wat er werd gesuggereerd, ik voelde me een klein meisje in plaats van een volwassen vrouw. Op een gegeven moment was ik er klaar mee en liet de duivel weten dat hij moest stoppen met praten omdat ik geen zin meer had te luisteren.

Ik liep vervolgens terug naar mijn tuinhuis en hij, hij riep nog wat lulligs.

Ik was zo van slag dat er niks anders op zat dan dat ik naar huis wilde en de kip moest achterlaten.

Die duivel ken ik mijn hele leven al, en ik ben bekend met zijn manier van communiceren. De afgelopen tijd was hij aardig rustig geworden en ik was er dan ook totaal niet op bedacht dat het wisselen van een jas voor dit soort mensen heel gemakkelijk gaat.
Van de vriendelijke tuinder tot een hoogst onaangenaam persoon, even knipperen met je ogen en de jas was verwisseld.

Tot op vandaag ben ik er nog niet van hersteld, ik voel me down en een enorme mislukkeling. Dat is wat er is blijven hangen van alles wat er is gezegd.
Het feit dat er de volgende dag “oprechte excuses” werden gemaakt die alleen werden gemaakt omdat hij zag dat ik er ‘zo ontdaan van was’ en niet omdat hij spijt had van zijn woorden of insinuaties.

Triest.

Na al die jaren van beschadigingen, vernederingen en nog zoveel meer andere shit; kan ik het niet langer verdragen.
Ik weet er nu ook nog even geen handen en voeten aan te geven, hopelijk dat therapeut er wat licht kop kan schijnen. Want het is nu al zover dat ik geen zin meer heb om dagelijks naar mijn tuin te gaan, bang voor nog meer confrontaties.

Balen. Dit.

 

5 reacties

  • bijguusjethuis

    Ik twijfel of ik je blog nu goed lees (ligt aan mij hoor!). Ken jij deze tuinder al heel je leven en weet je dus dat hij zo duivels kan reageren of personifieert hij iets uit je verleden door op deze a-sociale manier tegen jou tekeer te gaan wat bij jou iets triggert? Hoe dan ook … het is natuurlijk gewoon waardeloos dat jij daardoor niet meer naar je tuintje gaat. Geen andere tuin-buren waar je even een beetje op mag leunen?

      • Colin

        Pofferdestoffer dan wordt het duidelijk! Ik dacht tussen de regels door al iets te lezen. Wat verdrietig dat uitgerekend hij juist dit nu zo doet, lijkt wel kopiegedrag omdat hij thuis altijd de underdog is, maar sjees dat hij niet even nadenkt voordat hij zijn frustratie op de verkeerde afreageert. Therapeut je weer wat op weg kunnen helpen?

  • nsvm78

    Wat ontzettend balen en verdrietig dat deze persoon jou je plezier in je tuin heeft vergald.
    Ik hoop inderdaad dat je therapeut je kan helpen het zoals je zelf zegt handen en voeten te geven.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: